Κατηγορία: ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

Παράταση ισχύος των διάτάξεων για την άδεια ασθενείας των εργαζομένων λόγω νόσησης από τον κορωνοϊό

Με την υπ’ αριθ. 93108/ΦΕΚ 5304/13-10-2022 απόφαση του υπουργού εργασίας, παρατείνεται έως και 31/1/2023 η ισχύς των διατάξεων για την ειδική άδεια λόγω νόσησης από τον κορωνοϊό COVID-19 οι οποίες είχαν λήξει στις 30/9/2022. Η απόφαση ισχύει αναδρομικά από 1/10/2022.

Οι διατάξεις για την  χορήγηση της ειδικής άδειας ασθένειας εργαζομένων λόγω νόσησης από τον κορωνοϊό COVID-19 και την επιδότησή τους από τον ΕΦΚΑ, περιέχονται στο άρθ. 62του Ν. 4886/2022 καθώς και στην υπ’ αριθ. 6924/29-1-22 (Β΄291) απόφαση του υπουργού εργασίας.

Επίσης με το γενικό έγγραφο e-ΕΦΚΑ 109873/8-3-2022 παρέχονται οδηγίες για την ηλεκτρονική υποβολή της ειδικής άδειας ασθένειας λόγω covid-19 προκειμένου οι εργαζόμενοι να επιδοτηθούν από τον ασφαλιστικό φορέα.

Η άδεια αυτή, χορηγείται με απόδειξη θετικού διαγνωστικού ελέγχου χωρίς να απαιτείται ιατρική γνωμάτευση.

Σε περίπτωση χρήσης της πενθήμερης ειδικής άδειας ασθένειας λόγω νόσησης από τον κορωνοϊό COVID-19, εφαρμόζονται οι ισχύουσες διατάξεις ως προς τον τρόπο πληρωμής από τον εργοδότη και επιδότησής της από τον ασφαλιστικό φορέα του εργαζόμενου, χωρίς να ισχύουν οι χρονικές και λοιπές προϋποθέσεις του ασφαλιστικού φορέα, στον οποίο ο εργαζόμενος υπάγεται για παροχές ασθένειας.
Το αίτημα για χορήγηση του επιδόματος της ειδικής άδειας ασθένειας λόγω νόσησης από τον κορωνοϊό COVID-19 υποβάλλεται από τον /την ασφαλισμένο/η εντός προθεσμίας 8 μηνών από την ημερομηνία νόσησης.
Πηγή : https://www.ergasiaka-gr.net/2022/10/paratasi-ischuos-ton-diataxeon-gia-tin-adeia-astheneias-ton-ergazomenon-logo-nosisis-apo-ton-koronoio/?fbclid=IwAR2Af6jHAFK6C79D3eclGj4auk1g3XFrKE9tPGBMt1ZXcWZPY5GJVvYV1T8

Η υγεία σε άμεση σύνδεση με τον πολιτισμό. Διυπουργική συνεργασία για την εφαρμογή προγράμματος Πολιτιστικής Συνταγογράφησηςς

Στην υπογραφή Μνημονίου Συνεργασίας για την Πολιτιστική Συνταγογράφηση, τον σχεδιασμό και την υιοθέτηση πρωτοβουλιών που χρησιμοποιούν τις τέχνες και τον πολιτισμό ως προληπτική και θεραπευτική αγωγή για την προαγωγή της ψυχικής υγείας και ευεξίας των πολιτών, προχώρησαν ο Υφυπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού, αρμόδιος για θέματα σύγχρονου πολιτισμού, Νικόλας Γιατρομανωλάκης και η Υφυπουργός Υγείας, αρμόδια για θέματα ψυχικής υγείας και εξαρτήσεων, Ζωή Ράπτη.

Πρόκειται για έργο ενταγμένο από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού στο Εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης «Ελλάδα 2.0» που χρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάκαμψης, με συνολικό προϋπολογισμό 10 εκατ. ευρώ και ορίζοντα υλοποίησης εντός της επόμενης τριετίας.

Το πρόγραμμα βασίζεται στην παραδοχή – που έχει αναγνωριστεί πλέον από φορείς όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας – ότι οι τέχνες έχουν ευεργετική επίδραση στη ψυχική υγεία ανθρώπων που διαχειρίζονται άνοια, κατάθλιψη, εθισμό, ψυχικά τραύματα κ.α, και ότι η συμμετοχή σε αυτές επιφέρει θετικά αποτελέσματα σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο.

Με το Μνημόνιο Συνεργασίας το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού και το Υπουργείο Υγείας θέτουν τις βάσεις για πολυεπίπεδη συνεργασία, που διαρθρώνεται σε 3 βασικούς πυλώνες:

1. στην εκπαίδευση των εργαζομένων σε πολιτιστικούς φορείς και των επαγγελματιών ψυχικής υγείας για την πολιτιστική συνταγογράφηση, την ανάπτυξη και θεσμοθέτηση πρακτικών και τη διεξαγωγή σχετικών ερευνητικών προγραμμάτων

2. στο σχεδιασμό και εφαρμογή προγραμμάτων πολιτιστικής συνταγογράφησης

3. στην ενημέρωση και ευαισθητοποίηση του γενικού πληθυσμού, των φορέων ψυχικής υγείας, καθώς και των καλλιτεχνικών και πολιτιστικών φορέων για την ανάπτυξη συμμετοχικών προγραμμάτων τέχνης στην ψυχική υγεία και στην πρόσκλησή τους μέσω προκηρύξεων για την ανάπτυξη τέτοιων δράσεων

Ενδεικτικά, δράσεις και πρωτοβουλίες που προγραμματίζονται να υλοποιηθούν στο  πλαίσιο του Μνημονίου Συνεργασίας, αφορούν:

    • στη διοργάνωση και υλοποίηση σύνθετων πολυθεματικών δράσεων για τους φορείς ψυχικής υγείας που θα περιλαμβάνουν πολιτιστικές και εκπαιδευτικές δραστηριότητες για τους επαγγελματίες και λήπτες ψυχικής υγείας, με γνώμονα τη χρήση της τέχνης ως εργαλείο πρόληψης,  διαχείρισης, θεραπείας και αξιολόγησης
    • στο σχεδιασμό και την υλοποίηση πολιτιστικών δράσεων και προγραμμάτων για παιδιά και εφήβους, καθώς και τις οικογένειες/φροντιστές τους και τους επαγγελματίες που δραστηριοποιούνται σε τομείς εκπαίδευσης είτε θεραπείας παιδιών και εφήβων, ως μέσα εκπαίδευσης, ευαισθητοποίησης, ενημέρωσης και έκφρασης σχετικά με την ψυχική υγεία
    • στην ανάπτυξη προγραμμάτων και δράσεων που αξιοποιούν διαφορετικά είδη τέχνης, με στόχο την εκφόρτιση εργασιακού φόρτου (Burnout) των επαγγελματιών ψυχικής υγείας
    • στην υλοποίηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων και σεμιναρίων για τη χρήση των τεχνών ως εργαλείο διάγνωσης, πρόληψης, διαχείρισης, θεραπείας και αξιολόγησης ψυχικών διαταραχών και ως μέσο βελτίωσης της ψυχικής υγείας
    • στην ένταξη πολιτιστικών δράσεων ως σταθερή παρεχόμενη υπηρεσία στο ετήσιο πρόγραμμα του εκάστοτε φορέα ψυχικής υγείας
    • στη συμμετοχή ληπτών υπηρεσιών ψυχικής υγείας σε προγράμματα εκμάθησης και κατάρτισης σε διαφορετικά είδη τεχνών που υλοποιούνται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού
    • στην ανάπτυξη συμμετοχικών προγραμμάτων τέχνης και καλλιτεχνικής συμμετοχής στην καθημερινή ζωή στον χώρο παροχής υπηρεσιών ψυχικής υγείας, των ληπτών υπηρεσιών ψυχικής υγείας και των οικογενειών τους
    • στον συνσχεδιασμό  μεταξύ φορέων πολιτισμού και ψυχικής υγείας ερευνητικών προγραμμάτων έτσι ώστε να υπάρχουν δεδομένα και μετρήσιμα αποτελέσματα στην Ελλάδα

Κατά την υπογραφή του Μνημονίου Συνεργασίας, ο Υφυπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού, αρμόδιος για θέματα σύγχρονου πολιτισμού, Νικόλας Γιατρομανωλάκης, δήλωσε: “Με την υπογραφή του Μνημονίου Συνεργασίας μεταξύ των Υπουργείων Υγείας και Πολιτισμού και Αθλητισμού, αναγνωρίζεται για πρώτη φορά με τόσο επίσημο και συγκεκριμένο τρόπο στην Ελλάδα από την πολιτεία, η ευεργετική και πολυεπίπεδη επίδραση του πολιτισμού στην υγεία. Η επίδραση του πολιτισμού στην υγεία δεν αποτελεί θεωρητική συζήτηση αλλά τεκμηριώνεται επιστημονικά και πλέον υιοθετείται από την πολιτεία ως ένα ακόμα εργαλείο για την θωράκιση της ψυχικής υγείας των πολιτών αλλά και τη εντονότερη πολιτιστική συμμετοχή τους. Καθώς αναβαθμίζουμε τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε πλέον τη ψυχική υγεία στη χώρα μας, και παράλληλα στρέφουμε όλο και περισσότερο την προσοχή μας στον σύγχρονο πολιτισμό και στη σημασία της σύγχρονης καλλιτεχνικής δημιουργίας, έτσι προσεγγίζουμε και την ανάπτυξη συνεργειών μεταξύ αυτών των δύο τομέων με στόχο την βελτίωση της ποιότητας ζωής και την κοινωνική συνοχή “.

