Κατηγορία: ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ

Η Ελλάδα στην 3η χειροτερη θέση για το δημογραφικό. Επιπτώσεις στην υγεία

Μείωση του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, αύξηση του μη ενεργού πληθυσμού, εξάρτηση του πρώτου από το δεύτερο με παράλληλη αύξηση των κοινωνικών δαπανών για υγειονομική περίθαλψη, μακροχρόνια φροντίδα και συνταξιοδοτικές παροχες θέτουν την Ελλαδα στην 3η χειρότερη θέση.

Οι μεταβολές που υπήρξαν στο δημογραφικό

Κατά τη χρονική περίοδο 2011-2021, ο πληθυσμός της χώρας μειώθηκε κατά 441 χιλ. (-4,0%). Οι αυξημένες μεταναστευτικές εκροές συνεισέφεραν σημαντικά στο αποτέλεσμα αυτό. Παράλληλα από το 1980 οι γεννήσεις υποχωρούν, τόσο που δεν αρκούν για την αναπλήρωση του πληθυσμού. Στις επόμενες δεκαετίες προβλέπεται υποχώρηση του ελληνικού πληθυσμού στα 8,1 εκατ. έως το 2100, 24% σε σχέση με το 2021, σύμφωνα με τη μελέτη για τα οικονομικά της Ελλάδας του ΙΟΒΕ.

Η Ελλάδα στην 3η χειρότερη θέση στις δημογραφικές εξελίξεις

Οι δημογραφικές εξελίξεις στην Ελλάδα είναι πολύ πιο ραγδαίες σε σχέση με το σύνολο της Ευρωζώνης, στην οποία ο πληθυσμός αναμένεται να μειωθεί κατά μόλις 4,2% έως το 2100. Τούτων δοθέντων έως το 2100, η Ελλάδα κατατάσσεται στην τρίτη χειρότερη θέση στην Ευρωζώνη, μετά τη Λετονία και τη Λιθουανία.

Η Ελλάδα σώζεται μόνο με υψηλές μεταναστευτικές ροές

Στο πιο αισιόδοξο σενάριο, αυτό της υψηλής μετανάστευσης, ο πληθυσμός θα μειωθεί μεταξύ του 2022 και του 2100 κατά 16% σε 8,9 εκατ., ενώ η συρρίκνωση του πληθυσμού αναμένεται να είναι της τάξεως του 45% σε περίπτωση μηδενικών μεταναστευτικών ροών (σε 5,7 εκατ. το 2100), σύμφωνα με τη μελέτη. Ως προς την ηλικιακή διάρθρωση, ο δείκτης εξάρτησης ηλικιωμένων προβλέπεται να υπερβεί τις 0,60 μονάδες μετά το 2050, από 0,35 μονάδες το 2020 και 0,29 μονάδες το 2010. Προβλέπεται επίσης να αυξάνεται σταδιακά και ο αριθμός των μονοπρόσωπων νοικοκυριών.

Σειρά πολιτικών και κοινωνικών μέτρων

Αναπόφευκτα θα υπάρξουν σοβαρά προβλήματα για μια σειρά από τομείς κοινωνικής πολιτικής. Επομένως, απαιτείται η άμεση λήψη μέτρων πολιτικής, τόσο στην κατεύθυνση μετριασμού των δημογραφικών μεταβολών μακροπρόθεσμα, όσο για την προσαρμογή των βασικών τομέων πολιτικής σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα.

1η βασική μεταρρύθμιση: Συνταξιοδοτικό σύστημα

Στο συνταξιοδοτικό σύστημα, η επιδείνωση στο δημογραφικό δείκτη εξάρτησης ηλικιωμένων του ελληνικού πληθυσμού εγείρει ερωτήματα σε σχέση με την επιδίωξη των αρχών της βιωσιμότητας και επάρκειας των συντάξεων. Αφενός, η δημόσια δαπάνη για συντάξεις θα εξακολουθεί να απορροφά σημαντικούς οικονομικούς πόρους, σε διψήφιο ποσοστό του ΑΕΠ έως και το 2070. Αφετέρου, το ακαθάριστο ποσοστό αναπλήρωσης για τη σύνταξη γήρατος αναμένεται να μειωθεί περαιτέρω, έως και περί το 55% το 2060.

Κεφαλαιοποιητικό σύστημα για την αναπλήρωση

Με σκοπό την καλύτερη προσαρμογή του συνταξιοδοτικού συστήματος στις δημογραφικές εξελίξεις, απαιτούνται παρεμβάσεις για ενίσχυση του κεφαλαιοποιητικού άξονα του συστήματος, βελτίωση παραμέτρων του διανεμητικού άξονα, επιμήκυνση του επίσημου εργασιακού βίου, θεσμική θωράκιση των πρόσφατων συνταξιοδοτικών μεταρρυθμίσεων.

Αγορά εργασίας και δημογραφικές εξελίξεις

Στην αγορά εργασίας, οι αναμενόμενες δημογραφικές εξελίξεις οδηγούν σε μικρότερο εργατικό δυναμικό, με υψηλότερη μέση ηλικία και χαμηλότερη παραγωγικότητα. Ενώ η άνοδος της ηλικίας συνοδεύεται συνήθως από αυξημένη εργασιακή εμπειρία, που μπορεί να επιδρά θετικά στην παραγωγικότητα, εν τούτοις μπορεί να έχει και αρνητικές επιπτώσεις στην παραγωγικότητα. Σε κάθε περίπτωση απαιτείται η θέσπιση κατάλληλων πολιτικών για αύξηση της προσφοράς και της παραγωγικότητας της εργασίας.

Συρρίκνωση χρηματοδοτικών πόρων υγείας λόγω μείωσης οικονομικά ενεργού πληθυσμού

Η υγεία και η υγειονομική περίθαλψη είναι δύο τομείς στους οποίους η πληθυσμιακή γήρανση επιδρά άμεσα και σημαντικά. Η γήρανση σε επίπεδο πληθυσμού οφείλεται εν μέρει στην επιμήκυνση του προσδόκιμου επιβίωσης. Επίσης, η πληθυσμιακή γήρανση συσχετίζεται και με σημαντικές επιδημιολογικές αλλαγές, κυρίως ως προς τις επικρατούσες ασθένειες και τις κύριες αιτίες θανάτου. Ο τομέας υγειονομικής περίθαλψης καλείται να ανταποκριθεί στις σημαντικές αυτές προκλήσεις που αυξάνουν τη ζήτηση για υπηρεσίες υγείας και μακροχρόνιας φροντίδας, καθώς οι διαθέσιμοι πόροι χρηματοδότησης του συστήματος υγείας συρρικνώνονται λόγω της μείωσης του οικονομικά ενεργού πληθυσμού.

Οι Έλληνες πληρώνουν από τη τσέπη τους την υγεία

Στην Ελλάδα, ιδιαίτερα υψηλό είναι το επίπεδο των άμεσων ιδιωτικών δαπανών για την υγεία, δαπάνες που πληρώνονται από τη τσέπη των ασφαλισμένων και όχι από τις ασφαλιστικές εισφορές.

 

Περισσότερα : https://www.epixeiro.gr/article/377821

Άτομα με ειδικές ανάγκες (ΑμΕΑ) και επιχειρηματικότητα

Η ανεξαρτησία των μελών μιας κοινωνίας διαμορφώνεται, σε κρίσιμο βαθμό, από τις δομές και τις συνθήκες που αυτή παρέχει για την ίση μεταχείριση και την απρόσκοπτη «προσβασιμότητα» των πολιτών στα δικαιώματά τους. Υπάρχει, ωστόσο, μία ομάδα ανθρώπων, για την οποία η ένταξη στην εργασία, στην εκπαίδευση, στην κοινωνικοποίηση, δεν είναι δεδομένη. Η ομάδα αυτή είναι τα άτομα με ειδικές ανάγκες, για τα οποία η κοινωνία οφείλει να εξασφαλίζει –όπως και για κάθε άλλον πολίτη– τις αρχές της ισότητας και της αλληλεγγύης. Παρατηρείται όμως πως οι δυνατότητες για εργασιακή απασχόληση και οικονομική ανεξαρτησία των ΑμΕΑ είναι ελάχιστες, παρά τις διακηρύξεις για τα δικαιώματα αυτής της μερίδας πληθυσμού.

