Κατηγορία: ΚΛΙΝΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ

Χειρουργικές επεμβάσεις και άλλες επεμβατικές πράξεις που διενεργούνται πέραν του τακτικού ωραρίου λειτουργίας των νοσοκομείων του Εθνικού Συστήματος Υγείας (Ε.Σ.Υ.)

Υπεγράφη η Κοινή Υπουργική Απόφαση από τα υπουργεία Υγείας και Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών για τα απογευματινά χειρουργεία, δηλαδή για επεμβάσεις και άλλες επεμβατικές πράξεις που διενεργούνται πέραν του τακτικού ωραρίου λειτουργίας των νοσοκομείων του ΕΣΥ.
 

Ο Υπουργός Υγείας ‘Αδωνις Γεωργιάδης, ο υφυπουργός Υγείας Μάριος Θεμιστοκλέους και ο υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Αθανάσιος Πετραλιάς υπέγραψαν τα ακόλουθα:

Τα απογευματινά χειρουργεία αφορούν περιστατικά που απαιτούν παραμονή στο νοσοκομείο πέραν της μιας μέρας. Χειρουργικές επεμβάσεις και άλλες επεμβατικές πράξεις πέραν του τακτικού ωραρίου, δεν μπορούν να διενεργούνται μετά τις 22.00.

Παράλληλα, τονίζεται ότι «η λειτουργία αυτή [των απογευματινών χειρουργείων] δύναται να πραγματοποιείται καθ’ όλες τις ημέρες, εξαιρουμένων των Νοσοκομείων της Περιφέρειας Αττικής και της Περιφερειακής Ενότητας Θεσσαλονίκης στα οποία δε δύναται να πραγματοποιείται κατά τις ημέρες γενικής εφημερίας τους».

Στα επί πληρωμή απογευματινά χειρουργεία θα μπορούν να συμμετέχουν «το ιατρονοσηλευτικό και λοιπό προσωπικό που απασχολείται στο Νοσοκομείο με οποιαδήποτε σχέση εργασίας και με οποιοδήποτε καθεστώς απασχόλησης. Επίσης, δύναται να συμμετέχουν και οι ειδικευόμενοι ιατροί χειρουργικών ειδικοτήτων ως χειρουργοί Β’ και Γ’. Το προσωπικό αυτό μπορεί να συμμετέχει στην ως άνω λειτουργία εφόσον δεν εφημερεύει, δεν απασχολείται υπερωριακά, ούτε σε απογευματινά ιατρεία κατά την ολοήμερη λειτουργία του Νοσοκομείου».

Ως προϋπόθεση συμμετοχής των ιατρών στη λειτουργία ορίζεται η διατήρηση του αριθμού και της κατηγορίας των χειρουργικών επεμβάσεων και επεμβατικών πράξεων που διενεργούνται κατά τη διάρκεια του τακτικού ωραρίου λειτουργίας του Νοσοκομείου, ανά τμήμα/κλινική και ανά εξάμηνο. Σε περίπτωση μη τήρησης της ανωτέρω προϋπόθεσης, ο Διοικητής του Νοσοκομείου, με αιτιολογημένη απόφασή του, δύναται να ανακαλέσει την απόφαση για τη λειτουργία της κλινικής πέραν του τακτικού ωραρίου, μέχρι τη, κατά τα ανωτέρω, αποκατάσταση της εύρυθμης λειτουργίας της.

Στην Κ.Υ.Α περιγράφονται τόσο οι δαπάνες-έσοδα, όσο και οι αμοιβές του ιατρικού και λοιπού προσωπικού. Πιο συγκεκριμένα, αναφέρονται μεταξύ άλλων:

– Η δαπάνη της νοσηλείας ασθενή, ο οποίος υποβάλλεται σε χειρουργική επέμβαση ή άλλη επεμβατική πράξη στη λειτουργία των νοσοκομείων πέραν του τακτικού ωραρίου, αποζημιώνεται με βάση το Σύστημα Κοστολόγησης Νοσοκομειακών Υπηρεσιών (ΣυΚΝΥ) και το κανονιστικό πλαίσιο που το διέπει.

– Αναφορικά με τις αμοιβές του ιατρικού προσωπικού, σημειώνεται ότι οι χειρουργικές επεμβάσεις και επεμβατικές πράξεις διαχωρίζονται, ανάλογα με την βαρύτητά τους, σε έξι (6) κατηγορίες.

– Οι αμοιβές του ιατρικού προσωπικού, οι οποίες συμπεριλαμβάνονται στο συνολικό ποσό που θα καταβάλει ο ασθενής στο Νοσοκομείο, καθορίζονται, ανάλογα με την οριζόμενη στο Παράρτημα Ι κατηγορία εκάστης διενεργούμενης χειρουργικής επέμβασης και επεμβατικής πράξης, στο Παράρτημα ΙΙ της παρούσας, το οποίο αποτελεί αναπόσπαστο μέρος αυτής. Αντίστοιχα καθορίζονται και οι αμοιβές που αφορούν στους Χειρουργούς Α’, οι οποίες εμφανίζονται διαβαθμισμένες.

– Το παραϊατρικό, νοσηλευτικό και λοιπό προσωπικό που είναι απαραίτητο για τη λειτουργία των χειρουργείων, πέραν του τακτικού ωραρίου, αμείβεται με δεκαπέντε (15,00) ευρώ έκαστος, ανά ώρα απασχόλησης μετά το τακτικό ωράριο.

Διαβάστε αναλυτικά το ΦΕΚ.