Από την πλευρά της, η Υφυπουργός Υγείας, αρμόδια για θέματα ψυχικής υγείας και εξαρτήσεων, Ζωή Ράπτη, δήλωσε: “Σήμερα είμαστε στην πολύ ευχάριστη θέση να ανακοινώσουμε την έναρξη της συνεργασίας μας  με το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού,  η οποία στοχεύει στην προαγωγή της ψυχικής υγείας και ευεξίας του γενικού πληθυσμού στην χώρα μας μέσα από την τέχνη, με έμφαση στις ευάλωτες ομάδες, όπως τα παιδιά, οι έφηβοι και οι ηλικιωμένοι. Στο σημείο αυτό, θέλω να ευχαριστήσω θερμά τον Υφυπουργό  Πολιτισμού κ. Γιατρομανωλάκη, καθώς και τους συνεργάτες του για τη γόνιμη συνεργασία. Οι τέχνες και ο πολιτισμός έχουν τη δυναμική να συνεισφέρουν στην ολιστική προσέγγιση του ευ-ζην, στην ενίσχυση της ψυχική υγείας και ευεξίας των συνανθρώπων μας. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας , «Η υγεία δεν αποτελεί απλά απουσία νόσου, αλλά εμπεριέχει το θετικό στοιχείο της πλήρους σωματικής, ψυχικής και κοινωνικής ευεξίας». Για τον λόγο αυτό, τοποθετήσαμε την υγεία σε άμεση σύνδεση με τον πολιτισμό.   Η χρήση των τεχνών σε χώρους υγειονομικής περίθαλψης, με ειδικά σχεδιασμένες δραστηριότητες, μπορεί να συμπληρώσει και να ενισχύσει τη μεθοδολογία και τα αντίστοιχα πρωτόκολλα θεραπείας. Είναι γνωστό πως η  τέχνη ως μέσο θεραπείας  συμβάλλει στην προστασία και αντιμετώπιση μιας ποικιλίας ψυχικών διαταραχών και προβλημάτων, στην πρόληψη, την προαγωγή και την αποκατάσταση της ψυχικής υγείας, καθώς επίσης για την πολύπλευρη ανάπτυξη και εξέλιξη των ανθρώπων. Με την παρούσα Διυπουργική συνεργασία, προχωράμε στη δημιουργία κατάλληλων συνεργειών με την ανταλλαγή μέσων και επιστημονικών προσεγγίσεων για την ενίσχυση των υφιστάμενων και την ανάπτυξη, νέων, ποιοτικών υπηρεσιών ψυχικής υγείας στην Κοινότητα”.

Υπογραφή Μνημονίου Συνεργασίας με το Υπουργείο Υγείας (1)

https://www.culture.gov.gr/el/SitePages/default.aspx

Υγιεινή Διατροφή: Πόσοι έχουν την δυνατότητα να την υποστηρίξουν;

Σύμφωνα με τον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ (FAO), περισσότεροι από 3 δισ. άνθρωποι δεν μπόρεσαν να αντέξουν το κόστος για μια υγιεινή διατροφή το 2020- που είναι αυξημένοι κατά 112 εκατ. άτομα έναντι του 2019. Η αύξηση αυτή οφείλεται εν μέρει στην άνοδο των τιμών των τροφίμων, με το μέσο κόστος των υγιεινών αγαθών να αυξάνεται κατά 3,3% από τα επίπεδα του 2019.

Από τον Αύγουστο του 2022, ο δείκτης τιμών των τροφίμων του FAO αυξήθηκε κατά 40,6% από τα μέσα επίπεδα του 2020. Εάν τα επίπεδα εισοδήματος δεν αυξηθούν κατά παρόμοιο μέγεθος, η κρίση στα είδη της υγιεινής διατροφής είναι πιθανό να επιδεινωθεί, ειδικά σε χώρες χαμηλού εισοδήματος που αντιμετωπίζουν αχαλίνωτο πληθωρισμό τροφίμων.

Σύμφωνα με τον FAO, η υγιεινή διατροφή είναι αυτή που καλύπτει τις καθημερινές ενεργειακές ανάγκες, καθώς και τις απαιτήσεις του ανθρώπινου οργανισμού στο πλαίσιο των διατροφικών και κατευθυντήριων γραμμών που πρέπει να ακολουθεί για την υγεία του.

Η (μη) προσιτή τιμή μετριέται συγκρίνοντας το κόστος μιας υγιεινής διατροφής με τα επίπεδα εισοδήματος που ισχύουν στη χώρα. Εάν το κόστος υπερβαίνει το 52% του μέσου εισοδήματος ενός νοικοκυριού, η υγιεινή διατροφή κρίνεται απρόσιτη.

Σε 52 χώρες στις οποίες πραγματοποιήθηκε η έρευνα, περισσότερο από το ήμισυ του πληθυσμού δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά μια υγιεινή διατροφή. Τα περισσότερα από αυτά τα κράτη βρίσκονται στην Αφρική, με τα υπόλοιπα να εντοπίζονται στην Ασία, την Ωκεανία και την Αμερική.Στην Ελλάδα, μόλις το 3,2 % του πληθυσμού δεν μπορεί να αντέξει το κόστος της υγιεινής διατροφής, ενώ καθημερινά το κάθε άτομο πληρώνει 3,1 δολ. για την αγορά υγιεινών τροφίμων

Όταν τα ποσοστά μεταφράζονται σε αριθμούς, η Ασία περιλαμβάνει τον περισσότερο αριθμό ατόμων που δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά μια υγιεινή διατροφή, με 1,89 δισ. άτομα, εκ των οποίων τα 973 εκατ. άνθρωποι βρίσκονται μόνο στην Ινδία. Άλλο ένα 1 δισ. άνθρωποι βρίσκονται στην Αφρική, με περίπου 151 εκατ. ανθρώπους να εντοπίζονται στην Αμερική και την Ωκεανία.

Την ίδια στιγμή, η πείνα είναι μια παγκόσμια ανησυχία, ενώ είναι ιδιαίτερα έντονη στις αφρικανικές χώρες, οι οποίες καλύπτουν και τις 20 πρώτες θέσεις στη σχετική κατάταξη.

Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία έχει βαθύνει την κρίση, με πολλές αφρικανικές χώρες να εισάγουν πάνω από το 50% του σιταριού τους από τις δύο χώρες. Η αύξηση των τιμών των τροφίμων από αυτή τη διαταραχή της αλυσίδας εφοδιασμού έχει οδηγήσει σε διψήφιο πληθωρισμό των τροφίμων σε πολλές αφρικανικές χώρες, πράγμα που σημαίνει ότι περισσότεροι άνθρωποι είναι πιθανό να μην μπορούν να αντέξουν οικονομικά την υγιεινή διατροφή.

Αύξηση του πληθυσμού και επισιτιστική ανασφάλεια

Τον Νοέμβριο του 2022, ο παγκόσμιος πληθυσμός προβλέπεται να ξεπεράσει τα 8 δισ. άτομα και πολλές από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες χώρες αισθάνονται  επισιτιστική ανασφάλεια.

Μέχρι το 2050, ο παγκόσμιος πληθυσμός είναι πιθανό να αυξηθεί κατά 35% και για να καλύψει την αυξανόμενη ζήτηση για τρόφιμα, η φυτική παραγωγή θα πρέπει να διπλασιαστεί. Δεδομένου ότι η γεωργία είναι ένας από τους μεγαλύτερους παράγοντες που συμβάλλουν στις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, αυτή η αύξηση στη φυτική παραγωγή θα πρέπει επίσης να είναι περιβαλλοντικά βιώσιμη.

Καθώς οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής εντείνονται και η ζήτηση τροφίμων αυξάνεται, η μείωση της σπατάλης τροφίμων, η κατασκευή γεωργικών υποδομών ανθεκτικών στο κλίμα και η βελτίωση της γεωργικής παραγωγικότητας θα διαδραματίσουν βασικό ρόλο στη βιώσιμη μείωση των επιπέδων επισιτιστικής ανασφάλειας.

Περισσότερα:

https://www.iatronet.gr/article/112421/3-dis-anthropoi-den-mporoyn-na-antexoyn-oikonomika-mia-ygieinh-diatrofh

Πηγές:
visualcapitalist.com

Διπλή Βράβευση για τους ανθρώπους του ΚΑΠΑ3 στα Healthcare Business Awards 2022

Σε μια υπέροχη βραδιά που διοργανώθηκε για 7η συνεχή χρονιά από το BOUSSIAS, στα πλαίσια των Healthcare Business Awards 2022 https://www.healthcareawards.gr, το Κέντρο Καθοδήγησης Καρκινοπαθών,απέσπασε 2 βραβεία.

Η Κινητή Μονάδα Πρόληψης και Αντιμετώπισης, η νέα μας δράση για το 2022 απέσπασε το SILVER βραβείο στην κατηγορία Ποιότητα Υπηρεσιών Υγείας &Φροντίδας Ασθενών.

Η συνεργασία του Κέντρου Καθοδήγησης Καρκινοπαθών www.kapa3.gr με το Μεγαλύτερο Αντικαρκινικό Νοσοκομείο της Βορείου Ελλαδος, το Θεαγένειο Νοσοκομείο, https://theageneio.gov.gr/el/ και το Ερευνητικό Εργαστήριο Φροντίδα Ενηλίκων Ασθενών με Καρκίνο του Τμήματος Νοσηλευτικής του Διεθνές Πανεπιστημίου http://feaklab.nurse.ihu.gr έδωσε λύσεις σε μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για την Υγεία. Η αξία και η δυναμική εφαρμογής καινοτόμων μεθόδων υποστήριξης προκειμένου να αξιοποιηθούν κατάλληλα εργαλεία, τεχνικές και συνεργίες με στόχο την αναβάθμιση των υπηρεσιών υγείας ήταν για όλους μας ο πρωτεύον στόχος. Και τον καταφέραμε.