Το ζήτημα της ποιοτικής ζωής και της εργασιακής ένταξης των ΑμΕΑ έχει απασχολήσει τόσο την Ελλάδα, όσο και τη διεθνή και ευρωπαϊκή κοινότητα. Στην Ελλάδα, το δημοκρατικό έλλειμμα που προκύπτει αντιμετωπίζεται κυρίως με επιδόματα αναπηρίας, τα οποία σε καμία περίπτωση δεν καλύπτουν την κοινωνική ανισότητα. Από την άλλη, η ΕΕ και οι διεθνείς οργανισμοί έχουν λάβει μία σειρά από μέτρα, τα οποία προάγουν την ενθάρρυνση της ποικιλομορφίας και τον σεβασμό της διαφορετικότητας. Η Διεθνής Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία μάλιστα, θέτει ως πρωταρχικό της στόχο την έμφυτη αξιοπρέπεια και την αυτονομία των ατόμων. Στο πλαίσιο αυτό, λοιπόν, τα ΑμΕΑ πρέπει να έχουν πρόσβαση σε καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και σε εγγύηση της ανεξαρτησίας και της κοινωνικής και επαγγελματικής τους συμμετοχής.

Ελλάδα και ΑμΕΑ

Σύμφωνα με έρευνα της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία, που διενεργήθηκε το 2018, το ποσοστό των ΑμΕΑ στην Ελλάδα ανέρχεται στο 24,7%του πληθυσμού. Ο βιοπορισμός των ατόμων αυτών περιορίζεται κυρίως στις παθητικές μεθόδους των επιδομάτων, τα οποία χορηγούνται με βάση το ποσοστό αναπηρίας. Στην πραγματικότητα, τα άτομα με ειδικές ανάγκες δεν φτάνουν ποτέ στο επίπεδο του οικονομικά ανεξάρτητου πολίτη, αν και η πολιτεία έχει κάνει κάποιες προσπάθειες μέσω της νομοθεσίας για να τους εξασφαλίσει.

Στον εκπαιδευτικό τομέα, το ελληνικό κράτος έχει θέσει τη δομή της ειδικής εκπαίδευσης των ΑμΕΑ, ιδρύοντας ειδικά σχολεία. Σε αυτά καλύπτεται κατά κύριο λόγο η βασική εκπαίδευση, η οποία εκτείνεται σε ειδικά εκπαιδευτικά εργαστήρια, επαγγελματικές σχολές ή ειδικά τμήματα επαγγελματικής εκπαίδευσης. Παράλληλα, σύμφωνα με το Ν. 1566/1985, ορίζεται η ειδική επαγγελματική εκπαίδευση από το 14ο μέχρι το 20ο έτος και εφαρμόζονται ειδικά επαγγελματικά προγράμματα, αναλόγως του βαθμού ανάγκης και των δυνατοτήτων εκπαίδευσης και ένταξης στην παραγωγική διαδικασία.

Είναι σημαντικό να αναφερθεί ακόμα ότι η Κοινωνική Αλληλέγγυα Οικονομία (ΚΑΛΟ), η οποία εφαρμόζεται στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη, είναι μία οικονομική μέθοδος που έχει ως στόχο την προστασία των κοινωνικά ευάλωτων ομάδων. Η νομοθεσία στην Ελλάδα, στο πλαίσιο της ΚΑΛΟ, ρυθμίζει την ίδρυση κοινωνικών επιχειρήσεων για όλες τις κοινωνικές ομάδες. Προβλέπεται, λοιπόν, η ίδρυση τριών τύπων Κοινωνικής Συνεταιριστικής Επιχείρησης (συνεταιρισμός κοινού σκοπού):

  • Κοινωνικής ένταξης, όπου το 40% των εργαζομένων προέρχεται από ευάλωτες κοινωνικές ομάδες (ΑμΕΑ, απεξαρτημένα άτομα, οροθετικούς ή αποφυλακισμένους)
  • Κοινωνικής φροντίδας, όπου παρέχονται υπηρεσίες προνοιακού χαρακτήρα σε κοινωνικές ομάδες (ηλικιωμένοι, παιδιά, ΑμΕΑ και χρόνια πάσχοντες)
  • Γενικού σκοπού, όπου περιλαμβάνονται δραστηριότητες για την προώθηση του τοπικού και συλλογικού συμφέροντος στους τομείς της απασχόλησης, της κοινωνικής συνοχής και της τοπικής ή περιφερειακής ανάπτυξης.

Θεσμικές ρυθμίσεις σε επίπεδο ΕΕ

Η Συνθήκη για τη Λειτουργία της ΕΕ και η προαναφερθείσα Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών προάγουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις θεμελιώδεις ελευθερίες των ατόμων με αναπηρία, θεσπίζουν νομοθετικά μέτρα και καθορίζουν τις δράσεις για την καταπολέμηση των διακρίσεων λόγω αναπηρίας. Δημιουργείται, λοιπόν, μία ενιαία ευρωπαϊκή πολιτική, την οποία ακολουθεί και η εθνική νομοθεσία για την προάσπιση των δικαιωμάτων των ΑμΕΑ και την κοινωνική τους ένταξη.

Με την ανοιχτή μέθοδο συντονισμού, τα κράτη-μέλη της ΕΕ δημιουργούν ένα πλαίσιο συνεργασίας μη δεσμευτικού χαρακτήρα, με σκοπό να κατευθύνουν τις εθνικές πολιτικές τους σε τομείς όπως η απασχόληση, η κοινωνική προστασία, η εκπαίδευση και η επαγγελματική κατάρτιση. Στην ανοιχτή μέθοδο συντονισμού βασίστηκε και η Στρατηγική της Λισαβόνας, η οποία οργανώνει το πρόγραμμα «Εκπαίδευση και Κατάρτιση 2010». Στη δεκαετία που διανύουμε, έχει τεθεί σε εφαρμογή το πρόγραμμα Euro2020, με βασικούς σκοπούς την υλοποίηση της δια βίου μάθησης, τη βελτίωση της ποιότητας της εκπαίδευσης, την προαγωγή της ισοτιμίας, της κοινωνικής συνοχής, της ενεργού συμμετοχής στα κοινά, καθώς και την ενίσχυση της καινοτομίας και της δημιουργικότητας.

Πιο συγκεκριμένα, η στρατηγική Euro2020 επιχειρεί να προωθήσει μία πολιτική ανάπτυξης χωρίς αποκλεισμούς και να καταπολεμήσει τις διακρίσεις μέσω της εφαρμογής καινοτόμων εκπαιδευτικών προγραμμάτων κατάρτισης και απασχόλησης. Οι στόχοι του Euro2020 σχετικά με τα ΑμΕΑ συνοψίζονται ως εξής: προσβασιμότητα, συμμετοχή, ισότητα, απασχόληση, εκπαίδευση και κατάρτιση, κοινωνική προστασία, υγεία και εξωτερική δράση. Ειδικά σε σχέση με την απασχόληση των ΑμΕΑ, γίνεται προσπάθεια βελτίωσης των δεξιοτήτων των ανθρώπων με αναπηρία, δημιουργίας θέσεων εργασίας και βελτίωσης της προσβασιμότητας στον επιχειρηματικό κόσμο.

Συμβολή του ΟΗΕ

Με τη Σύμβαση για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία και το Προαιρετικό Πρωτόκολλο, ο ΟΗΕδιασφαλίζει τα δικαιώματα των ΑμεΑ σε όλους τους τομείς. Ειδικότερα, στο άρθρο 24 κατοχυρώνεται η πλήρης ανάπτυξη των ανθρωπίνων δυνατοτήτων, η ενίσχυση του σεβασμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων και η ανθρώπινη ποικιλομορφία. Τα συμβαλλόμενα μέρη οφείλουν να παρέχουν όλα τα μέσα εκείνα που είναι απαραίτητα για την απρόσκοπτη πρόσβαση των ΑμεΑ στην εκπαιδευτική διαδικασία. Τέλος, στο άρθρο 27 διασφαλίζεται η είσοδος των ΑμεΑ στον εργασιακό χώρο με ίσους όρους, το δικαίωμα της επαγγελματικής ανέλιξης, καθώς και οι δίκαιες και ευνοϊκές συνθήκες εργασίας.

Παράλληλα, η UNESCO, μέσα από το πρόγραμμα SDG 4(SDG: Sustainable Development Goals/ Βιώσιμη Ανάπτυξη και Στόχοι) επιχειρεί να προάγει την ποιοτική και δια βίου εκπαίδευση, η οποία πρέπει να καλύπτει υλικοτεχνικές ανάγκες και υποδομές, ενώ παράλληλα να παρέχεται χωρίς κανένα περιορισμό. Για την επιτυχία των στόχων αυτών, προτείνονται τα εξής:

  • Προγράμματα κατάρτισης, με τα οποία θα δίνονται συνεχώς ευκαιρίες στα άτομα με ειδικές ανάγκες.
  • Διαπίστευση γνώσεων και δεξιοτήτων, είτε προέρχονται από επίσημες είτε από ανεπίσημες δομές.
  • Πρόσβαση σε εξελιγμένες μορφές επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης.
  • Ισότιμη συμμετοχή ΑμΕΑ στην εκπαίδευση και την επαγγελματική κατάρτιση.