Καρκίνος και Παχυσαρκία.Μια συσχέτιση επιστημονικά αποδεδειγμένη

Ως παχυσαρκία ορίζεται ως η υπερβολική αύξηση του λιπώδους ιστού στο σώμα. Ο βαθμός παχυσαρκίας, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, προσδιορίζεται με το Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ ή BMI), που αποτελεί το πηλίκο που προκύπτει αν διαιρέσουμε το βάρος (σε κιλά) με το τετράγωνο του ύψους (σε μέτρα).

Φυσιολογικά, ο ΔΜΣ πρέπει να είναι μεταξύ 18,5 και 24,9 kg/m2. Όταν ο ΔΜΣ είναι μεταξύ 25 και 29,9 το άτομο θεωρείται υπέρβαρο, ενώ όταν ο ΔΜΣ είναι ≥30 θεωρείται παχύσαρκο. Μεγάλη σημασία έχει και η περίμετρος της μέσης, δηλαδή η παρουσία κεντρικής παχυσαρκίας. Φυσιολογικές θεωρούνται τιμές <88 εκατοστά στις γυναίκες και <102 εκατοστά στους άντρες.

Η παχυσαρκία αποτελεί μείζον πρόβλημα δημόσιας υγείας αφού σχετίζεται με μείωση του προσδόκιμου επιβίωσης τόσο στους άντρες όσο και στις γυναίκες. Περίπου 40% των ενηλίκων είναι υπέρβαροι και 15% παχύσαρκοι σε παγκόσμιο επίπεδο. Παρόμοια ή και μεγαλύτερα ποσοστά αναφέρονται και στην Ελλάδα. Επιπρόσθετα, η χώρα μας παρουσιάζει και από τα υψηλότερα ποσοστά παιδικής παχυσαρκίας στην Ευρώπη.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Παχυσαρκίας στις 4 Μαρτίου, οι Καθηγήτριες της Θεραπευτικής Κλινικής (Νοσοκομείο Αλεξάνδρα) της Ιατρικής Σχολής (ΕΚΠΑ), Σταυρούλα (Λίνα) Πάσχου (Επίκουρη Καθηγήτρια Ενδοκρινολογίας) και Θεοδώρα Ψαλτοπούλου (Παθολόγος, Καθηγήτρια Επιδημιολογίας-Προληπτικής Ιατρικής), παρέχουν στοιχεία με στόχο την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση για την πρόληψη, τις επιπτώσεις και την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας.

Τα νοσήματα που σχετίζονται με την παχυσαρκία

Η παχυσαρκία δεν είναι απλά πρόβλημα αισθητικής ή εμφάνισης. Είναι πολυπαραγοντική νόσος με σοβαρές επιπτώσεις στη σωματική και ψυχική υγεία των ατόμων αλλά και του περιβάλλοντός τους, αφού πάνω από 50 διαφορετικά νοσήματα έχουν ως επιβαρυντικό παράγοντα την παχυσαρκία. Έχει σχετιστεί αιτιολογικά με 18 διαφορετικούς τύπους καρκίνου. Συμβάλει στη μεγαλύτερη πιθανότητα εμφάνισης και θανάτου από καρδιαγγειακά, και αυξάνει την πιθανότητα ανάπτυξης των προδιαθεσικών του παραγόντων, όπως του σακχαρώδη διαβήτη, της υπερλιπιδαιμίας, την υπέρτασης.

  • Αυξάνει την πιθανότητα ανάπτυξης καρδιακής ανεπάρκειας, κολπικής μαρμαρυγής, περιφερικής αγγειακής νόσου, φλεβοθρόμβωσης.
  • Επίσης, αυξάνει την πιθανότητα ανάπτυξης αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου, άνοιας, άσθματος και υπνικής άπνοιας.
  • Από το γαστρεντερικό, αυξάνεται η πιθανότητα για λιπώδες ήπαρ, χολολιθίασης και γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης, εκκολπωμάτων στο έντερο και νόσου Crohn.
  • Στις γυναίκες οδηγεί, επίσης, σε διαταραχές στον εμμηνορυσιακό κύκλο και υπογονιμότητα, σε αυξημένες πιθανότητες ανάπτυξης πολυκυστικών ωοθηκών, ενώ αυξάνει τις επιπλοκές στη μητέρα και το έμβρυο κατά την κύηση.
  • Στους άνδρες έχει συσχετιστεί αντίστοιχα με λειτουργικό υπογοναδισμό.
  • Επιπρόσθετα, αυξάνει την πιθανότητα ανάπτυξης ρευματοειδούς αρθρίτιδας και ουρικής, οστεοαρθρίτιδας.
  • Από το δέρμα αυξάνεται η πιθανότητα ανάπτυξης ατοπικής δερματίτιδας και ψωρίασης.
  • Στην ψυχική σφαίρα αυξάνεται η πιθανότητα ανάπτυξης κατάθλιψης και άγχους από την υπερβαρότητα.