Τίποτε όμως δεν θα είχε επιτευχθεί χωρίς πίστη στην ιδέα-όραμα για παροχή ολιστικής φροντίδας στο ογκολογικό ασθενή όπου  εργαζόμενοι, εθελοντές και πλήθος φίλων και συνοδοιπόρων που εργάστηκαν για αυτό το σκοπό.

Τέλος, στην ενότητα Προσφορά στην Υγεία από ΜΚΟ, το Κέντρο Καθοδήγησης Καρκινοπαθών www.kapa3.gr ,απέσπασε το BRONZE βραβείο. Για όλους εμάς οι υπηρεσίες υγείας αποτελούν το πιο ευαίσθητο – ίσως κομμάτι κοινωνικής πολιτικής σε ένα οργανωμένο κράτος. Η παροχή ποιοτικών υπηρεσιών προς τους λήπτες /τριες προϋποθέτουν ένα ολοκληρωμένο, συνεκτικό και αποτελεσματικό μοντέλο παροχής υγειονομικής φροντίδας και αποτελούν συνάρτηση πολλών παραγόντων, που χρήζουν διαρκούς παρακολούθησης και αξιολόγησης.

Το ΚΑΠΑ3 έχει την τύχη να έχει δίπλα του πλήθος  συνεργατών, εθελοντών, αγαπημένων συνοδοιπόρων και φίλων που υπομένουν και επιμένουν μαζί, ώστε ο Οργανισμός να βρίσκεται πάντα στην πρώτη γραμμή. Η δυναμική της ομάδας  για πρωτοβουλίες αυτής της εμβέλειας μας δίνει την δυνατότητα για εξαιρετικές συνεργασίες – Σύλλογοι Ασθενών, Πανεπιστημιακά Ιδρύματα, άλλες ΜΚΟ, ιατρικές επιστημονικές εταιρείες –  που όλοι προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε με αποτελεσματικό τρόπο τα τεράστια  θέματα που προκύπτουν. Όλοι εμείς υποσχόμαστε ότι θα παραμένουμε πιστοί στο δικό μας μότο “ΚΑΝΕΙΣ ΜΟΝΟΣ”.

Τα αποτελέσματα της συγκεκριμένης δράσης θα ανακοινωθούν στην ημερίδα /εκδήλωση που οργανώνει το ΚΑΠΑ3 στις 11.11.2022

Μείνετε συντονισμένοι για περισσότερα.

Κ3 App

Κατηγορίες και Φωτό Βράβευσης 

Ενότητα 3. Νοσοκομεία, Ιδιωτικές Κλινικές & Διαγνωστικά Κέντρα – Ποιότητα Υπηρεσιών & Φροντίδας Ασθενών

SILVER Κέντρο Καθοδήγησης Καρκινοπαθών- Κ3, Θεαγένειο Αντικαρκινικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, Εργαστήριο Φροντίδας Ενηλίκων Ασθενών με Καρκίνο του Τμήματος Νοσηλευτικής του Διεθνούς Πανεπιστημίου της Ελλάδος | Προσωπικός Βοηθός Κ3-Κινητή Μονάδα Πρόληψης Και Αντιμετώπισης

Ενότητα 9. Προσφορά στην Υγεία από ΜΚΟ

BRONZE Κέντρο Καθοδήγησης Καρκινοπαθών- Κ3, Θεαγένειο Αντικαρκινικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, Εργαστήριο Φροντίδας Ενηλίκων Ασθενών με Καρκίνο του Τμήματος Νοσηλευτικής του Διεθνούς Πανεπιστημίου της Ελλάδος | Προσωπικός Βοηθός Κ3-Κινητή Μονάδα Πρόληψης Και Αντιμετώπισης

 

 

Διοργάνωση ημερίδας στις 11.11.2022 με τίτλο: Η συμβολή της Κινητής Μονάδας Πρόληψης και Αντιμετώπισης του ΚΑΠΑ3 στη Διασφάλιση των Δικαιωμάτων των Ογκολογικών Ασθενών. Συμπεράσματα Δράσης,Τάσεις και Προοπτικές.

Το Κέντρο Καθοδήγησης Καρκινοπαθών, ΚΑΠΑ3 στο πλαίσιο της αποστολής του, διερευνά τρόπους για την υποστήριξη των ευάλωτων ευπαθών ομάδων – ογκολογικών ασθενών, και εισάγει νέες διαδικασίες και προσεγγίσεις με σκοπό την βελτίωση της ποιότητας ζωής τους.

Στο πλαίσιο αυτό, υπό την αιγίδα της Περιφερειακής Ενότητας  Θεσσαλονίκη, του Δήμου Θεσσαλονίκης, της 4ης ΥΠΕ Μακεδονίας και Θράκης, του Διεθνές Πανεπιστημίου της Ελλάδος, της ΕΟΠΕ και με  αποκλειστικό μέγα χορηγό το Κοινωφελούς Ιδρύματος ΤΙΜΑ διοργανώνεται εκδήλωση – ημερίδα που  θα διεξαχθεί,με φυσική παρουσία, την Παρασκευή 11.11.2022 από 9:00 έως 14:30 στο Δημαρχιακό Μέγαρο Θεσσαλονίκης, στην αίθουσα «Μανόλης Αναγνωστάκης».

Σκοπός της ημερίδας είναι η πληροφόρηση για τα αποτελέσματα δράσης που υλοποίησε το Καπα3 σε συνεργασία με το Θεαγένειο Αντικαρκινικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης και το Ερευνητικό Εργαστήριο  “Φροντίδας Ενηλίκων Ασθενών με Καρκίνο” του Τμήματος Νοσηλευτικής του Διεθνούς Πανεπιστημίου της Ελλάδος.

Η δράση υλοποιήθηκε από το 2022 με την αποκλειστική χορηγία του Κοινωφελούς Ιδρύματος ΤΙΜΑ. Η εν λόγω δράση επιδιώκει να καταδείξει τις ανάγκες που οδήγησαν στην ιδέα αυτή, ενώ παράλληλα φιλοδοξεί να ενημερώσει όλους τους – εμπλεκόμενους με την ασθένεια του καρκίνου – φορείς σχετικά με νέες μεθόδους και πρακτικές εξυπηρέτησης των ασθενών και των φροντιστών τους, με τη χρήση σύγχρονων τεχνολογιών και ψηφιακών εφαρμογών. Επιμέρους σκοπός είναι και η καταγραφή και την αποτίμηση της εμπειρίας του λήπτη/ λήπριας των υπηρεσιών υγείας και ειδικά το βαθμός ικανοποίησης του/της από τους φορείς παροχής υπηρεσιών κοινωνικής υποστήριξης.

Στην βάση των συμπερασμάτων της δράσης επιδιώκεται η ευαισθητοποίηση όλων των άμεσα ή έμμεσα εμπλεκόμενων σχετικά με την αξία και τη δυναμική εφαρμογής καινοτόμων μεθόδων υποστήριξης προκειμένου να αξιοποιηθούν κατάλληλα εργαλεία, τεχνικές και συνέργιες με στόχο την αναβάθμιση των υπηρεσιών υγείας.

Το ΚΑΠΑ3 επέλεξε να διερευνήσει τον νευραλγικό αυτό τομέα γνωρίζοντας ότι οι υπηρεσίες υγείας αποτελούν τον πιο ευαίσθητο – ίσως κομμάτι κοινωνικής πολιτικής σε ένα οργανωμένο κράτος. Η παροχή ποιοτικών υπηρεσιών προς τους λήπτες /τριες προϋποθέτουν ένα ολοκληρωμένο, συνεκτικό και αποτελεσματικό μοντέλο παροχής υγειονομικής φροντίδας και αποτελούν συνάρτηση πολλών παραγόντων, που χρήζουν διαρκούς παρακολούθησης και αξιολόγησης. Σε αυτό το πλαίσιο επιδιώκεται η συγκεκριμένη ημερίδα να αποτελέσει ένα πεδίο παραγωγικού διαλόγου της επιστημονικής κοινότητας, των υπηρεσιακών παραγόντων αλλά και των λοιπών εμπλεκόμενων φορέων.

Παράλληλα φιλοδοξεί να κάνει μια πρώτη αποτίμηση της αποτελεσματικότητας της όλης δράσης εστιάζοντας στις εμπειρίες και την ικανοποίηση των ωφελούμενων από τις προσφερόμενες υπηρεσίες. Με αυτό τον τρόπο αποτυπώνεται η σκοπιμότητα του οργανωτικού προτύπου όσο και οι κατευθύνσεις βελτίωσης του με γνώμονα την προάσπιση της υγείας και με σεβασμό σε κάθε ανθρώπινο πόρο που εμπλέκεται.