Επίλογος

Το δικαίωμα στην εργασία και την εκπαίδευση αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της κοινωνικής συμμετοχής, καθώς η εργασιακή ανέλιξη είναι από τα βασικότερα ζητήματα στην ενήλικη ζωή του ατόμου. Η δυνατότητα απασχόλησης των ΑμΕΑ προσφέρει μεταξύ άλλων εισοδηματικές απολαβές, κοινωνικές επαφές, κοινωνική αναγνώριση και ηθική ικανοποίηση. Τα άτομα με αναπηρία πρέπει να μπορούν να αποκομίζουν όλα τα παραπάνω με ίσους όρους, όπως και κάθε άλλος πολίτης. Είναι αναγκαίο η πολιτεία να τους επιτρέπει να οδηγούνται με ουσιαστικό τρόπο στην ανεξάρτητη διαβίωση, την επιτυχημένη κοινωνική συμπερίληψη και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής.

Η ΕΕ, από κοινού με τους λοιπούς παγκόσμιους οργανισμούς και τη νομοθεσία των κρατών μελών, επιχειρεί την εξάλειψη κάθε είδους περιορισμού και διάκρισης. Κύριο μέλημα είναι η προσέγγιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η κατανόηση της βλάβης και της αναπηρίας, επιδιώκοντας τη δημιουργία μιας ενισχυμένης θέση για τα άτομα με αναπηρία, αναγνωρίζοντας τις διακρίσεις και την ανισότητα που υφίστανται. Οι αντιλήψεις για την αναπηρία, κυρίως στον ελληνικό χώρο, έχουν ακόμη πολύ δρόμο για να ευθυγραμμιστούν με αυτές τις πολιτικές. Είναι απαραίτητη, λοιπόν, η καθολική και παγκόσμια επαγρύπνηση στο ζήτημα αυτό, καθώς και η ενημέρωση των πολιτών για την άρση οιασδήποτε διάκρισης.

Άτομα με ειδικές ανάγκες (ΑμΕΑ) και επιχειρηματικότητα

Ένα Bασικό Eισόδημα Για Όλους: Μπορεί Να Υπάρξει; Πρέπει Να Υπάρξει;

O Mάνος Ματσαγγάνης γράφει για την ιστορική και πολιτική προέλευση της ιδέας του Καθολικού Βασικού Εισοδήματος, με αφορμή παρόμοια μέτρα που λαμβάνονται σε διάφορες χώρες του κόσμου για την αντιμετώπιση των συνεπειών της πανδημίας.

Oι ρίζες του βασικού εισοδήματος εντοπίζονται σε τρεις ιστορικές παραδόσεις. Η πρώτη ξεκινά στις αρχές του 16ου αιώνα και στοχεύει στην εγγύηση από τη δημόσια αρχή (το κράτος ή την πόλη) ενός ελάχιστου εισοδήματος. Το 1526, ο Χουάν Λουίς Βίβες, Ισπανός ανθρωπιστής, υποβάλλει προς τον δήμαρχο της Μπρουζ (οι Κάτω Χώρες ανήκαν στο ισπανικό στέμμα τότε) υπόμνημα “Περί επιδότησης των απόρων”. Την ίδια περίπου εποχή, στην Αγγλία, εγκρίνονται οι πρώτοι “Νόμοι περί Πτωχών”.

Η δεύτερη ιστορική παράδοση ξεκινά στα τέλη του 18ου αιώνα και αφορά την ιδέα της χορήγησης σε όλους τους πολίτες ενός περιουσιακού κεφαλαίου τη στιγμή της ενηλικίωσής τους. Ο Μαρκήσιος ντε Κοντορσέ, γνωστός μας Εγκυκλοπαιδιστής, στο Ανθρώπινο Πνεύμα του (1795) προτείνει “να δίνεται σε εκείνα τα παιδιά που έχουν μεγαλώσει αρκετά ώστε να μπορούν να εργαστούν και να δημιουργήσουν οικογένεια το πλεονέκτημα ενός κεφαλαίου για την ανάπτυξη των δραστηριοτήτων τους”. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση, ο Tόμας Πέιν, Αμερικανός φιλόσοφος επαναστάτης, καταθέτει υπόμνημα προς το Διευθυντήριο (1796) το οποίο αναφέρει: “Η γη ανήκει σε όλους. Κάθε ιδιοκτήτης οφείλει στην κοινότητα μια γαιοπρόσοδο. Τα έσοδά της να κατατίθενται σε ένα ταμείο, και κάθε άτομο που φτάνει στην ηλικία των 21 ετών να λαμβάνει 15 στερλίνες (και άλλες 10 στερλίνες στην ηλικία των 50 ετών). Όλοι να ωφελούνται, πλούσιοι και φτωχοί».

Η τρίτη ιστορική παράδοση ξεκινά στα μέσα του 19ου αιώνα και αναφέρεται στη σύγχρονη πρόταση για ένα βασικό εισόδημα για όλους χωρίς προϋποθέσεις. Στο βιβλίο του για τη Βιομηχανία (1836), ο Σαρλ Φουριέ, Γάλλος ουτοπικός σοσιαλιστής, υποστηρίζει ότι “ο πολιτισμός παραβιάζει το θεμελιώδες φυσικό δικαίωμα κάθε ατόμου να ζει από τη γη”, και για αυτό οφείλει σε κάθε άτομο ένα ελάχιστο διαβίωσης ισοδύναμο με το κόστος “ενός δωματίου σε ξενοδοχείο έκτης κατηγορίας και τριών λιτών γευμάτων την ημέρα”. Όπως γράφει ο Τζον Στιούαρτ Μιλ, Βρετανός φιλόσοφος στις Αρχές πολιτικής οικονομίας (2η έκδοση 1849): “Ο πιο επιδέξιος συνδυασμός όλων των μορφών Σοσιαλισμού είναι ο Φουριερισμός. Κατά τη διανομή, ένα ορισμένο ελάχιστο χορηγείται σε όλα τα μέλη της κοινότητας, είτε είναι ικανά για εργασία είτε όχι. Το υπόλοιπο προϊόν διανέμεται σε προκαθορισμένες αναλογίες μεταξύ των τριών στοιχείων, της Εργασίας, του Κεφαλαίου και του Ταλέντου”.

Tο ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα απευθύνεται στους φτωχούς, με στόχο να συμπληρώσει τους πενιχρούς πόρους τους μέχρι κάποιο χαμηλό εγγυημένο όριο. Αντίθετα, το βασικό εισόδημα για το οποίο μιλούσε ο Βαν Παρές καταβάλλεται από μια πολιτική κοινότητα σε όλα τα μέλη της, σε ατομική βάση, χωρίς εισοδηματικά κριτήρια ή υποχρέωση εργασίας. Με άλλα λόγια, το βασικό εισόδημα πηγαίνει ένα (μεγάλο) βήμα πέρα από το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, το απορροφά και το υπερβαίνει.

Επειδή είναι και αυτό εγγυημένο, το βασικό εισόδημα συμβάλλει στην καταπολέμηση της φτώχειας  –και μάλιστα ακόμη πιο αποτελεσματικά, αφού ως “σήμα της ιδιότητας του πολίτη” είναι απαλλαγμένο από οποιοδήποτε στίγμα, και για αυτό εισπράττεται από όλους. Είναι γνωστό ότι σήμερα πολλοί δικαιούχοι των προνοιακών επιδομάτων δεν τα λαμβάνουν παρότι πληρούν τις προϋποθέσεις, συνήθως επειδή βιώνουν ως εξουθενωτική και εξευτελιστική τη διαδικασία συγκέντρωσης και υποβολής δικαιολογητικών.

Στη Γερμανία,δύο διαφορετικές μελέτες, του Γιόακιμ Φρικ και της Ρεγκίνα Ρίπχαν, υπολόγισαν ότι μόνο το 33% των δικαιούχων όντως ελάμβαναν Sozialhilfe, όπως λεγόταν στο παρελθόν το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Αντίθετα, το ποσοστό ανάληψης καθολικών επιδομάτων, όπως το Child Benefit στη Βρετανία, είναι 100%.

Επιπλέον, επειδή καταβάλλεται σε όλους, χωρίς προϋποθέσεις, το βασικό εισόδημα αποφεύγει τις συνήθεις “παγίδες της φτώχειας” και έτσι αφήνει άθικτα τα κίνητρα για απασχόληση. Κάθε πρόγραμμα ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος ορίζει ότι η επιδότηση που προσφέρει μειώνεται καθώς αυξάνεται το εισόδημα των δικαιούχων (π.χ. επειδή βρήκαν δουλειά). Στο παρελθόν, στη Βρετανία, οι κανόνες του προγράμματος Supplementary Benefit συνεπάγονταν ότι για κάθε 100 στερλίνες που κέρδιζε από τη δουλειά του ένας δικαιούχος έχανε από επιδόματα έως 140 στερλίνες! Αυτό αργότερα διορθώθηκε. Σήμερα τα περισσότερα προγράμματα ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος στην Ευρώπη επιτρέπουν στους δικαιούχους να κρατούν το 20% του εισοδήματος που αποκτούν από εργασία. Πάλι καλά.