Οι κατευθυντήριες οδηγίες που ισχύουν σήμερα για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας σε ενήλικες προτείνουν κλιμάκωση των θεραπευτικών μέτρων ανάλογα με το υπεβάλλον βάρος και την παρουσία συννοσηροτήτων. Σε όλους τους υπέρβαρους (ΔΜΣ>25) ή παχύσαρκους (ΔΜΣ>30) ασθενείς προτείνεται περιορισμός της θερμιδικής πρόσληψης και αύξηση της φυσικής δραστηριότητας. Σε παχύσαρκα άτομα (ΔΜΣ>30 ) ή άτομα με ΔΜΣ >27 και παρουσία σχετικών νοσημάτων συνιστάται συχνά επιπρόσθετη φαρμακευτική αγωγή, από τους στόματος ή ενέσιμη. Χειρουργική αντιμετώπιση με βαριατρικές επεμβάσεις συστήνεται σε άτομα με ΔΜΣ>40 ή ΔΜΣ>35 και παρουσία συννοσηροτήτων.

Οι φαρμακευτικές θεραπείες για την παχυσαρκία

Σχετικά με τις φαρμακευτικές θεραπείες, συνολικά έξι επιλογές έχουν έγκριση στις μέρες μας από τον αμερικανικό FDA και αφορούν στην ορλιστάτη, στο συνδυασμό φαιντερμίνης και τοπιραμάτης, στο συνδυασμό ναλτρεξόνης και βουπροπιόνης, στη λιραγλουτίδη, στη σεμαγλουτίδη και στην τιρζεπατίδη. Οι πρώτες τρεις λαμβάνονται από του στόματος, η λιραγλουτίδη δίδεται ως ημερήσια υποδόρια ένεση, ενώ η σεμαγλουτίδη και η τιρζεπατίδη ως εβδομαδιαία υποδόρια ένεση. Στην Ελλάδα κυκλοφορούν οι περισσότερες από τις ανωτέρω φαρμακευτικές επιλογές, που πρέπει φυσικά να χορηγούνται με οδηγίες και παρακολούθηση από ειδικούς ιατρούς.

Ο Ιπποκράτης τόνιζε πως «κάλλιον το προλαμβάνειν ή το θεραπεύειν». Υπογραμμίζεται λοιπόν η σημασία της πρόληψης της παχυσαρκίας, που ξεκινάει με τη σωστή διατροφική εκπαίδευση και την καλλιέργεια της κουλτούρας της καθημερινής άσκησης από την παιδική ηλικία. Σε αυτά πρωτεύοντα ρόλο διαδραματίζουν η οικογένεια και το σχολείο, με συντονισμένες προσπάθειες της Πολιτείας, για διαμόρφωση δωρεάν χώρων αναψυχής, ενημερωτικές δράσεις για τη νόσο αυτή και τις επιπτώσεις της, καθώς και παρεμβάσεις από την παιδική ηλικία, αφού δυστυχώς το παχύσαρκο παιδί έχει 5 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα (συγκριτικά με το παιδί του φυσιολογικού σωματικού βάρους) να γίνει παχύσαρκος ενήλικας.

Πηγή: healthstories.gr

Φώτο από την ημερίδα του Συλλόγου “ΙΜΜΕΡΟΣΣΑ” για την ημέρα της Παχυσαρκίας .

 

Κίνδυνος θρόμβωσης μετά από χειρουργική επέμβαση καρκίνου

Σε αναδρομική μελέτη μητρώου στον σουηδικό πληθυσμό διαπίστώθηκε  ότι ο κίνδυνος φλεβικής θρομβοεμβολής παραμένει αυξημένος  2-4 μήνες μετά τη χειρουργική επέμβαση καρκίνου, με την αύξηση του κινδύνου να διαφέρει μεταξύ των διαφόρων τύπων καρκίνου. Αυτό προκύπτει από μελέτη στην οποία συμμετείχαν περισσότεροι από 43.000 ασθενείς, τα αποτελέσματα της οποίας παρουσιάστηκαν τώρα στο “JAMA Network Open”.

“Οι κίνδυνοι και τα οφέλη της προφύλαξης από τη θρόμβωση μετά από χειρουργική επέμβαση για τον καρκίνο συζητούνται”, γράφουν οι ερευνητές με επικεφαλής τον Johan Björklund από το Τμήμα Μοριακής Ιατρικής και Χειρουργικής του Ινστιτούτου Καρολίνσκα της Στοκχόλμης.

“Χρειάζονται μελέτες για τον ακριβέστερο προσδιορισμό του κινδύνου θρόμβωσης μετά από χειρουργική επέμβαση καρκίνου”.

Σε μια αναδρομική μελέτη μητρώου, συμπεριελήφθηκαν δεδομένα από το σύνολο του σουηδικού πληθυσμού το χρονικό διάστημα μεταξύ 1998 – 2016. Όλοι οι ασθενείς που υποβλήθηκαν σε μείζονα χειρουργική επέμβαση για καρκίνο αντιστοιχήθηκαν σε αναλογία 1 προς 10 με Σουηδούς χωρίς καρκίνο της ίδιας ηλικίας, φύλου και τόπου διαμονής.

Οι καρκίνοι ήταν της ουροδόχου κύστης, του μαστού, του εντέρου ή του ορθού, των γυναικείων αναπαραγωγικών οργάνων, των νεφρών ή του ανώτερου ουροποιητικού συστήματος, του πνεύμονα, του προστάτη και του στομάχου ή του οισοφάγου.

Αυξημένος ο κίνδυνος για όλους τους τύπους καρκίνου

Συνολικά 432.218 ασθενείς με καρκίνο συγκρίθηκαν με 4.009.343 άτομα από την ομάδα ελέγχου που δεν είχαν καρκίνο. Ο αθροιστικός ενός έτους κίνδυνος πνευμονικής εμβολής ήταν αυξημένος στους ασθενείς που είχαν υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση για όλους τους τύπους καρκίνου.