Κατά την διάρκεια της ημερίδας θα έχουμε την δυνατότητα να δούμε δυο θεματικές ενότητες :

1η Ενότητα με Θέμα την Παρουσίαση της Δράσης με ομιλητές

  • Ευαγγελία Κουρτέλη – Ξουρή,  Διοικήτρια του Θεαγενείου Νοσοκομείου
  • Μαρία Λαβδανίτη, Διευθύντρια του Ερευνητικού Εργαστηρίου Φροντίδας Ενηλίκων Ασθενών του Τμήματος Νοσηλευτικής του Διεθνές Πανεπιστημίου
  • Ευαγγελή Μπίστα, Υπεύθυνη Ανάπτυξης και Λειτουργίας του ΚΑΠΑ3
  • Paul Kidner, Σύμβουλος ΤΙΜΑ Κοινωφελές Ίδρυμα

2Η Ενότητα με Θέμα την Κοινωνική Διάσταση του Έργου με ομιλητές

  • Αναστάσιο Μπούτη Παθολόγο Ογκολόγο, Διευθυντής Ε.Σ.Υ., Α.Ν.Θ. “ΘΕΑΓΕΝΕΙΟ”, Γενικός Γραμματέας ΕΟΠΕ,
  • Έφη Σίμου, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Επικοινωνίας και ΜΜΕ στη Δημόσια Υγεία, Τμήμα Πολιτικών Δημόσιας Υγείας, Σχολή Δημόσιας Υγείας, Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής,
  • Χριστίνα – Γραμματική Τσόπελα, Επιστημονικά Υπεύθυνη για θέματα πρόληψης και λοιμώξεων του CLEO, MD Παιδίατρος, Ειδικός Πρόληψης Λοιμώξεων
  • Σμάραγδος Κρεμύδας, Πρόεδρος Περιφερειακής Ομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία Ανατολικής Μακεδονίας Θράκης (ΠΟΜΑμεΑ ΑΜΘ), Πρόεδρος Νομαρχιακού Συλλόγου ΑμεΑ Καβάλας
  • Αντώνιος Κώστας, Δρ. Κοινωνικών Επιστημών, Διδάσκων ΔΙΠΑΕ κσι ΕΑΠ, Γενικός Γραμματέας Κοινωνικού Συνεταιρισμού Περιορισμένης Ευθύνης Καβάλας (ΚοιΣΠΕ Καβάλας).

Χαιρετισμό θα απευθύνουν πλήθος  αξιότιμων φίλων και συνοδοιπόρων, εκπρόσωποι της πολιτικής σκηνής, εκπρόσωποι φορέων, εκπρόσωποι συλλόγων ασθενών κ.α

Ομάδα – Στόχος : Η ημερίδα απευθύνεται σε στελέχη της δημόσιας διοίκησης, εργαζόμενους σε φορείς παροχής κοινωνικής φροντίδας, σε επαγγελματίες υγείας, σε όσους και όσους σχετίζονται με θέματα προστασίας δικαιωμάτων των ληπτών/πτριων υπηρεσιών υγείας, φορείς συλλογικής εκπροσώπησης ασθενών, σε φοιτητές και απόφοιτους σχολών υγείας, σε κάθε ασθενή, φροντιστή  καθώς και στο οικείο περιβάλλον του.

Οι ενδιαφερόμενοι /ες που επιθυμούν να συμμετάσχουν στην ανωτέρω ημερίδα μπορούν να απευθύνονται  για οποιαδήποτε πληροφορία στις:

κ.κ  Πανταζή Βαια & Αδαμοπούλου Βασιλική στελέχη της ομάδας έργου του ΚΑΠΑ3,στο τηλέφωνο 210-5221424 και στo email info@kapa3.gr.

 

Εκ μέρους του ΔΣ

Και του συνόλου των εργαζομένων και εθελοντών μας 

Με βαθύτατη Εκτίμηση

Η Υπεύθυνη Ανάπτυξης και Λειτουργίας

Μπίστα Eυαγγελή

Η Ελλάδα στην 3η χειροτερη θέση για το δημογραφικό. Επιπτώσεις στην υγεία

Μείωση του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, αύξηση του μη ενεργού πληθυσμού, εξάρτηση του πρώτου από το δεύτερο με παράλληλη αύξηση των κοινωνικών δαπανών για υγειονομική περίθαλψη, μακροχρόνια φροντίδα και συνταξιοδοτικές παροχες θέτουν την Ελλαδα στην 3η χειρότερη θέση.

Οι μεταβολές που υπήρξαν στο δημογραφικό

Κατά τη χρονική περίοδο 2011-2021, ο πληθυσμός της χώρας μειώθηκε κατά 441 χιλ. (-4,0%). Οι αυξημένες μεταναστευτικές εκροές συνεισέφεραν σημαντικά στο αποτέλεσμα αυτό. Παράλληλα από το 1980 οι γεννήσεις υποχωρούν, τόσο που δεν αρκούν για την αναπλήρωση του πληθυσμού. Στις επόμενες δεκαετίες προβλέπεται υποχώρηση του ελληνικού πληθυσμού στα 8,1 εκατ. έως το 2100, 24% σε σχέση με το 2021, σύμφωνα με τη μελέτη για τα οικονομικά της Ελλάδας του ΙΟΒΕ.

Η Ελλάδα στην 3η χειρότερη θέση στις δημογραφικές εξελίξεις

Οι δημογραφικές εξελίξεις στην Ελλάδα είναι πολύ πιο ραγδαίες σε σχέση με το σύνολο της Ευρωζώνης, στην οποία ο πληθυσμός αναμένεται να μειωθεί κατά μόλις 4,2% έως το 2100. Τούτων δοθέντων έως το 2100, η Ελλάδα κατατάσσεται στην τρίτη χειρότερη θέση στην Ευρωζώνη, μετά τη Λετονία και τη Λιθουανία.

Η Ελλάδα σώζεται μόνο με υψηλές μεταναστευτικές ροές

Στο πιο αισιόδοξο σενάριο, αυτό της υψηλής μετανάστευσης, ο πληθυσμός θα μειωθεί μεταξύ του 2022 και του 2100 κατά 16% σε 8,9 εκατ., ενώ η συρρίκνωση του πληθυσμού αναμένεται να είναι της τάξεως του 45% σε περίπτωση μηδενικών μεταναστευτικών ροών (σε 5,7 εκατ. το 2100), σύμφωνα με τη μελέτη. Ως προς την ηλικιακή διάρθρωση, ο δείκτης εξάρτησης ηλικιωμένων προβλέπεται να υπερβεί τις 0,60 μονάδες μετά το 2050, από 0,35 μονάδες το 2020 και 0,29 μονάδες το 2010. Προβλέπεται επίσης να αυξάνεται σταδιακά και ο αριθμός των μονοπρόσωπων νοικοκυριών.

Σειρά πολιτικών και κοινωνικών μέτρων

Αναπόφευκτα θα υπάρξουν σοβαρά προβλήματα για μια σειρά από τομείς κοινωνικής πολιτικής. Επομένως, απαιτείται η άμεση λήψη μέτρων πολιτικής, τόσο στην κατεύθυνση μετριασμού των δημογραφικών μεταβολών μακροπρόθεσμα, όσο για την προσαρμογή των βασικών τομέων πολιτικής σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα.

1η βασική μεταρρύθμιση: Συνταξιοδοτικό σύστημα

Στο συνταξιοδοτικό σύστημα, η επιδείνωση στο δημογραφικό δείκτη εξάρτησης ηλικιωμένων του ελληνικού πληθυσμού εγείρει ερωτήματα σε σχέση με την επιδίωξη των αρχών της βιωσιμότητας και επάρκειας των συντάξεων. Αφενός, η δημόσια δαπάνη για συντάξεις θα εξακολουθεί να απορροφά σημαντικούς οικονομικούς πόρους, σε διψήφιο ποσοστό του ΑΕΠ έως και το 2070. Αφετέρου, το ακαθάριστο ποσοστό αναπλήρωσης για τη σύνταξη γήρατος αναμένεται να μειωθεί περαιτέρω, έως και περί το 55% το 2060.

Κεφαλαιοποιητικό σύστημα για την αναπλήρωση

Με σκοπό την καλύτερη προσαρμογή του συνταξιοδοτικού συστήματος στις δημογραφικές εξελίξεις, απαιτούνται παρεμβάσεις για ενίσχυση του κεφαλαιοποιητικού άξονα του συστήματος, βελτίωση παραμέτρων του διανεμητικού άξονα, επιμήκυνση του επίσημου εργασιακού βίου, θεσμική θωράκιση των πρόσφατων συνταξιοδοτικών μεταρρυθμίσεων.

Αγορά εργασίας και δημογραφικές εξελίξεις

Στην αγορά εργασίας, οι αναμενόμενες δημογραφικές εξελίξεις οδηγούν σε μικρότερο εργατικό δυναμικό, με υψηλότερη μέση ηλικία και χαμηλότερη παραγωγικότητα. Ενώ η άνοδος της ηλικίας συνοδεύεται συνήθως από αυξημένη εργασιακή εμπειρία, που μπορεί να επιδρά θετικά στην παραγωγικότητα, εν τούτοις μπορεί να έχει και αρνητικές επιπτώσεις στην παραγωγικότητα. Σε κάθε περίπτωση απαιτείται η θέσπιση κατάλληλων πολιτικών για αύξηση της προσφοράς και της παραγωγικότητας της εργασίας.

Συρρίκνωση χρηματοδοτικών πόρων υγείας λόγω μείωσης οικονομικά ενεργού πληθυσμού

Η υγεία και η υγειονομική περίθαλψη είναι δύο τομείς στους οποίους η πληθυσμιακή γήρανση επιδρά άμεσα και σημαντικά. Η γήρανση σε επίπεδο πληθυσμού οφείλεται εν μέρει στην επιμήκυνση του προσδόκιμου επιβίωσης. Επίσης, η πληθυσμιακή γήρανση συσχετίζεται και με σημαντικές επιδημιολογικές αλλαγές, κυρίως ως προς τις επικρατούσες ασθένειες και τις κύριες αιτίες θανάτου. Ο τομέας υγειονομικής περίθαλψης καλείται να ανταποκριθεί στις σημαντικές αυτές προκλήσεις που αυξάνουν τη ζήτηση για υπηρεσίες υγείας και μακροχρόνιας φροντίδας, καθώς οι διαθέσιμοι πόροι χρηματοδότησης του συστήματος υγείας συρρικνώνονται λόγω της μείωσης του οικονομικά ενεργού πληθυσμού.