Όμως, τις τελευταίες δεκαετίες οι απανταχού νεοφιλελεύθεροι έχουν προτείνει – και πετύχει – τη μείωση των ανώτατων φορολογικών συντελεστών: στις ΗΠΑ από 70% (που ήταν επί Ρόναλντ Ρέιγκαν) σε 37%, στη Βρετανία από 90% (έως το 1971) σε 45%. Το επιχείρημα ήταν ότι έτσι προστατεύεται το κίνητρο για απασχόληση (των πλουσίων). Εν τω μεταξύ, ο υποδηλούμενος φορολογικός συντελεστής που αντιμετωπίζουν οι δικαιούχοι των προγραμμάτων ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος παραμένει 80% ή και παραπάνω. Σε αυτές τις συνθήκες, και με δεδομένο ότι για να εργαστεί κάποιος πρέπει να υποστεί κάποια έξοδα (π.χ. για ρούχα, εισιτήρια λεωφορείου, baby sitter), είναι παράξενο που πολλοί φτωχοί καταλήγουν ότι τους συμφέρει να μην εργάζονται καθόλου και να εισπράττουν το επίδομα;

Αυτή είναι η παγίδα της φτώχειας: τα προνοιακά επιδόματα προστατεύουν μεν τους δικαιούχους από την απόλυτη ανέχεια, τους παγιδεύουν δε σε ένα λίγο υψηλότερο επίπεδο χαμηλού εισοδήματος, από το οποίο δυσκολεύονται να ξεφύγουν.

Δεν θα έπρεπε με την ίδια λογική να προστατεύεται το κίνητρο για απασχόληση των φτωχών;

 

Ένα Bασικό Eισόδημα Για Όλους: Μπορεί Να Υπάρξει; Πρέπει Να Υπάρξει;

Πανδημία και δίκαιο: Τελικά παραβιάστηκαν τα δικαιώματά μας;

Εισαγωγή

Τα τελευταία δύο χρόνια, η ανθρωπότητα δοκιμάζεται από την πανδημία COVID-19, η οποία έμελλε να μεταβάλλει τα παγκόσμια δεδομένα. Τόσο η επιστημονική κοινότητα, όσο και κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο, ανέλαβαν πρωταγωνιστικό ρόλο και κλήθηκαν να παρουσιάσουν μία λύση, προκειμένου να επανέλθει η “κανονικότητα”. Πολλές αμφιβολίες εγείρει, ωστόσο, ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκε και εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται η κατάσταση.

Η πανδημία COVID-19 έχει επιπτώσεις σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινής ζωής. Στο όνομα της προστασίας της δημόσιας υγείας, όλα τα κράτη επέβαλλαν ορισμένα μέτρα, με στόχο τον περιορισμό της έξαρσης της πανδημίας. Οι αμφιβολίες που εκφράστηκαν αφορούσαν τόσο τα μέτρα που ελήφθησαν από τις κυβερνήσεις, όσο και τις λύσεις που έδωσε η επιστημονική κοινότητα: τα εμβόλια. Σε αυτό το πλαίσιο, εγείρεται προβληματισμός για τη συνταγματικότητα ή μη των ληφθέντων μέτρων και για τη πιθανή παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Έχει ωστόσο βάση αυτός ο διάλογος ή όχι;

Η προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου βρίσκεται στο επίκεντρο των νομοθεσιών και των πολιτικών τόσο των κυβερνήσεων, όσο και των περιφερειακών και διεθνών οργανισμών. Εύλογη είναι λοιπόν η απορία πολλών, πώς είναι δυνατόν να λαμβάνονται μέτρα τα οποία περιορίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, και ιδίως το δικαίωμα της ελευθερίας. Ωστόσο, αυτό που δεν είναι ξεκάθαρο είναι η διαφορά μεταξύ του περιορισμού ενός δικαιώματος και της παραβίασης. Καθώς η δημόσια υγεία συνιστά ένα έννομο αγαθό, οι αρμόδιες και νόμιμες αρχές έχουν τόσο το δικαίωμα όσο και την υποχρέωση να λάβουν κάθε δυνατό μέτρο προκειμένου να προστατέψουν αυτό το αγαθό. Έτσι, βάσει Διεθνών Συνθηκών, προβλέπονται περιορισμοί, όταν αυτοί αποσκοπούν στην προστασία υπέρτερων αγαθών. 

Διεθνές Επίπεδο

Σε διεθνές επίπεδο, τα ανθρώπινα δικαιώματα προστατεύονται μέσω της Οικουμενικής Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) αποτελεί το βασικό όργανο για την αντιμετώπιση των υγειονομικών κρίσεων. Η Διεθνής Κοινότητα και οι πράξεις της βασίζονται και αυτές, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), σε ένα πνεύμα ενοποίησης και μη διάκρισης, το οποίο απορρέει από τον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών (άρθρο 1, παράγραφος 3). Ο ΠΟΥ, στο πλαίσιο της αντιμετώπισης της πανδημίας, υπέγραψε με τη Γραμματεία της Κοινοπολιτείας ένα Σύμφωνο Κατανόησης, με δέσμευση να ενισχύσουν την συνεργασία τους σε ένα ευρύ φάσμα που αφορά θέματα δημόσιας υγείας, με έμφαση την αντιμετώπιση της πανδημίας, τον εμβολιασμό, την ενίσχυσης της υγειονομικής κάλυψης και τη δόμηση ανθεκτικών συστημάτων υγείας.

Περιφερειακό Επίπεδο

Σε περιφερειακό επίπεδο, η Ευρωπαϊκή Ένωση, προσπαθώντας να ενσωματώσει τη μέριμνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα σε όλες τις πολιτικές και τα προγράμματά της, έχει δεσμευτεί να στηρίζει τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα στις εξωτερικές σχέσεις της, σύμφωνα με τις θεμελιώδεις αρχές της ελευθερίας, της δημοκρατίας και του σεβασμού των δικαιωμάτων, των θεμελιωδών ελευθεριών και του κράτους δικαίου (άρ. 2, 3, 6 και 21 Σύμβασης της Ευρωπαϊκής Ένωσης [ΣΕΕ] και άρ. 205 Συνθήκη για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης [ΣΛΕΕ]). Στη Συνθήκη της Λισαβόνας διευκρινίζεται η κατανομή των αρμοδιοτήτων μεταξύ της ΕΕ και των κρατών-μελών της. Οι εν λόγω αρμοδιότητες διακρίνονται σε αποκλειστικές, συντρέχουσες και υποστηρικτικές. Ένας από τους τομείς που αφορούν οι συντρέχουσες αρμοδιότητες της ΕΕ, είναι ο τομέας της δημόσιας υγείας, σύμφωνα με το άρ. 4 της ΣΛΕΕ (“Οι συντρέχουσες αρμοδιότητες της ΕΕ και των χωρών της αφορούν τους εξής τομείς: […] τις κοινές προκλήσεις για την ασφάλεια στον τομέα της δημόσιας υγείας, με περιορισμό στις πτυχές που καθορίζονται στη ΣΛΕΕ.”). Εξάλλου, η ΕΕ οφείλει, μέσα από τις πολιτικές και τις πρακτικές της, να διασφαλίζει τη δημόσια υγεία, γεγονός που προβλέπεται από το άρθρο 168 (ειδικά παράγραφος 1) της ΣΛΕΕ. Κατά τον καθορισμό και την εφαρμογή όλων των πολιτικών και δράσεων της Ένωσης, εξασφαλίζεται υψηλού επιπέδου προστασία της υγείας του ανθρώπου. Η δράση της Ένωσης, η οποία συμπληρώνει τις εθνικές πολιτικές, αποβλέπει στη βελτίωση της δημόσιας υγείας, καθώς και στην πρόληψη της ανθρώπινης ασθένειας σε όλες τις μορφές της και στην αποτροπή των πηγών κινδύνου για την σωματική και ψυχική υγεία. Η δράση αυτή καλύπτει την καταπολέμηση των μεγάλων πληγών της ανθρωπότητας στον τομέα της υγείας, ευνοώντας τη διερεύνηση των αιτιών τους, τη μετάδοση και τη πρόληψή τους, καθώς και την ενημέρωση και τη διαπαιδαγώγηση στον τομέα της υγείας,  αλλά και την επαγρύπνηση για τις σοβαρές διασυνοριακές απειλές κατά αυτής, την κήρυξη συναγερμού σε περίπτωση τέτοιων απειλών και την καταπολέμησή τους.