Η διαφορά στον κίνδυνο σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου για τους ουρολογικούς όγκους ήταν καρκινώματα της ουροδόχου κύστης 2,69 ποσοστιαίες μονάδες, καρκινώματα των νεφρών και του ανώτερου ουροποιητικού συστήματος 1,38 ποσοστιαίες μονάδες και καρκίνος του προστάτη 0,57 ποσοστιαίες μονάδες.

Στην περίπτωση των γαστρεντερικών όγκων, το ποσοστό ήταν 1,57 ποσοστιαίες μονάδες για τον καρκίνο του παχέος εντέρου και 2,13 ποσοστιαίες μονάδες για τα καρκινώματα του στομάχου ή του οισοφάγου.

Για τις γυναικολογικές επεμβάσεις, η διαφορά κινδύνου ήταν 1,32 ποσοστιαίες μονάδες, για τον καρκίνο του μαστού 0,59 ποσοστιαίες μονάδες και για τον καρκίνο του πνεύμονα 2,61 ποσοστιαίες μονάδες.

Ο ειδικός για την αιτία λόγος κινδύνου (HR) για πνευμονική εμβολή στη σύγκριση ασθενών μετά από χειρουργική επέμβαση καρκίνου και αντίστοιχων ελέγχων, έφθασε στο μέγιστό του λίγο μετά την έξοδο από το νοσοκομείο. Μετά από 60-90 ημέρες, σταθεροποιήθηκε.

30 ημέρες μετά τη χειρουργική επέμβαση, ο HR για πνευμονική εμβολή ήταν 10 έως 30 φορές υψηλότερος από ό,τι στην ομάδα σύγκρισης – για όλους τους τύπους καρκίνου εκτός από τον καρκίνο του μαστού (καρκίνος του παχέος εντέρου: HR 9,18 [95% CI 8,03-10,50], καρκίνος του πνεύμονα: HR 25,66 [95% CI 17,41-37,84], καρκίνος του μαστού: HR 5,18 [95% CI 4,45-6,05).

Οι αυξημένοι κίνδυνοι μειώθηκαν και πάλι, όμως – με εξαίρεση τον καρκίνο του προστάτη – δεν έφτασαν ποτέ στο επίπεδο της ομάδας σύγκρισης. Οι ερευνητές παρατήρησαν παρόμοια αποτελέσματα για την βαθιά φλεβική θρόμβωση όπως και για την πνευμονική εμβολή.

Τα αυξημένα ποσοστά πνευμονικής εμβολής και φλεβικής θρόμβωσης κατά τους 2-4 μήνες μετά την επέμβαση για καρκίνο οφείλονται πιθανότατα στον υποκείμενο καρκίνο, αλλά και στις επικουρικές θεραπείες, θεωρούν οι ερευνητές.

Τα αποτελέσματα αυτά υπογραμμίζουν τη σημασία της ατομικής αξιολόγησης του κινδύνου φλεβικής θρομβοεμβολής και της ανάγκης θρομβοπροφύλαξης σε ασθενείς που υποβάλλονται σε χειρουργική επέμβαση για διάφορους τύπους καρκίνου.

Πηγή :

https://www.iatronet.gr/article/122843/poso-ayxhmenos-einai-o-kindynos-thromvoshs-meta-apo-heiroyrgikh-epemvash-karkinoy-meleth

ΠΟΥ: Το 30% έως 50% όλων των περιπτώσεων καρκίνου μπορούν να προληφθούν.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εκτιμά ότι το 30% έως 50% όλων των περιπτώσεων καρκίνου μπορούν να προληφθούν.

Ένα  μεγάλο μέρος αυτού μπορεί να αποδοθεί σε υγιεινές επιλογές τρόπου ζωής, συμπεριλαμβανομένης της σωματικής δραστηριότητας, της καλύτερης διατροφής, της έλλειψης καπνίσματος και της ελαφριάς έως μέτριας κατανάλωσης αλκοόλ, αλλά η γνώση μπορεί επίσης να αποτελέσει ένα ισχυρό εργαλείο πρόληψης του καρκίνου.

Σύμφωνα με την έκθεση προόδου για τον καρκίνο 2023 της Αμερικανικής Ένωσης για την Έρευνα του Καρκίνου (AACR), οι Ηνωμένες Πολιτείες παρουσίασαν μείωση κατά 33% της συνολικής θνησιμότητας από καρκίνο μεταξύ 1991 και 2020, σε μεγάλο βαθμό χάρη στις εκστρατείες δημόσιας υγείας και τις πρωτοβουλίες πολιτικής που εφαρμόστηκαν για τη μείωση του καπνίσματος και την αύξηση της έγκαιρης ανίχνευσης των καρκίνων, με βάση τα ευρήματα μελέτης στην CA: A Cancer Journal for Clinicians.

Μια σειρά από πρόσφατες μελέτες διαπίστωσαν ότι ορισμένοι άνθρωποι μπορεί να μην έχουν κάποιο επίπεδο σαφήνειας ή/και ευαισθητοποίησης σχετικά με ορισμένες τεχνικές πρόληψης του καρκίνου, όπως ο προσυμπτωματικός έλεγχος και ο εμβολιασμός. Αυτό μπορεί να προκαλέσει κενά στην εξασφάλιση οφέλους από τις διαθέσιμες μεθόδους που μπορούν να βοηθήσουν στην πολύ νωρίτερη ανίχνευση του καρκίνου ή στην απόλυτη πρόληψή του.