Οι Έλληνες πληρώνουν από τη τσέπη τους την υγεία

Στην Ελλάδα, ιδιαίτερα υψηλό είναι το επίπεδο των άμεσων ιδιωτικών δαπανών για την υγεία, δαπάνες που πληρώνονται από τη τσέπη των ασφαλισμένων και όχι από τις ασφαλιστικές εισφορές.

 

Περισσότερα : https://www.epixeiro.gr/article/377821

Ελπίδες για το νέο εμβόλιο κατά του καρκίνου το 2030

Τα εμβόλια που στοχεύουν στον καρκίνο θα μπορούσαν να είναι διαθέσιμα πριν από το τέλος της δεκαετίας, σύμφωνα με την ομάδα της φαρμακευτικής συνεργασίας Pfizer/ BioNTech

Το ζευγάρι επιστημόνων, Ουγούρ Σαχίν και Εζλέμ Τουρετζί, που ίδρυσαν την φαρμακευτική εταιρεία Biontech το 2008, ήταν μεν διστακτοί να πουν ότι έχει βρεθεί θεραπεία για τον καρκίνο, όμως παραδέχονται ότι έχουν συντελεστεί επιτεύγματα πάνω στα οποία θα εργαστούν.

Τόνισαν ότι η παρασκευή και η επιτυχία του εμβολίου για την αντιμετώπιση της Covid-19, που διανεμήθηκε ευρέως στον πλανήτη, βοηθά στην εξέλιξη των εργασιών πάνω στον καρκίνο.

Το ζευγάρι έχει εργαστεί πάνω σε ανοσοθεραπείες καρκίνου προσαρμοσμένες σε μεμονωμένους ασθενείς.

Η χρήση της τεχνολογίας mRNA επιτεύχθηκε κατά τη διάρκεια της πανδημίας.

Ενώ τα συμβατικά εμβόλια παράγονται με εξασθενημένες μορφές ιού, τα mRNA χρησιμοποιούν μόνο τον γενετικό κώδικα του ιού.

Αντιγόνα καταπολεμούν την ασθένεια

Ένα εμβόλιο mRNA εγχέεται στο σώμα, όπου δημιουργούνται αντιγόνα τα οποία στη συνέχεια αναγνωρίζονται από το ανοσοποιητικό σύστημα, προετοιμάζοντάς το να καταπολεμήσει την ασθένεια.

Ερωτηθείς πότε θα μπορούσαν οι ασθενείς να έχουν πρόσβαση στα εμβόλια κατά του καρκίνου, ο καθηγητής Σαχίν είπε ότι αυτό θα μπορούσε να συμβεί «πριν από το 2030».

Από την πλευρά της η καθηγήτρια Τουρετζί δήλωσε στο BBC τα εξής: «Αυτό που έχουμε αναπτύξει εδώ και δεκαετίες για το εμβόλιο κατά του καρκίνου βοήθησε στην ανάπτυξη του εμβολίου Covid-19».

«Έχουμε δει σε μεγάλο αριθμό ανθρώπων πώς το ανοσοποιητικό σύστημα αντιδρά στο mRNA», κατέληξε η καθηγήτρια.

Η Τουρετζί παραμένει προσεκτική στις δηλώσεις της επί της διαδικασίας σημειώνοντας πως «Ως επιστήμονες διστάζουμε πάντα να πούμε ότι θα έχουμε μια θεραπεία για τον καρκίνο. Έχουμε μια σειρά από ανακαλύψεις και θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε πάνω σε αυτές».

Τον Αύγουστο, η Moderna μήνυσε την BioNTech και τον συνεργάτη της, τον αμερικανικό φαρμακευτικό κολοσσό Pfizer, για παραβίαση διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας σχετικά με το εμβόλιο της εταιρείας για τον Covid-19.

Ερωτηθείς σχετικά, ο καθηγητής Σαχίν σημείωσε πως: «Οι καινοτομίες μας είναι πρωτότυπες. Έχουμε ξοδέψει 20 χρόνια έρευνας για την ανάπτυξη αυτού του είδους θεραπείες και φυσικά θα αγωνιστούμε για την πνευματική μας ιδιοκτησία».

Πηγή: healthpharma.gr

Άτομα με ειδικές ανάγκες (ΑμΕΑ) και επιχειρηματικότητα

Η ανεξαρτησία των μελών μιας κοινωνίας διαμορφώνεται, σε κρίσιμο βαθμό, από τις δομές και τις συνθήκες που αυτή παρέχει για την ίση μεταχείριση και την απρόσκοπτη «προσβασιμότητα» των πολιτών στα δικαιώματά τους. Υπάρχει, ωστόσο, μία ομάδα ανθρώπων, για την οποία η ένταξη στην εργασία, στην εκπαίδευση, στην κοινωνικοποίηση, δεν είναι δεδομένη. Η ομάδα αυτή είναι τα άτομα με ειδικές ανάγκες, για τα οποία η κοινωνία οφείλει να εξασφαλίζει –όπως και για κάθε άλλον πολίτη– τις αρχές της ισότητας και της αλληλεγγύης. Παρατηρείται όμως πως οι δυνατότητες για εργασιακή απασχόληση και οικονομική ανεξαρτησία των ΑμΕΑ είναι ελάχιστες, παρά τις διακηρύξεις για τα δικαιώματα αυτής της μερίδας πληθυσμού.

Το ζήτημα της ποιοτικής ζωής και της εργασιακής ένταξης των ΑμΕΑ έχει απασχολήσει τόσο την Ελλάδα, όσο και τη διεθνή και ευρωπαϊκή κοινότητα. Στην Ελλάδα, το δημοκρατικό έλλειμμα που προκύπτει αντιμετωπίζεται κυρίως με επιδόματα αναπηρίας, τα οποία σε καμία περίπτωση δεν καλύπτουν την κοινωνική ανισότητα. Από την άλλη, η ΕΕ και οι διεθνείς οργανισμοί έχουν λάβει μία σειρά από μέτρα, τα οποία προάγουν την ενθάρρυνση της ποικιλομορφίας και τον σεβασμό της διαφορετικότητας. Η Διεθνής Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία μάλιστα, θέτει ως πρωταρχικό της στόχο την έμφυτη αξιοπρέπεια και την αυτονομία των ατόμων. Στο πλαίσιο αυτό, λοιπόν, τα ΑμΕΑ πρέπει να έχουν πρόσβαση σε καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και σε εγγύηση της ανεξαρτησίας και της κοινωνικής και επαγγελματικής τους συμμετοχής.

Ελλάδα και ΑμΕΑ

Σύμφωνα με έρευνα της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία, που διενεργήθηκε το 2018, το ποσοστό των ΑμΕΑ στην Ελλάδα ανέρχεται στο 24,7%του πληθυσμού. Ο βιοπορισμός των ατόμων αυτών περιορίζεται κυρίως στις παθητικές μεθόδους των επιδομάτων, τα οποία χορηγούνται με βάση το ποσοστό αναπηρίας. Στην πραγματικότητα, τα άτομα με ειδικές ανάγκες δεν φτάνουν ποτέ στο επίπεδο του οικονομικά ανεξάρτητου πολίτη, αν και η πολιτεία έχει κάνει κάποιες προσπάθειες μέσω της νομοθεσίας για να τους εξασφαλίσει.

Στον εκπαιδευτικό τομέα, το ελληνικό κράτος έχει θέσει τη δομή της ειδικής εκπαίδευσης των ΑμΕΑ, ιδρύοντας ειδικά σχολεία. Σε αυτά καλύπτεται κατά κύριο λόγο η βασική εκπαίδευση, η οποία εκτείνεται σε ειδικά εκπαιδευτικά εργαστήρια, επαγγελματικές σχολές ή ειδικά τμήματα επαγγελματικής εκπαίδευσης. Παράλληλα, σύμφωνα με το Ν. 1566/1985, ορίζεται η ειδική επαγγελματική εκπαίδευση από το 14ο μέχρι το 20ο έτος και εφαρμόζονται ειδικά επαγγελματικά προγράμματα, αναλόγως του βαθμού ανάγκης και των δυνατοτήτων εκπαίδευσης και ένταξης στην παραγωγική διαδικασία.

Είναι σημαντικό να αναφερθεί ακόμα ότι η Κοινωνική Αλληλέγγυα Οικονομία (ΚΑΛΟ), η οποία εφαρμόζεται στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη, είναι μία οικονομική μέθοδος που έχει ως στόχο την προστασία των κοινωνικά ευάλωτων ομάδων. Η νομοθεσία στην Ελλάδα, στο πλαίσιο της ΚΑΛΟ, ρυθμίζει την ίδρυση κοινωνικών επιχειρήσεων για όλες τις κοινωνικές ομάδες. Προβλέπεται, λοιπόν, η ίδρυση τριών τύπων Κοινωνικής Συνεταιριστικής Επιχείρησης (συνεταιρισμός κοινού σκοπού):

  • Κοινωνικής ένταξης, όπου το 40% των εργαζομένων προέρχεται από ευάλωτες κοινωνικές ομάδες (ΑμΕΑ, απεξαρτημένα άτομα, οροθετικούς ή αποφυλακισμένους)
  • Κοινωνικής φροντίδας, όπου παρέχονται υπηρεσίες προνοιακού χαρακτήρα σε κοινωνικές ομάδες (ηλικιωμένοι, παιδιά, ΑμΕΑ και χρόνια πάσχοντες)
  • Γενικού σκοπού, όπου περιλαμβάνονται δραστηριότητες για την προώθηση του τοπικού και συλλογικού συμφέροντος στους τομείς της απασχόλησης, της κοινωνικής συνοχής και της τοπικής ή περιφερειακής ανάπτυξης.