Ο ενοποιητικός χαρακτήρας της ΕΕ σε περιπτώσεις κρίσεων

Μέσω του άρθρου 1 της ΣΕΕ προβλέπεται και ο ενοποιητικός χαρακτήρας του εγχειρήματος της ΕΕ, βάσει του οποίου δομήθηκε ένα θεσμικό πλαίσιο το οποίο προβλέπει τη συνεργασία και την ενότητα των κρατών σε όλες τις διαστάσεις της λειτουργίας τους. Αυτό το ενοποιητικό πνεύμα που διέπει την ΕΕ, θέτει την αντιμετώπιση της πανδημίας ως έναν κοινό στόχοτων κρατών μελών. Αυτό περιλαμβάνει και την αντιμετώπιση καταστάσεων και κρίσεων, οι οποίες έχουν πλήξει όχι μόνο ένα κράτος, αλλά το παγκόσμιο σύστημα εξ ολοκλήρου. Μια τέτοια κατάσταση είναι η υγειονομική κρίση της COVID-19. Το ζήτημα που τίθεται είναι εάν ο ενοποιητικός παράγοντας συμβάλλει στην από κοινού αντιμετώπιση μιας κρίσης υγειονομικού χαρακτήρα, η οποία επηρεάζει παράλληλα πολλές διαφορετικές πτυχές της λειτουργίας των κρατών: την οικονομία, την πολιτική και τη συνοχή τόσο στο εσωτερικό των χωρών, όσο και στις μεταξύ τους σχέσεις.

Καθώς η Ευρωπαϊκή Ένωση περιλαμβάνει πολλά κράτη μέλη, το καθένα από τα οποία έχει διαφορετικό πολιτισμό, σύσταση και νόμους, έχει αναπτύξει το δικό της (ενωσιακό) Δίκαιο και δύο βασικές συνθήκες, τη ΣΕΕ και τη ΣΛΕΕ, προκειμένου να καταστεί δυνατή η διακρατική συνεργασία. Η αρχή της διάκρισης αποτελεί ίσως και τη βάση της εφαρμογής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς προτάσσει την ίση εφαρμογή των μέτρων προς όλα τα άτομα. Η αρχή της διάκρισης, λοιπόν, δεν εντοπίζεται μόνο στο εσωτερικό δίκαιο, αλλά σε κάθε σύμβαση, ευρωπαϊκή και οικουμενική. Στη προκειμένη περίπτωση, σύμφωνα με το άρθρο 21 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΧΘΔΕΕ), το οποίο αντιστοιχίζεται στο άρθρο 14(1) του Χάρτη, “κάθε διάκριση […] θα απαγορεύεται”.

Βάσει αυτής της αρχής, η Ευρωπαϊκή Ένωση λαμβάνει μέτρα με σκοπό  τον περιορισμό της έξαρσης της πανδημίας, συντονίζοντας τις διαγνωστικές στρατηγικές της και διευκολύνοντας την προμήθεια προστατευτικού και ιατρικού εξοπλισμού προς όλα τα κράτη-μέλη. Φυσικά, δεν θα μπορούσε να παραλειφθεί η εμβολιαστική εκστρατεία, στο πλαίσιο της οποίας η ΕΕ προσπάθησε να αναπτύξει μια κοινή προσέγγιση για ασφαλή εμβόλια κατά της COVID-19. Το συγκεκριμένο γεγονός φέρει στο προσκήνιο ένα άλλο ζήτημα, αυτό της κοινωνικής πόλωσης, τόσο στο εσωτερικό του κάθε κράτους μέλους, όσο και στην ΕΕ εν γένει. Αυτή η κοινωνική πόλωση φαίνεται να απειλεί την κοινωνική συνοχή, η οποία αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό του ενοποιητικού στόχου και χαρακτήρα της Ένωσης. Δύο είναι τα “στρατόπεδα” που εμφανίζονται στο μέτωπο αυτής της πόλωσης: αυτό στο οποίο τα άτομα τίθενται υπέρ του εμβολιασμού, αφού το αντιμετωπίζουν σαν το “εισιτήριο” για την έξοδο από την παρούσα υγειονομική κρίση, και αυτό των “αντιεμβολιαστών”, οι οποίοι θεωρούν το εμβόλιο ως ένα ακόμη μέσο των κυβερνήσεων για έλεγχο και καθορισμό του βαθμού ελευθερίας που παρέχεται. Συνοψίζοντας, η Ευρωπαϊκή Ένωση προσπαθεί να διατηρήσει ακέραιο τον ενοποιητικό της χαρακτήρα. Μέσω των πολιτικών της παρέχει σε όλα τα κράτη προνόμια, τα οποία συνιστούν τη βάση της συνεργασίας των κρατών με την ΕΕ.

Η περίπτωση της Ελλάδας

Καθώς η παρούσα ανάλυση λαμβάνει χώρα στην Ελλάδα, κρίνεται αναγκαίο να μελετηθεί και η περίπτωση της Ελλάδας. Σε συνάρτηση λοιπόν με το διεθνές και περιφερειακό επίπεδο, σε εθνικό επίπεδο (“μια σειρά μέτρων έχει εγκριθεί τα τελευταία χρόνια, στοχεύοντας στην περαιτέρω ενίσχυση του επιπέδου προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα.[…]” Διεθνές Δίκαιο και Ανθρώπινα Δικαιώματα, Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Ελλάδος στα Ηνωμένα Έθνη, 2012), το Σύνταγμα έχει κατοχυρώσει την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την ισότιμη αντιμετώπιση του ατόμου από το νόμο μέσα από πολλά άρθρα, με πρωταρχικό το άρθρο 4 παρ. 1 (“Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου.”). Ωστόσο, το άρθρο το οποίο αποδεικνύει πως κανένα από τα ληφθέντα εκ της κυβέρνησης μέτρα δεν ήταν ούτε αντισυνταγματικό, ούτε αποτέλεσε παραβίαση κάποιου θεμελιωδους δικαιώματος του ανθρώπου, είναι το άρθρο 5  και συγκεκριμένα η ερμηνευτική δήλωση που περιλαμβάνεται σε αυτό. Σύμφωνα με αυτήν, “στην απαγόρευση της παραγράφου 4 δεν περιλαμβάνεται η απαγόρευση της εξόδου με πράξη του εισαγγελέα, εξαιτίας ποινικής δίωξης, ούτε η λήψη μέτρων που επιβάλλονται για την προστασία της δημόσιας υγείας ή της υγείας ασθενών, όπως ο νόμος ορίζει”. Σε αυτό το πλαίσιο, καθίσταται σαφές ότι τα μέτρα που ελήφθησαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας συνιστούν περιορισμούς και όχι κάποια παραβίαση.

Δείτε αναλυτικά : https://thesafiablog.com/2022/04/25/pandemics-and-law/

Κοινωνική Συνταγογράφηση στην Αυστρία

|| Κοινωνική Συνταγογράφηση || Περιλαμβάνει ένα εύρος δραστηριοτήτων που συνηθέστερα παρέχονται από εθελοντικές οργανώσεις ή οργανώσεις σε επίπεδο κοινότητας.

Παραδείγματα κοινωνικής συνταγογράφησης περιλαμβάνουν εθελοντισμό, καλλιτεχνικές δραστηριότητες, ομαδική μάθηση, κηπουρική, ανάπτυξη κοινωνικών/φιλικών σχέσεων, μαγειρική, συμβουλευτική υγιεινής διατροφής και πλειάδα αθλητικών δραστηριοτήτων.

Μεταξύ των ωφελουμένων της κοινωνικής συνταγογράφησης περιλαμβάνονται οι άνθρωποι με ήπια ή μακροχρόνια προβλήματα ψυχικής υγείας, οι άνθρωποι με σύνθετες ανάγκες, οι κοινωνικά απομονωμένοι/ες και οι ασθενείς με πολλαπλές μακροχρόνιες παθήσεις που επισκέπτονται συχνά είτε την πρωτοβάθμια είτε τη δευτεροβάθμια υγειονομική περίθαλψη.

Η κοινωνική συνταγογράφηση δίνει την δυνατότητα στους γενικούς ιατρούς, τους νοσηλευτές και άλλους επαγγελματίες πρωτοβάθμιας φροντίδας να παραπέμπουν τους ασθενείς σε μια σειρά από τοπικές, μη – κλινικες υπηρεσίες για να ενισχύσουν την υγεία και την ευημερία τους.