Η ελαχιστοποίηση των γλωσσικών εμποδίων και των φραγμών στον υγειονομικό αλφαβητισμό θα μπορούσε να βοηθήσει, χρησιμοποιώντας και οπτικές οδηγίες που έδειξαν θετικά αποτελέσματα. Επίσης σίγουρα η δημιουργία ενός καλύτερου συστήματος για τη διασφάλιση της κατάλληλης παρακολούθησης θα ήταν οφέλιμο ώστε τα συστήματα να έχουν μια καλύτερη και πιο ολοκληρωμένη προσέγγιση.

Στην περίπτωση του εμβόλιου για τον ιό των ανθρώπινων θηλωμάτων (HPV) έχει δείξει τεράστια αποτελέσματα στην πρόληψη του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας. Στην πραγματικότητα, μια πρόσφατη μελέτη που εξέτασε τα κρούσματα καρκίνου του τραχήλου της μήτρας στη Σκωτία διαπίστωσε μηδενικά κρούσματα μεταξύ των γυναικών που γεννήθηκαν μεταξύ 1988-1996 και είχαν εμβολιαστεί πλήρως κατά του HPV μεταξύ των ηλικιών 12 και 13 ετών, σύμφωνα με έγγραφο που δημοσιεύθηκε στο Journal of the National Cancer Institute.

Το εμβόλιο κατά του HPV, ωστόσο, μπορεί να ωφελήσει τους άνδρες και να προστατεύσει και από άλλους καρκίνους, όπως ο καρκίνος του πρωκτού, του στόματος και του πέους. Όμως το γεγονός αυτό μπορεί να μην παρουσιάζεται σωστά στους ισπανόφωνους και λατινοαμερικάνους άνδρες που αυτοπροσδιορίζονται ως σεξουαλικές μειονότητες, σύμφωνα με τα αποτελέσματα που παρουσιάστηκαν στο 16ο συνέδριο AACR Conference on the Science of Cancer Health Disparities in Racial/Ethnic Minorities and the Medically Underserved.

Σύμφωνα με έρευνα το 56% είχε ακούσει για το εμβόλιο HPV, αλλά μόνο το 19% δήλωσε ότι κάποιος πάροχος τους το είχε συστήσει. Επί του παρόντος, τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων συνιστούν τον εμβολιασμό κατά του HPV για τους εφήβους γύρω στις ηλικίες 11 ή 12 ετών και μάλιστα ενθαρρύνουν τον εμβολιασμό των νεαρών ενηλίκων έως την ηλικία των 26 ετών, εάν δεν το έκαναν όταν ήταν νεότεροι. Ο Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ έχει εγκρίνει το εμβόλιο κατά του HPV για άτομα ηλικίας 9 έως 45 ετών.

“Για να μειωθούν οι ανισότητες που σχετίζονται με τον καρκίνο HPV, είναι σημαντικό οι πληροφορίες να είναι σχετικές και εφαρμόσιμες και διαθέσιμες σε άτομα που έχουν δικαίωμα ηλικίας στη γλώσσα που προτιμούν“, δήλωσαν οι ερευνητές.

Στο πολέμο κατά του καρκίνου η γενετική πρωτοστατεί .

Η αλληλούχιση ολόκληρου του γονιδιώματος μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως τεχνική διαλογής για να εντοπιστεί εάν ένα άτομο έχει γονίδια με προδιάθεση για κληρονομικές ασθένειες, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων μορφών καρκίνου. Το Εθνικό Ολοκληρωμένο Δίκτυο για τον Καρκίνο (NCCN) έχει θεσπίσει μια σειρά κατευθυντήριων γραμμών -συμπεριλαμβανομένων αυτών για τον καρκίνο του μαστού, των ωοθηκών και του παγκρέατος και τον καρκίνο του παχέος εντέρου- για να προσδιορίσει τα άτομα που θα πρέπει να υποβληθούν σε γενετικές εξετάσεις, αλλά κατευθυντήριες γραμμές όπως αυτές μπορεί να μην πιάνουν όλους όσους πρέπει να ελεγχθούν, σύμφωνα με τον N. Jewel Samadder, MD, καθηγητή ιατρικής στο Mayo Clinic College of Medicine και συν-επικεφαλής του προγράμματος ογκολογίας ακριβείας στο Mayo Clinic Comprehensive Cancer Center.

“Τα κριτήρια αυτά δημιουργήθηκαν σε μια εποχή που οι γενετικές εξετάσεις ήταν απαγορευτικές από πλευράς κόστους και ως εκ τούτου αποσκοπούσαν στον εντοπισμό εκείνων που είχαν τη μεγαλύτερη πιθανότητα να είναι φορείς μεταλλάξεων, ελλείψει της αλληλούχισης ολόκληρου του γονιδιώματος σε επίπεδο πληθυσμού”, δήλωσε ο Samadder. “Ωστόσο, οι καταστάσεις αυτές αναγνωρίζονται ανεπαρκώς στην τρέχουσα πρακτική και πολλοί ασθενείς δεν γνωρίζουν τον κίνδυνο καρκίνου που διατρέχουν”.