Θεσμικές ρυθμίσεις σε επίπεδο ΕΕ

Η Συνθήκη για τη Λειτουργία της ΕΕ και η προαναφερθείσα Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών προάγουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις θεμελιώδεις ελευθερίες των ατόμων με αναπηρία, θεσπίζουν νομοθετικά μέτρα και καθορίζουν τις δράσεις για την καταπολέμηση των διακρίσεων λόγω αναπηρίας. Δημιουργείται, λοιπόν, μία ενιαία ευρωπαϊκή πολιτική, την οποία ακολουθεί και η εθνική νομοθεσία για την προάσπιση των δικαιωμάτων των ΑμΕΑ και την κοινωνική τους ένταξη.

Με την ανοιχτή μέθοδο συντονισμού, τα κράτη-μέλη της ΕΕ δημιουργούν ένα πλαίσιο συνεργασίας μη δεσμευτικού χαρακτήρα, με σκοπό να κατευθύνουν τις εθνικές πολιτικές τους σε τομείς όπως η απασχόληση, η κοινωνική προστασία, η εκπαίδευση και η επαγγελματική κατάρτιση. Στην ανοιχτή μέθοδο συντονισμού βασίστηκε και η Στρατηγική της Λισαβόνας, η οποία οργανώνει το πρόγραμμα «Εκπαίδευση και Κατάρτιση 2010». Στη δεκαετία που διανύουμε, έχει τεθεί σε εφαρμογή το πρόγραμμα Euro2020, με βασικούς σκοπούς την υλοποίηση της δια βίου μάθησης, τη βελτίωση της ποιότητας της εκπαίδευσης, την προαγωγή της ισοτιμίας, της κοινωνικής συνοχής, της ενεργού συμμετοχής στα κοινά, καθώς και την ενίσχυση της καινοτομίας και της δημιουργικότητας.

Πιο συγκεκριμένα, η στρατηγική Euro2020 επιχειρεί να προωθήσει μία πολιτική ανάπτυξης χωρίς αποκλεισμούς και να καταπολεμήσει τις διακρίσεις μέσω της εφαρμογής καινοτόμων εκπαιδευτικών προγραμμάτων κατάρτισης και απασχόλησης. Οι στόχοι του Euro2020 σχετικά με τα ΑμΕΑ συνοψίζονται ως εξής: προσβασιμότητα, συμμετοχή, ισότητα, απασχόληση, εκπαίδευση και κατάρτιση, κοινωνική προστασία, υγεία και εξωτερική δράση. Ειδικά σε σχέση με την απασχόληση των ΑμΕΑ, γίνεται προσπάθεια βελτίωσης των δεξιοτήτων των ανθρώπων με αναπηρία, δημιουργίας θέσεων εργασίας και βελτίωσης της προσβασιμότητας στον επιχειρηματικό κόσμο.

Συμβολή του ΟΗΕ

Με τη Σύμβαση για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία και το Προαιρετικό Πρωτόκολλο, ο ΟΗΕδιασφαλίζει τα δικαιώματα των ΑμεΑ σε όλους τους τομείς. Ειδικότερα, στο άρθρο 24 κατοχυρώνεται η πλήρης ανάπτυξη των ανθρωπίνων δυνατοτήτων, η ενίσχυση του σεβασμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων και η ανθρώπινη ποικιλομορφία. Τα συμβαλλόμενα μέρη οφείλουν να παρέχουν όλα τα μέσα εκείνα που είναι απαραίτητα για την απρόσκοπτη πρόσβαση των ΑμεΑ στην εκπαιδευτική διαδικασία. Τέλος, στο άρθρο 27 διασφαλίζεται η είσοδος των ΑμεΑ στον εργασιακό χώρο με ίσους όρους, το δικαίωμα της επαγγελματικής ανέλιξης, καθώς και οι δίκαιες και ευνοϊκές συνθήκες εργασίας.

Παράλληλα, η UNESCO, μέσα από το πρόγραμμα SDG 4(SDG: Sustainable Development Goals/ Βιώσιμη Ανάπτυξη και Στόχοι) επιχειρεί να προάγει την ποιοτική και δια βίου εκπαίδευση, η οποία πρέπει να καλύπτει υλικοτεχνικές ανάγκες και υποδομές, ενώ παράλληλα να παρέχεται χωρίς κανένα περιορισμό. Για την επιτυχία των στόχων αυτών, προτείνονται τα εξής:

  • Προγράμματα κατάρτισης, με τα οποία θα δίνονται συνεχώς ευκαιρίες στα άτομα με ειδικές ανάγκες.
  • Διαπίστευση γνώσεων και δεξιοτήτων, είτε προέρχονται από επίσημες είτε από ανεπίσημες δομές.
  • Πρόσβαση σε εξελιγμένες μορφές επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης.
  • Ισότιμη συμμετοχή ΑμΕΑ στην εκπαίδευση και την επαγγελματική κατάρτιση.

Επίλογος

Το δικαίωμα στην εργασία και την εκπαίδευση αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της κοινωνικής συμμετοχής, καθώς η εργασιακή ανέλιξη είναι από τα βασικότερα ζητήματα στην ενήλικη ζωή του ατόμου. Η δυνατότητα απασχόλησης των ΑμΕΑ προσφέρει μεταξύ άλλων εισοδηματικές απολαβές, κοινωνικές επαφές, κοινωνική αναγνώριση και ηθική ικανοποίηση. Τα άτομα με αναπηρία πρέπει να μπορούν να αποκομίζουν όλα τα παραπάνω με ίσους όρους, όπως και κάθε άλλος πολίτης. Είναι αναγκαίο η πολιτεία να τους επιτρέπει να οδηγούνται με ουσιαστικό τρόπο στην ανεξάρτητη διαβίωση, την επιτυχημένη κοινωνική συμπερίληψη και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής.

Η ΕΕ, από κοινού με τους λοιπούς παγκόσμιους οργανισμούς και τη νομοθεσία των κρατών μελών, επιχειρεί την εξάλειψη κάθε είδους περιορισμού και διάκρισης. Κύριο μέλημα είναι η προσέγγιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η κατανόηση της βλάβης και της αναπηρίας, επιδιώκοντας τη δημιουργία μιας ενισχυμένης θέση για τα άτομα με αναπηρία, αναγνωρίζοντας τις διακρίσεις και την ανισότητα που υφίστανται. Οι αντιλήψεις για την αναπηρία, κυρίως στον ελληνικό χώρο, έχουν ακόμη πολύ δρόμο για να ευθυγραμμιστούν με αυτές τις πολιτικές. Είναι απαραίτητη, λοιπόν, η καθολική και παγκόσμια επαγρύπνηση στο ζήτημα αυτό, καθώς και η ενημέρωση των πολιτών για την άρση οιασδήποτε διάκρισης.

Άτομα με ειδικές ανάγκες (ΑμΕΑ) και επιχειρηματικότητα

Ένα Bασικό Eισόδημα Για Όλους: Μπορεί Να Υπάρξει; Πρέπει Να Υπάρξει;

O Mάνος Ματσαγγάνης γράφει για την ιστορική και πολιτική προέλευση της ιδέας του Καθολικού Βασικού Εισοδήματος, με αφορμή παρόμοια μέτρα που λαμβάνονται σε διάφορες χώρες του κόσμου για την αντιμετώπιση των συνεπειών της πανδημίας.

Oι ρίζες του βασικού εισοδήματος εντοπίζονται σε τρεις ιστορικές παραδόσεις. Η πρώτη ξεκινά στις αρχές του 16ου αιώνα και στοχεύει στην εγγύηση από τη δημόσια αρχή (το κράτος ή την πόλη) ενός ελάχιστου εισοδήματος. Το 1526, ο Χουάν Λουίς Βίβες, Ισπανός ανθρωπιστής, υποβάλλει προς τον δήμαρχο της Μπρουζ (οι Κάτω Χώρες ανήκαν στο ισπανικό στέμμα τότε) υπόμνημα “Περί επιδότησης των απόρων”. Την ίδια περίπου εποχή, στην Αγγλία, εγκρίνονται οι πρώτοι “Νόμοι περί Πτωχών”.

Η δεύτερη ιστορική παράδοση ξεκινά στα τέλη του 18ου αιώνα και αφορά την ιδέα της χορήγησης σε όλους τους πολίτες ενός περιουσιακού κεφαλαίου τη στιγμή της ενηλικίωσής τους. Ο Μαρκήσιος ντε Κοντορσέ, γνωστός μας Εγκυκλοπαιδιστής, στο Ανθρώπινο Πνεύμα του (1795) προτείνει “να δίνεται σε εκείνα τα παιδιά που έχουν μεγαλώσει αρκετά ώστε να μπορούν να εργαστούν και να δημιουργήσουν οικογένεια το πλεονέκτημα ενός κεφαλαίου για την ανάπτυξη των δραστηριοτήτων τους”. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση, ο Tόμας Πέιν, Αμερικανός φιλόσοφος επαναστάτης, καταθέτει υπόμνημα προς το Διευθυντήριο (1796) το οποίο αναφέρει: “Η γη ανήκει σε όλους. Κάθε ιδιοκτήτης οφείλει στην κοινότητα μια γαιοπρόσοδο. Τα έσοδά της να κατατίθενται σε ένα ταμείο, και κάθε άτομο που φτάνει στην ηλικία των 21 ετών να λαμβάνει 15 στερλίνες (και άλλες 10 στερλίνες στην ηλικία των 50 ετών). Όλοι να ωφελούνται, πλούσιοι και φτωχοί».