Οι στόχοι της Αυστρίας είναι :

  • Προώθηση δίκαιων και ίσων ευκαιριών στην υγεία
  • Ενίσχυση υγειονομικού αλφαβητισμού στον πληθυσμό
  • Ενδυνάμωση της κοινωνικής συνοχής ως μέσο ενίσχυσης της υγείας

Ενώ τα βασικά στοιχεία της κοινωνικής συνταγογράφησης είναι :

  • Ευαισθητοποίηση των ομάδων πρωτοβάθμιας περίθαλψης για ανάγκες που σχετίζονται με την υγεία,μη ιατρικές
  • Διαχείριση δικτύωσης:ερευνα και διατήρηση επαφής με περιφερειακ΄ς υπηρεσίες για να μπορούν να ανατρέχουν σε αυτές
  • Εφαρμογή της μεθόδου διασύνδεσης όπου εντοπίζεται και επεξεργάζεται κανείς τις αναγκες τους ασθενούς μαζί με τον ασθενή και τους παραπέμπει σε κατάλληλη υπηρεσία .
  • Διασφαλίση ποιότητας ,για παράδειγμα,μέσω εκπαιδεύσεων για επαγγελματίες ή τεκμηρίωσης συμβουλευτικών εργασιών διασύνδεσης

Περισσότερα :

Κοινωνική συνταγογράφηση στην Αυστρία: Πρώτα βήματα προς την εφαρμογή

ΨΗΦΙΑΚΕΣ ΕΥΚΟΛΙΕΣ : ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΝΟΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΠΑ3

 

Σε μια εποχή που η καινοτομία στην Υγεία πρωτοστατεί μέσω βέλτιστων πρακτικών, καθώς αποκτά πρωτεύοντα ρόλο στην καθημερινότητα ασθενών, φροντιστών, εμπλεκόμενων φορέων όπως Νοσοκομεία, Σύλλογοι, Κοινωνικές Δομές, Δήμοι κ.α. το Κέντρο Καθοδήγησης Καρκινοπαθών Κ3, με την πολύτιμη χορηγία του Κοινωφελούς Ιδρύματος «ΤΙΜΑ», πιστό στην αποστολή του για έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση δημιουργεί μια νέα ενότητα με σκοπό την ένταξη της ψηφιοποίησης στην καθημερινή πρακτική, αξιοποιώντας την υφιστάμενη γνώση και τα εργαλεία της τεχνολογίας και της πληροφορικής.

https://www.kapa3.gr/psifiakes-eykolies/

 

Η ψηφιακή διεκπεραίωση αιτημάτων των πολιτών μέσα από μια σελίδα.

Τα τεράστια προβλήματα των υγειονομικών συστημάτων που έχουν να κάνουν με :

  • αυξημένες απαιτήσεις για την υγεία και τις κοινωνικές υπηρεσίες
  • αυξημένες ανισότητες στην πρόσβαση για φροντίδα υγείας
  • αυξημένη κινητικότητα των ασθενών
  • διαχείριση των πληροφοριών υγείας
  • ανάγκη παροχής της καλύτερης δυνατής υγείας με χρήση περιορισμένων πόρων

αποτελούν τους κοινωνικούς και πολιτικούς παράγοντες που ωθούν τα υγειονομικά συστήματα προς την εφαρμογή εργαλείων ψηφιακής υγείας.

Στο Καπα3 πιστεύουμε ότι η πρόσβαση στην ψηφιακή υγεία συνδυαζόμενη με οργανωτικές αλλαγές και με ανάπτυξη νέων δεξιοτήτων, μπορεί να συμβάλει στην εξασφάλιση βελτιωμένης περίθαλψης με μικρότερη δαπάνη, στο πλαίσιο συστημάτων διανομής υπηρεσιών υγείας που είναι επικεντρωμένα στους πολίτες.

Οι Ψηφιακές Ευκολίες δημιουργήθηκαν στα πλαίσια της Δράσης ΚΙΝΗΤΗ ΜΟΝΑΔΑ ΠΡΌΛΗΨΗΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ https://www.kapa3.gr/kiniti-monada-prolipsis/ που υλοποιείται με την αποκλειστική χορηγία του Κοινωφελούς Ιδρύματος ΤΙΜΑ.

Θερμές ευχαριστίες σε όλη την ομάδα του Καπα3 που έκανε πραγματικότητα την συγκεκριμένη ενότητα. Η ενότητα θα συμπληρώνεται καθημερινά με κάθε εφαρμογή – πεδίο που μπορεί να φανεί χρήσιμο στις ενδιαφερόμενες ομάδες ενώ είναι σε συνέχεια των

https://www.kapa3.gr/dikaiomata-politon-dimosies-ypiresies/

και

https://www.kapa3.gr/apallages-paroxes/

 

Αναλυτική ενημέρωση και παρουσίαση της νέας ενότητας καθώς και όλων των δράσεων του ΚΑΠΑ3: θα πραγματοποιηθεί στην ημερίδα που θα διοργανώνουμε στο Δημαρχείο Θεσσαλονίκης στις 11/11/2022 Save the date.

Σας περιμένουμε όλους εκεί.

Με εκτίμηση

Μπίστα Ευαγγελή

Υπεύθυνη Ανάπτυξης και Λειτουργίας, Κ3

 

01.10 Παγκόσμια Μέρα Ηλικιωμένων

«Η λύπη ενός παιδιού ενδιαφέρει τη μητέρα του, η λύπη ενός νέου ενδιαφέρει μια νέα, η λύπη ενός γέρου δεν ενδιαφέρει κανέναν», έγραφε ο Βικτώρ Ουγκώ τον 19ο αιώνα…

Η Παγκόσμια Ημέρα για την Τρίτη Ηλικία υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 1990, με σκοπό την αφύπνιση και την ευαισθητοποίηση του πληθυσμού στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ηλικιωμένοι στη δύση της ζωής τους.

Σύμφωνα με στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, το 2000 ζούσαν σε όλο τον πλανήτη 600 εκατομμύρια άνθρωποι ηλικίας άνω των 60 ετών. Υπολογίζεται ότι μέχρι το 2025, ο αριθμός αυτός θα έχει φτάσει το 1,2 δισεκατομμύρια, ενώ το 2050 θα έχει ξεπεράσει τα 2 δισεκατομμύρια.

Στη χώρα μας, η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία αναφέρει ότι ο πληθυσμός ηλικίας άνω των 60 ετών ξεπερνούσε το 2004 τα 2.547.000 άτομα, με τις γυναίκες να είναι περισσότερες από τους άνδρες.

Ο πληθυσμός της χώρας μειώνεται σε απόλυτους αριθμούς ετησίως συνεχώς από το 2011, οπότε και για πρώτη φορά ο αριθμός των γεννήσεων και των μεταναστευτικών ροών προς τη χώρα υπολείπεται του αριθμού των θανάτων και της μετανάστευσης Ελλήνων στο εξωτερικό.

Η υπογεννητικότητα είναι χρόνιο πρόβλημα για την πατρίδα μας. Ο μέσος όρος ολικής γονιμότητας, δηλαδή παιδιών ανά ζεύγος, είναι 1,30, σταθερός τα τελευταία χρόνια, όταν ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 1,49. Επισημαίνεται ότι για να διατηρηθεί σταθερός ο πληθυσμός πρέπει ο δείκτης γονιμότητας να είναι πάνω από 2,1.

Όπως αναφέρει ο πρόεδρος της Ελληνικής Γεροντολογικής και Γηριατρικής Εταιρείας, Ιωάννης Γ. Καραϊτιανός, καθηγητής Χειρουργικής ΕΚΠΑ, συνέπεια της βαθμιαίας γήρανσης του πληθυσμού είναι η αύξηση των ποσοστών των νόσων φθοράς, όπως είναι τα καρδιαγγειακά νοσήματα, ο σακχαρώδης διαβήτης, η χρόνια νεφρική ανεπάρκεια, η χρόνια αναπνευστική ανεπάρκεια, η καχεξία, η άνοια και άλλες διαταραχές της μνήμης, η οστεοπόρωση και βέβαια η μεγάλη μάστιγα του καρκίνου.

  • Υπολογίζεται ότι στη χώρα μας τα άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών, αν και αποτελούν περίπου το 20,7% του πληθυσμού, καταναλώνουν δυσανάλογα μεγάλο ποσοστό των κρατικών πόρων για την Υγεία.
  • Κάθε 5 χρόνια προστίθενται στην προχωρημένη ηλικία πάνω από 100.000 άτομα.
  • Από τους ηλικιωμένους ασθενείς που νοσηλεύονται σε γενικά νοσοκομεία το 40% είναι χειρουργικοί ασθενείς.
  • Τα άτομα άνω των 70 ετών, ενώ αποτελούν το 10% του πληθυσμού, απασχολούν το 50% των νοσοκομειακών κλινών και ειδικότερα το 25% των κλινών για οξέα περιστατικά.
  • Οι υπερήλικες καλύπτουν το 25% των συνολικών ημερών νοσηλείας στα νοσοκομεία.
  • Συννοσηρότητα: Το 70% των υπερηλίκων έχουν περισσότερες της μιας συνοδούς νόσους.Πολυφαρμακία: Το 25% των υπερηλίκων παίρνουν περισσότερα από 5 φάρμακα.