Η Samadder παρουσίασε τα αποτελέσματα της κλινικής δοκιμής Tapestry στην Ετήσια Συνάντηση 2023 της AACR, τα οποία έδειξαν ότι το 39,2% των ατόμων που συναίνεσαν στην αλληλούχιση ολόκληρου του γονιδιώματος και ταυτοποιήθηκαν ως φορείς γονιδίων προδιάθεσης για κληρονομικό καρκίνο του μαστού και των ωοθηκών (HBOC) ή σύνδρομο Lynch δεν θα πληρούν τις προϋποθέσεις σύμφωνα με τις τρέχουσες κατευθυντήριες γραμμές. Κατά τη στιγμή της αποκοπής των δεδομένων, 44.306 ασθενείς από τις εγκαταστάσεις της Mayo Clinic στη Μινεσότα, την Αριζόνα και τη Φλόριντα είχαν παράσχει δείγμα σάλιου. Για αυτό το μέρος της δοκιμής, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν την αλληλουχία ολόκληρου του γονιδιώματος για να αξιολογήσουν τα δείγματα για BRCA1 και BRCA2, που υποδηλώνουν HBOC, και MLH1, MSH2, MSH6, PMS2 και EPCAM, που υποδηλώνουν το σύνδρομο Lynch.

Η γνώση του αυξημένου γενετικού κινδύνου τους μπορεί να βοηθήσει τους ασθενείς να λάβουν τα κατάλληλα επόμενα βήματα. Για παράδειγμα, οι ασθενείς με σύνδρομο Lynch μπορούν να υποβάλλονται σε τακτικές κολονοσκοπήσεις, σε έλεγχο αίματος και ούρων και σε προφυλακτική υστερεκτομή, ενώ οι ασθενείς με HBOC μπορούν να είναι προληπτικοί μέσω προηγμένης απεικόνισης του μαστού και προφυλακτικής μαστεκτομής ή/και ωοθηκεκτομής.

“Η γνώση που προέρχεται από τη γενετική”, και μπορεί να δώσει στους ασθενείς τη δυνατότητα να αναλάβουν τον έλεγχο του κινδύνου της νόσου τους και να αυξήσουν την πιθανότητα να αποφύγουν μια θανατηφόρα διάγνωση καρκίνου ή να τον προλάβουν σε πρώιμο στάδιο, όταν είναι ιδιαίτερα ιάσιμος”.

Περισσοτερα :

The More You Know About Cancer Prevention

Κ3 app

Δέκα ιατρικές εξελίξεις ενισχύουν τη μάχη κατά του καρκίνου

Ο καρκίνος είναι ένας από τους μεγαλύτερους δολοφόνους στον κόσμο, με περίπου 10 εκατομμύρια θανάτους ετησίως λόγω της νόσου. Ωστόσο, 10 ιατρικές εξελίξεις αναμένεται να αλλάξουν τον χάρτη αντιμετώπισης της νόσου δίνοντας ελπίδα στους ασθενείς. Ποιες είναι αυτές:

1) Τεστ για τον εντοπισμό 18 καρκίνων πρώιμου σταδίου

Ερευνητές στις ΗΠΑ ανέπτυξαν ένα τεστ που λένε ότι μπορεί να εντοπίσει 18 καρκίνους πρώιμου σταδίου. Αντί για τις συνήθεις επεμβατικές και δαπανηρές μεθόδους, το τεστ της Novelna λειτουργεί αναλύοντας την πρωτεΐνη του αίματος ενός ασθενούς. Σε έναν έλεγχο 440 ατόμων που είχαν ήδη διαγνωστεί με καρκίνο, το τεστ εντόπισε σε αρχικό στάδιο το 93% των καρκίνων στους άνδρες και το 84% στις γυναίκες.

2) Η επτάλεπτη ένεση για τη θεραπεία του καρκίνου

Η Εθνική Υπηρεσία Υγείας της Αγγλίας (NHS) θα είναι η πρώτη στον κόσμο που θα κάνει χρήση μιας ένεσης θεραπείας του καρκίνου, η οποία διαρκεί μόλις επτά λεπτά για να χορηγηθεί, αντί για τον τρέχοντα χρόνο που φτάνει έως και μία ώρα για να λάβει το ίδιο φάρμακο ο ασθενής μέσω της ενδοφλέβιας έγχυσης. Αυτό όχι μόνο θα επιταχύνει τη διαδικασία θεραπείας για τους ασθενείς, αλλά και θα ελευθερώσει χρόνο για τους επαγγελματίες του ιατρικού τομέα.

3) Ογκολογία ακριβείας

Η ογκολογία ακριβείας είναι «το καλύτερο νέο όπλο για να νικήσουμε τον καρκίνο », λέει ο διευθύνων σύμβουλος της Genetron Health, Sizhen Wang. Αυτό περιλαμβάνει τη μελέτη της γενετικής σύνθεσης και των μοριακών χαρακτηριστικών των καρκινικών όγκων σε μεμονωμένους ασθενείς. Η ογκολογική προσέγγιση ακριβείας εντοπίζει αλλαγές στα κύτταρα που μπορεί να προκαλούν την ανάπτυξη και εξάπλωση της ασθένειας. Στη συνέχεια μπορούν να αναπτυχθούν εξατομικευμένες θεραπείες. Μια πρωτοβουλία της Εθνικής Υπηρεσίας Υγείας, μελέτησε περισσότερα από 13.000 δείγματα όγκων από ασθενείς με καρκίνο στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενσωματώνοντας με επιτυχία γονιδιωματικά δεδομένα για να εντοπίσει με μεγαλύτερη ακρίβεια την αποτελεσματική θεραπεία. Επειδή οι ογκολογικές θεραπείες ακριβείας είναι στοχευμένες – σε αντίθεση με τις γενικές θεραπείες όπως η χημειοθεραπεία – μπορεί να σημαίνει λιγότερη βλάβη στα υγιή κύτταρα και λιγότερες παρενέργειες ως αποτέλεσμα.