Η τρίτη ιστορική παράδοση ξεκινά στα μέσα του 19ου αιώνα και αναφέρεται στη σύγχρονη πρόταση για ένα βασικό εισόδημα για όλους χωρίς προϋποθέσεις. Στο βιβλίο του για τη Βιομηχανία (1836), ο Σαρλ Φουριέ, Γάλλος ουτοπικός σοσιαλιστής, υποστηρίζει ότι “ο πολιτισμός παραβιάζει το θεμελιώδες φυσικό δικαίωμα κάθε ατόμου να ζει από τη γη”, και για αυτό οφείλει σε κάθε άτομο ένα ελάχιστο διαβίωσης ισοδύναμο με το κόστος “ενός δωματίου σε ξενοδοχείο έκτης κατηγορίας και τριών λιτών γευμάτων την ημέρα”. Όπως γράφει ο Τζον Στιούαρτ Μιλ, Βρετανός φιλόσοφος στις Αρχές πολιτικής οικονομίας (2η έκδοση 1849): “Ο πιο επιδέξιος συνδυασμός όλων των μορφών Σοσιαλισμού είναι ο Φουριερισμός. Κατά τη διανομή, ένα ορισμένο ελάχιστο χορηγείται σε όλα τα μέλη της κοινότητας, είτε είναι ικανά για εργασία είτε όχι. Το υπόλοιπο προϊόν διανέμεται σε προκαθορισμένες αναλογίες μεταξύ των τριών στοιχείων, της Εργασίας, του Κεφαλαίου και του Ταλέντου”.

Tο ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα απευθύνεται στους φτωχούς, με στόχο να συμπληρώσει τους πενιχρούς πόρους τους μέχρι κάποιο χαμηλό εγγυημένο όριο. Αντίθετα, το βασικό εισόδημα για το οποίο μιλούσε ο Βαν Παρές καταβάλλεται από μια πολιτική κοινότητα σε όλα τα μέλη της, σε ατομική βάση, χωρίς εισοδηματικά κριτήρια ή υποχρέωση εργασίας. Με άλλα λόγια, το βασικό εισόδημα πηγαίνει ένα (μεγάλο) βήμα πέρα από το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, το απορροφά και το υπερβαίνει.

Επειδή είναι και αυτό εγγυημένο, το βασικό εισόδημα συμβάλλει στην καταπολέμηση της φτώχειας  –και μάλιστα ακόμη πιο αποτελεσματικά, αφού ως “σήμα της ιδιότητας του πολίτη” είναι απαλλαγμένο από οποιοδήποτε στίγμα, και για αυτό εισπράττεται από όλους. Είναι γνωστό ότι σήμερα πολλοί δικαιούχοι των προνοιακών επιδομάτων δεν τα λαμβάνουν παρότι πληρούν τις προϋποθέσεις, συνήθως επειδή βιώνουν ως εξουθενωτική και εξευτελιστική τη διαδικασία συγκέντρωσης και υποβολής δικαιολογητικών.

Στη Γερμανία,δύο διαφορετικές μελέτες, του Γιόακιμ Φρικ και της Ρεγκίνα Ρίπχαν, υπολόγισαν ότι μόνο το 33% των δικαιούχων όντως ελάμβαναν Sozialhilfe, όπως λεγόταν στο παρελθόν το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Αντίθετα, το ποσοστό ανάληψης καθολικών επιδομάτων, όπως το Child Benefit στη Βρετανία, είναι 100%.

Επιπλέον, επειδή καταβάλλεται σε όλους, χωρίς προϋποθέσεις, το βασικό εισόδημα αποφεύγει τις συνήθεις “παγίδες της φτώχειας” και έτσι αφήνει άθικτα τα κίνητρα για απασχόληση. Κάθε πρόγραμμα ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος ορίζει ότι η επιδότηση που προσφέρει μειώνεται καθώς αυξάνεται το εισόδημα των δικαιούχων (π.χ. επειδή βρήκαν δουλειά). Στο παρελθόν, στη Βρετανία, οι κανόνες του προγράμματος Supplementary Benefit συνεπάγονταν ότι για κάθε 100 στερλίνες που κέρδιζε από τη δουλειά του ένας δικαιούχος έχανε από επιδόματα έως 140 στερλίνες! Αυτό αργότερα διορθώθηκε. Σήμερα τα περισσότερα προγράμματα ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος στην Ευρώπη επιτρέπουν στους δικαιούχους να κρατούν το 20% του εισοδήματος που αποκτούν από εργασία. Πάλι καλά.

Όμως, τις τελευταίες δεκαετίες οι απανταχού νεοφιλελεύθεροι έχουν προτείνει – και πετύχει – τη μείωση των ανώτατων φορολογικών συντελεστών: στις ΗΠΑ από 70% (που ήταν επί Ρόναλντ Ρέιγκαν) σε 37%, στη Βρετανία από 90% (έως το 1971) σε 45%. Το επιχείρημα ήταν ότι έτσι προστατεύεται το κίνητρο για απασχόληση (των πλουσίων). Εν τω μεταξύ, ο υποδηλούμενος φορολογικός συντελεστής που αντιμετωπίζουν οι δικαιούχοι των προγραμμάτων ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος παραμένει 80% ή και παραπάνω. Σε αυτές τις συνθήκες, και με δεδομένο ότι για να εργαστεί κάποιος πρέπει να υποστεί κάποια έξοδα (π.χ. για ρούχα, εισιτήρια λεωφορείου, baby sitter), είναι παράξενο που πολλοί φτωχοί καταλήγουν ότι τους συμφέρει να μην εργάζονται καθόλου και να εισπράττουν το επίδομα;

Αυτή είναι η παγίδα της φτώχειας: τα προνοιακά επιδόματα προστατεύουν μεν τους δικαιούχους από την απόλυτη ανέχεια, τους παγιδεύουν δε σε ένα λίγο υψηλότερο επίπεδο χαμηλού εισοδήματος, από το οποίο δυσκολεύονται να ξεφύγουν.

Δεν θα έπρεπε με την ίδια λογική να προστατεύεται το κίνητρο για απασχόληση των φτωχών;

 

Ένα Bασικό Eισόδημα Για Όλους: Μπορεί Να Υπάρξει; Πρέπει Να Υπάρξει;

Πανδημία και δίκαιο: Τελικά παραβιάστηκαν τα δικαιώματά μας;

Εισαγωγή

Τα τελευταία δύο χρόνια, η ανθρωπότητα δοκιμάζεται από την πανδημία COVID-19, η οποία έμελλε να μεταβάλλει τα παγκόσμια δεδομένα. Τόσο η επιστημονική κοινότητα, όσο και κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο, ανέλαβαν πρωταγωνιστικό ρόλο και κλήθηκαν να παρουσιάσουν μία λύση, προκειμένου να επανέλθει η “κανονικότητα”. Πολλές αμφιβολίες εγείρει, ωστόσο, ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκε και εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται η κατάσταση.

Η πανδημία COVID-19 έχει επιπτώσεις σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινής ζωής. Στο όνομα της προστασίας της δημόσιας υγείας, όλα τα κράτη επέβαλλαν ορισμένα μέτρα, με στόχο τον περιορισμό της έξαρσης της πανδημίας. Οι αμφιβολίες που εκφράστηκαν αφορούσαν τόσο τα μέτρα που ελήφθησαν από τις κυβερνήσεις, όσο και τις λύσεις που έδωσε η επιστημονική κοινότητα: τα εμβόλια. Σε αυτό το πλαίσιο, εγείρεται προβληματισμός για τη συνταγματικότητα ή μη των ληφθέντων μέτρων και για τη πιθανή παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Έχει ωστόσο βάση αυτός ο διάλογος ή όχι;

Η προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου βρίσκεται στο επίκεντρο των νομοθεσιών και των πολιτικών τόσο των κυβερνήσεων, όσο και των περιφερειακών και διεθνών οργανισμών. Εύλογη είναι λοιπόν η απορία πολλών, πώς είναι δυνατόν να λαμβάνονται μέτρα τα οποία περιορίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, και ιδίως το δικαίωμα της ελευθερίας. Ωστόσο, αυτό που δεν είναι ξεκάθαρο είναι η διαφορά μεταξύ του περιορισμού ενός δικαιώματος και της παραβίασης. Καθώς η δημόσια υγεία συνιστά ένα έννομο αγαθό, οι αρμόδιες και νόμιμες αρχές έχουν τόσο το δικαίωμα όσο και την υποχρέωση να λάβουν κάθε δυνατό μέτρο προκειμένου να προστατέψουν αυτό το αγαθό. Έτσι, βάσει Διεθνών Συνθηκών, προβλέπονται περιορισμοί, όταν αυτοί αποσκοπούν στην προστασία υπέρτερων αγαθών. 

Διεθνές Επίπεδο

Σε διεθνές επίπεδο, τα ανθρώπινα δικαιώματα προστατεύονται μέσω της Οικουμενικής Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) αποτελεί το βασικό όργανο για την αντιμετώπιση των υγειονομικών κρίσεων. Η Διεθνής Κοινότητα και οι πράξεις της βασίζονται και αυτές, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), σε ένα πνεύμα ενοποίησης και μη διάκρισης, το οποίο απορρέει από τον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών (άρθρο 1, παράγραφος 3). Ο ΠΟΥ, στο πλαίσιο της αντιμετώπισης της πανδημίας, υπέγραψε με τη Γραμματεία της Κοινοπολιτείας ένα Σύμφωνο Κατανόησης, με δέσμευση να ενισχύσουν την συνεργασία τους σε ένα ευρύ φάσμα που αφορά θέματα δημόσιας υγείας, με έμφαση την αντιμετώπιση της πανδημίας, τον εμβολιασμό, την ενίσχυσης της υγειονομικής κάλυψης και τη δόμηση ανθεκτικών συστημάτων υγείας.