Με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας των Ηλικιωμένων, τονίζει ότι θα πρέπει όλοι μαζί, κράτος, φορείς, κοινωνία, ΜΚΟ, να ενώσουν τις δυνάμεις τους δημιουργικά, ούτως ώστε οι ηλικιωμένοι να έχουν τη φροντίδα και τη στοργή που τους αξίζει.

«Στόχος όλων μας πρέπει να είναι η υγιής και ενεργή γήρανση και η αξιοπρεπής διαβίωση των ατόμων της Τρίτης Ηλικίας μέσα σε ένα φιλικό και στοργικό ευρύτερο περιβάλλον» προσθέτει.

Αξιοσημείωτα – όσο και θλιβερά – είναι και τα ακόλουθα στοιχεία που επισημαίνονται σε έκθεση:

  • ο αριθμός των ηλικιωμένων που είναι απομονωμένοι από τον οικογενειακό και φιλικό τους κύκλο υπερδιπλασιάστηκε (+122%) σε διάστημα τεσσάρων ετών, φτάνοντας στα 2 εκατομμύρια το 2021.
  • 1,3 εκατομμύριο ηλικιωμένοι δεν βλέπουν ποτέ ή σχεδόν ποτέ τα παιδιά και τα εγγόνια τους, έναντι 470.000 το 2017 όταν είχε δημοσιευθεί η προηγούμενη έκθεση.
  • 3,9 εκατομμύρια ηλικιωμένοι, δηλαδή ένας στους πέντε δεν έχουν καθόλου ή σχεδόν καθόλου φιλικές σχέσεις, σε σύγκριση με 1,5 εκατομμύριο το 2017.

Η Τρίτη Ηλικία μας αφορά όλους

Δείτε περισσότερα :

https://left.gr/news/1i-oktovrioy-pagkosmia-imera-gia-tin-triti-ilikia

https://www.ethnos.gr/greece/article/64234/hmerac2a0toyc2a0pappoyc2a0kaithsgiagiaseginangoogledoodle

Παγκόσμια Ημέρα για την Τρίτη Ηλικία η 1η Οκτωβρίου

Δημοτικές Κοινωνικές Πολιτικές και Βασικό Εισόδημα

Η κοινωνική πολιτική, που αποφασίζει κάθε Δήμος για την περιοχή του είναι ιδιαίτερα σημαντική για την αποτελεσματικότερη λειτουργία της κοινωνίας μας.
Μετά από συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο σχετικά με τις Δημοτικές Κοινωνικές Πολιτικές και το βασικό εισόδημα καταλήγουμε στα εξής συμπεράσματα:

  1. Το βασικό εισόδημα απευθύνεται σε συγκεκριμένες ομάδες στόχο για την καλύτερη αντιμετώπιση τον
    υψηλότερο κίνδυνο διακρίσεων ή κοινωνικού αποκλεισμού και την προαγωγή της ισότητας των ευκαιριών. Συγκεκριμένα παρεμβάσεις εστιάζονται στην πρόσβαση στα βασικά είδη
    διαβίωσης, στην κοινωνική προστασία και μέριμνα σε ευπαθείς ομάδες,στην αντιμετώπιση του κοινωνικού αποκλεισμού λόγω φτώχειας, στην καθημερινή σίτηση, στην υποστήριξη ενεργού
    ένταξης κοινωνικής ενσωμάτωσης δικτύων κοινωνικής προστασίας, παροχή πλήρους φαρμακευτικής και συμβουλευτικής/ ψυχολογικής στήριξης.

2. Το Βασικό εισόδημα είναι απαραίτητο για τον μετασχηματισμό των κοινωνιών αλλά και των
ανθρώπων γενικά.

Σε ένα γενικό πλαίσιο πριν την υλοποίηση μιας πολιτικής, είναι αναγκαία η δημιουργία ενος προγράμματος μικρότερης κλίμακας. Η παροχή του Βασικού Κοινωνικού Εισοδήματος, θα έπρεπε να υλοποιηθεί από τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, καθώς στην περίοδο της πανδημίας και της κρίσης απέδειξαν ότι είναι ικανά να καλύψουν την
ανεπάρκεια του Κράτους Πρόνοιας.

Η χρηματοδότηση για το πρόγραμμα αυτό, προτάθηκε να
γίνει με τη χρήση εναλλακτικών νομισμάτων, ώστε να ευνοηθεί η τοπική οικονομία και η αυτονομία των πόλεων
Επιπλέον επισημάνθηκε η σημασία των πόλεων στην εφαρμογή κοινωνικών πολιτικών λόγω της εγγύτητας που έχουν με τους πολίτες .

Δείτε Περισσότερα στο : https://socialpolicy.gr/2022/04/%ce

Το Δικαίωμα στη Λήθη – Το παράδειγμα της Ιρλανδίας για τους ογκολικούς ασθενείς

Στις μέρες μας, το προσδόκιμο ζωής καρκινοπαθών ασθενών αυξάνεται σημαντικά. Ωστόσο, οι επιζώντες του καρκίνου αντιμετωπίζουν και άλλα εξίσου σημαντικά προβλήματα στη ζωή τους, όπως δυσκολίες επιστροφής στον χώρο εργασίας, μειωμένη πρόσβαση σε οικονομικά προϊόντα και υπηρεσίες, ενώ γενικά υπόκεινται σε οικονομικές κυρώσεις και μετά τη θεραπεία τους. 

Σύμφωνα με έρευνα που διεξήγαγε η Ιρλανδική Εταιρεία Καρκίνου, οι καρκινοπαθείς ασθενείς και οι οικογένειές τους βιώνουν μεγάλες οικονομικές προκλήσεις, τόσο κατά τη διάρκεια όσο και μετά τη θεραπεία τους.   

Πιο συγκεκριμένα, μερικοί ασθενείς συνάντησαν δυσκολίες σε κάθε είδος κάλυψης λόγω της διάγνωσής τους, τα μηνιαία ασφάλιστρα αυξήθηκαν, ενώ υπήρχαν δυσχέρειες και στις ασφάλειες ζωής και στα προσωπικά δάνεια. 

Τα δεδομένα αυτά πυροδότησαν  το 2016 πέντε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να δράσουν και να προστατεύσουν τους ανθρώπους μετά τον καρκίνο. Μέσω του Δικαιώματος στη Λήθη, εξασφαλίζονται μέχρι το 2025 έως και 10 χρόνια διαγραφής προσωπικών δεδομένων για ενήλικες μετά τη θεραπεία για τον καρκίνο,  και 5 χρόνια για ανθρώπους που διαγνώστηκαν με καρκίνο πριν τα 18 έτη. 

Σκοπός της Ιρλανδικής Εταιρείας Καρκίνου είναι η εξασφάλιση μιας καλύτερης ζωής για καρκινοπαθή άτομα, κατά τη διάρκεια αλλά και μετά από την θεραπεία. 

Με βάση τις εμπειρίες ασθενών με καρκίνο, σε σύγκριση με τον υπόλοιπο πληθυσμό της Ιρλανδίας, οι μεγαλύτερες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι καρκινοπαθείς είναι η συνεργασία με χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, όπως τράπεζες και  ασφαλιστικούς φορείς. Η έκδοση πιστωτικής κάρτας, η προστασία του εισοδήματος, οι ασφάλειες ζωής και ταξιδιών, αλλά και η απόκτηση ιδιόκτητου σπιτιού είναι διαδικασίες, στις οποίες η πρόσβαση καρκινοπαθών ασθενών είναι περιορισμένη λόγω της ασθένειάς τους.  

Επιπλέον, αναφέρονται η άρνηση ή/και η άδικη αντιμετώπιση των ατόμων που έχουν διαγνωστεί με καρκίνο, από διάφορους χρηματοπιστωτικούς φορείς και υπηρεσίες, πράγμα που αποδίδεται στη διάγνωσή τους. Μόνο ένα μικρό ποσοστό καρκινοπαθών θεωρούν ότι αντιμετωπίστηκαν δίκαια. Οι περισσότεροι, βέβαια, βιώνουν αδικίες για χρόνια ή ακόμη για δεκαετίες, ενώ παράλληλα παρεμποδίζεται κάθε πτυχή της ζωής τους. 

 Είναι πλέον κοινά αποδεκτό, ότι ο καρκίνος δεν πρέπει να αποτελεί εμπόδιο και επιπλέον βάρος στη ζωή των καρκινοπαθών ασθενών. Αυτός είναι και ο στόχος του Δικαιώματος στη Λήθη: να στηρίξει τους ανθρώπους που έχουν διαγνωστεί με καρκίνο, ώστε να μην αντιμετωπίζουν όλες αυτές τις δυσκολίες, κυρίως στον χρηματοπιστωτικό τομέα, να μην νιώθουν ότι τιμωρούνται και ότι περιθωριοποιούνται. 