4) Η τεχνητή νοημοσύνη καταπολεμά τον καρκίνο

Στην Ινδία, αναδυόμενες τεχνολογίες όπως η τεχνητή νοημοσύνη (AI) και η μηχανική μάθηση μεταμορφώνουν τη φροντίδα του καρκίνου. Για παράδειγμα, το προφίλ κινδύνου που βασίζεται στην τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να βοηθήσει στον έλεγχο για κοινούς καρκίνους όπως ο καρκίνος του μαστού, οδηγώντας σε έγκαιρη διάγνωση. Η τεχνολογία AI μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για την ανάλυση ακτίνων Χ για τον εντοπισμό καρκίνων σε μέρη όπου είναι δύσκολα να εντοπιστούν.

5) Μεγαλύτερες δυνατότητες πρόβλεψης

Ο καρκίνος του πνεύμονα σκοτώνει περισσότερους ανθρώπους στις ΗΠΑ ετησίως από τους επόμενους τρεις πιο θανατηφόρους καρκίνους μαζί. Είναι γνωστό ότι είναι δύσκολο να εντοπιστούν τα πρώιμα στάδια της νόσου μόνο με ακτινογραφίες. Ωστόσο, επιστήμονες του MIT -Massachusetts Institute of Technology έχουν αναπτύξει ένα μοντέλο εκμάθησης τεχνητής νοημοσύνης για να προβλέψουν την πιθανότητα ενός ατόμου να αναπτύξει καρκίνο του πνεύμονα έως και έξι χρόνια νωρίτερα μέσω μιας αξονικής τομογραφίας χαμηλής δόσης. Χρησιμοποιώντας σύνθετα δεδομένα απεικόνισης, το «Sybil» μπορεί να προβλέψει τόσο το βραχυπρόθεσμο όσο και το μακροπρόθεσμο κίνδυνο εμφάνισης του καρκίνου του πνεύμονα, σύμφωνα με μια πρόσφατη μελέτη.

6) Ενδείξεις στο DNA του καρκίνου

Στα Πανεπιστημιακά Νοσοκομεία του Κέιμπριτζ στην Αγγλία, το DNA των καρκινικών όγκων από 12.000 ασθενείς αποκαλύπτει νέες ενδείξεις για τα αίτια του καρκίνου, λένε οι επιστήμονες. Αναλύοντας γονιδιωματικά δεδομένα, οι ογκολόγοι εντοπίζουν διαφορετικές μεταλλάξεις που έχουν συμβάλει στον καρκίνο του κάθε ατόμου. Για παράδειγμα, έκθεση στο κάπνισμα ή στην υπεριώδη ακτινοβολία ή εσωτερικές δυσλειτουργίες στα κύτταρα. Αυτά είναι σαν «δακτυλικά αποτυπώματα σε σκηνή εγκλήματος», λένε οι επιστήμονες – και περισσότερα από αυτά βρίσκονται. «Αποκαλύψαμε 58 νέες μεταλλάξεις και αυξήσαμε τις γνώσεις μας για τον καρκίνο», λέει ο συγγραφέας της μελέτης Δρ Andrea Degasperi, από το Τμήμα Ογκολογίας του Cambridge.

7) Υγρές και συνθετικές βιοψίες

Οι βιοψίες είναι ο κύριος τρόπος με τον οποίο οι γιατροί διαγιγνώσκουν τον καρκίνο, αλλά η διαδικασία είναι επεμβατική και περιλαμβάνει την αφαίρεση ενός τμήματος ιστού από το σώμα, μερικές φορές χειρουργικά, ώστε να μπορεί να εξεταστεί σε εργαστήριο. Οι υγρές βιοψίες είναι μια ευκολότερη και λιγότερο επεμβατική λύση όπου τα δείγματα αίματος μπορούν να ελεγχθούν για σημάδια καρκίνου. Οι συνθετικές βιοψίες είναι μια άλλη καινοτομία που μπορεί να αναγκάσει τα καρκινικά κύτταρα να αποκαλυφθούν κατά τα πρώτα στάδια της νόσου.

8) Θεραπεία CAR-T-cell

Οι κυτταρικές θεραπείες CAR-T-cell, περιλαμβάνουν την αφαίρεση και τη γενετική τροποποίηση των κυττάρων του ανοσοποιητικού, που ονομάζονται Τ κύτταρα, από ασθενείς με καρκίνο. Τα αλλαγμένα κύτταρα στη συνέχεια παράγουν πρωτεΐνες που ονομάζονται χιμαιρικοί υποδοχείς αντιγόνων (CARs). Αυτά μπορούν να καταστρέψουν τα καρκινικά κύτταρα. Στο περιοδικό Nature, επιστήμονες στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια ανακοίνωσαν ότι δύο από τα πρώτα άτομα που υποβλήθηκαν σε θεραπεία με CAR-T-cell θεραπεία ήταν ακόμα σε ύφεση 12 χρόνια μετά.