Περιφερειακό Επίπεδο

Σε περιφερειακό επίπεδο, η Ευρωπαϊκή Ένωση, προσπαθώντας να ενσωματώσει τη μέριμνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα σε όλες τις πολιτικές και τα προγράμματά της, έχει δεσμευτεί να στηρίζει τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα στις εξωτερικές σχέσεις της, σύμφωνα με τις θεμελιώδεις αρχές της ελευθερίας, της δημοκρατίας και του σεβασμού των δικαιωμάτων, των θεμελιωδών ελευθεριών και του κράτους δικαίου (άρ. 2, 3, 6 και 21 Σύμβασης της Ευρωπαϊκής Ένωσης [ΣΕΕ] και άρ. 205 Συνθήκη για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης [ΣΛΕΕ]). Στη Συνθήκη της Λισαβόνας διευκρινίζεται η κατανομή των αρμοδιοτήτων μεταξύ της ΕΕ και των κρατών-μελών της. Οι εν λόγω αρμοδιότητες διακρίνονται σε αποκλειστικές, συντρέχουσες και υποστηρικτικές. Ένας από τους τομείς που αφορούν οι συντρέχουσες αρμοδιότητες της ΕΕ, είναι ο τομέας της δημόσιας υγείας, σύμφωνα με το άρ. 4 της ΣΛΕΕ (“Οι συντρέχουσες αρμοδιότητες της ΕΕ και των χωρών της αφορούν τους εξής τομείς: […] τις κοινές προκλήσεις για την ασφάλεια στον τομέα της δημόσιας υγείας, με περιορισμό στις πτυχές που καθορίζονται στη ΣΛΕΕ.”). Εξάλλου, η ΕΕ οφείλει, μέσα από τις πολιτικές και τις πρακτικές της, να διασφαλίζει τη δημόσια υγεία, γεγονός που προβλέπεται από το άρθρο 168 (ειδικά παράγραφος 1) της ΣΛΕΕ. Κατά τον καθορισμό και την εφαρμογή όλων των πολιτικών και δράσεων της Ένωσης, εξασφαλίζεται υψηλού επιπέδου προστασία της υγείας του ανθρώπου. Η δράση της Ένωσης, η οποία συμπληρώνει τις εθνικές πολιτικές, αποβλέπει στη βελτίωση της δημόσιας υγείας, καθώς και στην πρόληψη της ανθρώπινης ασθένειας σε όλες τις μορφές της και στην αποτροπή των πηγών κινδύνου για την σωματική και ψυχική υγεία. Η δράση αυτή καλύπτει την καταπολέμηση των μεγάλων πληγών της ανθρωπότητας στον τομέα της υγείας, ευνοώντας τη διερεύνηση των αιτιών τους, τη μετάδοση και τη πρόληψή τους, καθώς και την ενημέρωση και τη διαπαιδαγώγηση στον τομέα της υγείας,  αλλά και την επαγρύπνηση για τις σοβαρές διασυνοριακές απειλές κατά αυτής, την κήρυξη συναγερμού σε περίπτωση τέτοιων απειλών και την καταπολέμησή τους.

Ο ενοποιητικός χαρακτήρας της ΕΕ σε περιπτώσεις κρίσεων

Μέσω του άρθρου 1 της ΣΕΕ προβλέπεται και ο ενοποιητικός χαρακτήρας του εγχειρήματος της ΕΕ, βάσει του οποίου δομήθηκε ένα θεσμικό πλαίσιο το οποίο προβλέπει τη συνεργασία και την ενότητα των κρατών σε όλες τις διαστάσεις της λειτουργίας τους. Αυτό το ενοποιητικό πνεύμα που διέπει την ΕΕ, θέτει την αντιμετώπιση της πανδημίας ως έναν κοινό στόχοτων κρατών μελών. Αυτό περιλαμβάνει και την αντιμετώπιση καταστάσεων και κρίσεων, οι οποίες έχουν πλήξει όχι μόνο ένα κράτος, αλλά το παγκόσμιο σύστημα εξ ολοκλήρου. Μια τέτοια κατάσταση είναι η υγειονομική κρίση της COVID-19. Το ζήτημα που τίθεται είναι εάν ο ενοποιητικός παράγοντας συμβάλλει στην από κοινού αντιμετώπιση μιας κρίσης υγειονομικού χαρακτήρα, η οποία επηρεάζει παράλληλα πολλές διαφορετικές πτυχές της λειτουργίας των κρατών: την οικονομία, την πολιτική και τη συνοχή τόσο στο εσωτερικό των χωρών, όσο και στις μεταξύ τους σχέσεις.

Καθώς η Ευρωπαϊκή Ένωση περιλαμβάνει πολλά κράτη μέλη, το καθένα από τα οποία έχει διαφορετικό πολιτισμό, σύσταση και νόμους, έχει αναπτύξει το δικό της (ενωσιακό) Δίκαιο και δύο βασικές συνθήκες, τη ΣΕΕ και τη ΣΛΕΕ, προκειμένου να καταστεί δυνατή η διακρατική συνεργασία. Η αρχή της διάκρισης αποτελεί ίσως και τη βάση της εφαρμογής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς προτάσσει την ίση εφαρμογή των μέτρων προς όλα τα άτομα. Η αρχή της διάκρισης, λοιπόν, δεν εντοπίζεται μόνο στο εσωτερικό δίκαιο, αλλά σε κάθε σύμβαση, ευρωπαϊκή και οικουμενική. Στη προκειμένη περίπτωση, σύμφωνα με το άρθρο 21 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΧΘΔΕΕ), το οποίο αντιστοιχίζεται στο άρθρο 14(1) του Χάρτη, “κάθε διάκριση […] θα απαγορεύεται”.

Βάσει αυτής της αρχής, η Ευρωπαϊκή Ένωση λαμβάνει μέτρα με σκοπό  τον περιορισμό της έξαρσης της πανδημίας, συντονίζοντας τις διαγνωστικές στρατηγικές της και διευκολύνοντας την προμήθεια προστατευτικού και ιατρικού εξοπλισμού προς όλα τα κράτη-μέλη. Φυσικά, δεν θα μπορούσε να παραλειφθεί η εμβολιαστική εκστρατεία, στο πλαίσιο της οποίας η ΕΕ προσπάθησε να αναπτύξει μια κοινή προσέγγιση για ασφαλή εμβόλια κατά της COVID-19. Το συγκεκριμένο γεγονός φέρει στο προσκήνιο ένα άλλο ζήτημα, αυτό της κοινωνικής πόλωσης, τόσο στο εσωτερικό του κάθε κράτους μέλους, όσο και στην ΕΕ εν γένει. Αυτή η κοινωνική πόλωση φαίνεται να απειλεί την κοινωνική συνοχή, η οποία αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό του ενοποιητικού στόχου και χαρακτήρα της Ένωσης. Δύο είναι τα “στρατόπεδα” που εμφανίζονται στο μέτωπο αυτής της πόλωσης: αυτό στο οποίο τα άτομα τίθενται υπέρ του εμβολιασμού, αφού το αντιμετωπίζουν σαν το “εισιτήριο” για την έξοδο από την παρούσα υγειονομική κρίση, και αυτό των “αντιεμβολιαστών”, οι οποίοι θεωρούν το εμβόλιο ως ένα ακόμη μέσο των κυβερνήσεων για έλεγχο και καθορισμό του βαθμού ελευθερίας που παρέχεται. Συνοψίζοντας, η Ευρωπαϊκή Ένωση προσπαθεί να διατηρήσει ακέραιο τον ενοποιητικό της χαρακτήρα. Μέσω των πολιτικών της παρέχει σε όλα τα κράτη προνόμια, τα οποία συνιστούν τη βάση της συνεργασίας των κρατών με την ΕΕ.

Η περίπτωση της Ελλάδας

Καθώς η παρούσα ανάλυση λαμβάνει χώρα στην Ελλάδα, κρίνεται αναγκαίο να μελετηθεί και η περίπτωση της Ελλάδας. Σε συνάρτηση λοιπόν με το διεθνές και περιφερειακό επίπεδο, σε εθνικό επίπεδο (“μια σειρά μέτρων έχει εγκριθεί τα τελευταία χρόνια, στοχεύοντας στην περαιτέρω ενίσχυση του επιπέδου προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα.[…]” Διεθνές Δίκαιο και Ανθρώπινα Δικαιώματα, Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Ελλάδος στα Ηνωμένα Έθνη, 2012), το Σύνταγμα έχει κατοχυρώσει την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την ισότιμη αντιμετώπιση του ατόμου από το νόμο μέσα από πολλά άρθρα, με πρωταρχικό το άρθρο 4 παρ. 1 (“Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου.”). Ωστόσο, το άρθρο το οποίο αποδεικνύει πως κανένα από τα ληφθέντα εκ της κυβέρνησης μέτρα δεν ήταν ούτε αντισυνταγματικό, ούτε αποτέλεσε παραβίαση κάποιου θεμελιωδους δικαιώματος του ανθρώπου, είναι το άρθρο 5  και συγκεκριμένα η ερμηνευτική δήλωση που περιλαμβάνεται σε αυτό. Σύμφωνα με αυτήν, “στην απαγόρευση της παραγράφου 4 δεν περιλαμβάνεται η απαγόρευση της εξόδου με πράξη του εισαγγελέα, εξαιτίας ποινικής δίωξης, ούτε η λήψη μέτρων που επιβάλλονται για την προστασία της δημόσιας υγείας ή της υγείας ασθενών, όπως ο νόμος ορίζει”. Σε αυτό το πλαίσιο, καθίσταται σαφές ότι τα μέτρα που ελήφθησαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας συνιστούν περιορισμούς και όχι κάποια παραβίαση.

Δείτε αναλυτικά : https://thesafiablog.com/2022/04/25/pandemics-and-law/