Το 2022, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε ψήφισμα για ενίσχυση της Ευρώπης κατά του Καρκίνου, όπου καλεί τα κράτη-μέλη να εφαρμόσουν το Δικαίωμα στη Λήθη έως το 2025, αλλά και να εισαχθεί στη νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Λόγο σε αυτή την αλλαγή έχουμε όλοι. Πρέπει να στηρίξουμε τους καρκινοπαθείς ασθενείς τόσο κατά τη διάρκεια όσο και μετά τη θεραπεία τους. Οι κυβερνήσεις οφείλουν να θεσπίσουν νομοθεσίες για το Δικαίωμα στη Λήθη. Παράλληλα, έχουν και οι χρηματοπιστωτικοί φορείς χρέος να ενημερωθούν περισσότερο για τους καρκινοπαθείς ασθενείς και τη μετέπειτα ζωή τους.

 Ας παραδειγματιστούμε από την Ιρλανδική Εταιρεία Καρκίνου, τις δράσεις της και το ενδιαφέρον της για τους ασθενείς με καρκίνο, ώστε όλοι μαζί να κάνουμε την αλλαγή.

Ήδη  χώρες της Ευρωπαικής Ένωσης προσπαθούν να “σηκώσουν ” το θέμα αυτό !

Περισσότερα : https://www.cancer.ie/sites/default/files/2022-02/Access%20to%20Financial%20products%20report%202022.pdf

https://politis.com.cy/politis-news/cyprus/522058/karkinopatheis-dikaioma-sti-lithi-dikaioma-sti-zoi

https://www.nextdeal.gr/asfalistikes-eidiseis/idiotiki-asfalisi/128927/ti-einai-dikaioma-sti-lithi-kai-pos-mporei-na

Τριπλή παρουσία του Καπα3 στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης 2022

Ολοκληρώθηκε η φετινή Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης 2022, η οποία για το Κ3 απέκτησε ιδιαίτερη σημασία. Για πρώτη φορά στα 2,5 χρόνια από την ίδρυσή του το Κέντρο Καθοδήγησης Καρκινοπαθών έδωσε το παρών στη μεγαλύτερη έκθεση της χώρας μας. Ένα παρών δυναμικό, με τριπλή παρουσία και πολλές ενδιαφέρουσες συναντήσεις.
Εισήγηση της κ. Μπίστα στην ανοιχτή εκδήλωση: “Πολιτικές Κοινωνικής Πρόνοιας της κυβερνησησ” 

Η πρώτη παρουσία ήταν η συμμετοχή της υπεύθυνης του Κ3 και εκπροσώπου του Κέντρου στην ανοιχτή εκδήλωση που συνδιοργανώθηκε από τις Γραμματείες Ατόμων με Αναπηρία, Κοινωνικής Αλληλεγγύης & Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Οικογενειακής Πολιτικής & Ισότητας των Φύλων, Ποιότητας Ζωής & Εθελοντισμού και το Μητρώο Στελεχών της Νέας Δημοκρατίας με θέμα “Πολιτικές Κοινωνικής Πρόνοιας της Κυβέρνησης”. Κεντρικός ομιλητής ήταν ο υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων κ. Κωστής Χατζηδάκης ο οποίος άνοιξε τον κύκλο ομιλιών την Τετάρτη 14 Σεπτεμβρίου στο Αμφιθέατρο “Σταύρος Κουγιουμτζής” του Δημαρχείου Πανοράματος.

Η κ. Μπίστα εκπροσωπώντας το Κ3 μετά από πρόσκληση της Γραμματέως Ποιότητας Ζωής & Εθελοντισμού κ. Πίστης Κρυσταλλίδου είχε την ευκαιρία να περιγράψει εκτενώς τη λειτουργία του Κέντρου, κυρίως όμως τις διαπιστώσεις που έχουν προκύψει από την ενασχόληση με ζητήματα που αφορούν τα δικαιώματα των ασθενών, τα διοικητικά εμπόδια, τις απαιτούμενες κοινωνικές παρεμβάσεις και την αναγκαιότητα συνεργειών για την επίτευξη των επιδιωκόμενων αποτελεσμάτων.

 

Δείτε περισσότερα εδώ : ΟΜΙΛΙΑ Ε.ΜΠΙΣΤΑ
Παρουσίαση της συνεργασίας με το Διεθνές Πανεπιστήμιο
Οι επισκέπτες της ΔΕΘ είχαν την ευκαιρία να ενημερωθούν για το πρόγραμμα του Προσωπικού Βοηθού και τη Μονάδα Υποστήριξης του Ογκολογικού Ασθενούς που πραγματοποιείται στη Θεσσαλονίκη με έδρα το Θεαγένειο Νοσοκομείο.  Ένα καινοτόμο πρόγραμμα το οποίο υλοποιείται χάρη στη συνεργασία τριών φορέων, καθώς ιδιαίτερη είναι η συνεισφορά του Διεθνούς Πανεπιστημίου.
Η πρόεδρος του τμήματος Νοσηλευτικής κ. Ευγενία Μηνασίδου και η κ.Λαβδανίτη Μαρία καθηγήτρια του Τμήματος Νοσηλευτικής και Διευθύντρια του Ερευνητικού Εργαστηρίου Φροντίδας Ενηλίκων Ασθενών με Καρκίνο είχαν την ευκαιρία να παρουσιάσουν τη συνεργασία αυτή και να μιλήσουν τεκμηριωμένα αλλά και με θέρμη για τα οφέλη που προσφέρει στους νοσούντες αλλά και στους φοιτητές που ξεκινούν τον επαγγελματικό τους βίο μέσα από μια οργανωμένη ομάδα προσφοράς.
Σε αυτό το πλαίσιο πραγματοποίησαν μια μεγάλη σειρά επαφών και συναντήσεων επικοινωνώντας το ίδιο το πρόγραμμα, το παραγόμενο έργο αλλά και τη διάθεση προσφοράς που το συνοδεύει.

 

Συνάντηση εργασίας στο Θεαγένειο Νοσοκομείο
Κατά το διάστημα της ΔΕΘ δόθηκε η ευκαιρία στα στελέχη του να πραγματοποιήσουν μία ακόμη συνάντηση εργασίας. Προγραμματισμός, σχεδιασμός, αποτελέσματα και ανατροφοδότηση ήταν τα κύρια θέματα  της ατζέντας την οποία συμπλήρωσαν τα τεχνικά και διοικητικά θέματα που άπτονται της απρόσκοπτης εξέλιξης του προγράμματος.
Στη συνάντηση συμμετείχαν η Διοικήτρια του Θεαγενείου Νοσοκομείου κ. Ευαγγελία  Κουρτέλη Ξουρή, η Διευθύντρια του Ερευνητικού Εργαστηρίου Φροντίδα Ενήλικων Ασθενών με Καρκίνο κ. Μαρία Λαβδανίτη και η υπεύθυνη του Κ3 κ. Ευαγγελή Μπίστα. Ο έως τώρα απολογισμός υπερκαλύπτει ήδη τις αρχικές προβλέψεις και αποδεικνύει πως το πρόγραμμα ήρθε να καλύψει ένα σημαντικό κενό.
Πάνω από 300 είναι οι ωφελούμενοι που έχουν ενταχθεί στο πρόγραμμα και πάνω από 500 άτομα χρησιμοποιούν πλέον το app K3 για την καθημερινή τους ενημέρωση. Τέλος περισσότεροι από 1500 βορειοελλαδίτες έχουν ενημερωθεί από τους εθελοντές του προγράμματος για τα δικαιώματά τους, αλλά κυρίως για τις διαδικασίες που πρέπει να ακολουθήσουν για να τα διεκδικήσουν.

 

Το έργο που διεξάγεται με τη χορηγία του Κοινωφελούς Ιδρύματος TIMA συμπληρώνει σύντομα επτά μήνες και ως κατακλείδα της συνάντησης αποφασίστηκε τα συγκεντρωτικά του αποτελέσματα να παρουσιαστούν σε ημερίδα που θα πραγματοποιηθεί στις 11.11.2022 στο Δημαρχείο Θεσσαλονίκης.

 

Ένα τελευταίο βήμα που όλοι εμείς στο Κ3 ελπίζουμε πως θα είναι ένα μικρό άλμα, που με τη σειρά του θα μας οδηγήσει σε έναν νέο δρόμο προσφοράς σε μια καινούρια γυναικεία υπόθεση. Η αποδοχή και η ικανοποίηση της συνεισφοράς στον συνάνθρωπο είναι συναισθήματα που δεν τα θες να τα αποχωριστείς ποτέ.