9) Καταπολέμηση του καρκίνου του παγκρέατος

Ο καρκίνος του παγκρέατος είναι ένας από τους πιο θανατηφόρους καρκίνους. Σπάνια διαγιγνώσκεται πριν αρχίσει να εξαπλώνεται και έχει ποσοστό επιβίωσης μικρότερο από 5% για πέντε χρόνια. Στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο, οι επιστήμονες ανέπτυξαν ένα τεστ που εντόπισε το 95% των πρώιμων καρκίνων του παγκρέατος σε μια μελέτη. Η έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο Nature Communications Medicine, εξηγεί πώς οι βιοδείκτες σε εξωκυτταρικά κυστίδια – σωματίδια που ρυθμίζουν την επικοινωνία μεταξύ των κυττάρων – χρησιμοποιήθηκαν για την ανίχνευση του καρκίνου του παγκρέατος, των ωοθηκών και της ουροδόχου κύστης στα στάδια I και II.

10) Ένα δισκίο για να μειώσει τον κίνδυνο καρκίνου του μαστού

Ένα φάρμακο που θα μπορούσε να μειώσει στο μισό τις πιθανότητες εμφάνισης καρκίνου του μαστού στις γυναίκες δοκιμάζεται από την Εθνική Υπηρεσία Υγείας της Αγγλίας (NHS). Θα διατεθεί σε σχεδόν 300.000 γυναίκες που θεωρούνται ότι διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να αναπτύξουν καρκίνο του μαστού, ο οποίος είναι ο πιο κοινός τύπος καρκίνου στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το φάρμακο, που ονομάζεται αναστροζόλη, μειώνει το επίπεδο των οιστρογόνων που παράγουν οι γυναίκες αναστέλλοντας το ένζυμο αρωματάση. Έχει ήδη χρησιμοποιηθεί για πολλά χρόνια ως θεραπεία καρκίνου του μαστού, αλλά τώρα έχει επαναχρησιμοποιηθεί ως προληπτικό φάρμακο. «Αυτό είναι το πρώτο φάρμακο που επαναχρησιμοποιήθηκε μέσω ενός παγκόσμιου κορυφαίου νέου προγράμματος για να μας βοηθήσει να αξιοποιήσουμε πλήρως τις δυνατότητες των υπαρχόντων φαρμάκων σε νέες χρήσεις για να σώσουμε και να βελτιώσουμε περισσότερες ζωές στο NHS», λέει η Διευθύνουσα Σύμβουλος του NHS, Amanda Pritchard.

Πηγές:
weforum.org/

Πηγή: iatronet.gr,

https://eefam.gr/deka-iatrikes-ekselikseis-enischyoun-ti-machi-kata-tou-karkinou/?idU=1&utm_source=newsletter_1673&utm_medium=email&utm_campaign=2024&auid=35811

Καρκίνος και επιβίωση: Τι προκύπτει από την πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ.

Σε έκθεση, η οποία δημοσιεύτηκε πρόσφατα από τον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) προκύπτει ότι

Χαμηλότερη θνητότητα σε 9 από 13 σοβαρές μορφές καρκίνου, εμφανίζει η Ελλάδα.

Η χώρα μας ξεπερνάει τη μέση θνητότητα των “27” της Ευρωπαϊκής Ένωσης μόνο στον καρκίνο της ουροδόχου κύστης (6η χειρότερη θέση), του εγκεφάλου και του κεντρικού νευρικού συστήματος (4η χειρότερη θέση), στη λευχαιμία (6η χειρότερη) και στον καρκίνο του ήπατος (6η χειρότερη).

Έχει, όμως, πολύ καλύτερα ποσοστά επιβίωσης στον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας (7η καλύτερη) και του παχέος εντέρου (3η καλύτερη).

Αυτό προκύπτει, μεταξύ άλλων, από πρόσφατη έκθεση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), με τίτλο “Ξεπερνώντας τις ανισότητες κατά του καρκίνου στην ΕΕ, στο επίκεντρο η πρόληψη και η έγκαιρη ανίχνευση”.

Σύμφωνα με τους συντάκτες της έκθεσης, το 37% όλων των θανάτων αφορά την ηλικιακή ομάδα 50 – 69 ετών και το 17% άτομα άνω των 70 ετών.

Οι άνδρες διατρέχουν κατά 70% υψηλότερο κίνδυνο να χάσουν τη ζωή τους σε σύγκριση με τις γυναίκες.

Ο καρκίνος του πνεύμονα προσβάλλει κυρίως άτομα χαμηλότερου μορφωτικού επιπέδου, ενώ οι πιο πλούσιοι έχουν κατά 9 ποσοστιαίες μονάδες μεγαλύτερη πιθανότητα επιβίωσης από τη νόσο.

Χάσμα

Στην έκθεση υπογραμμίζεται πως το χάσμα μεταξύ των φύλων, τόσο στη συχνότητα εμφάνισης του καρκίνου, όσο και στη θνησιμότητα, έχει μειωθεί με την πάροδο του χρόνου.

Ωστόσο, οι αριθμοί αυτοί ποικίλλουν πολύ ανά χώρα. Οι χώρες με το υψηλότερο χάσμα μεταξύ ανδρών και γυναικών στη θνητότητα από καρκίνο ήταν οι χώρες της Βαλτικής (Λιθουανία, Λετονία και Εσθονία), η Πορτογαλία και η Ισπανία, ενώ οι σκανδιναβικές χώρες (Ισλανδία, Δανία, Σουηδία) και η Ιρλανδία έχουν τις μικρότερες διαφορές μεταξύ των φύλων.

Συστηματικές διαφορές στη συχνότητα εμφάνισης του καρκίνου και την επιβίωση παρατηρούνται μεταξύ των κοινωνικών ομάδων.

Πρόσφατη μελέτη σε 18 ευρωπαϊκές χώρες επιβεβαίωσε ότι τα άτομα με χαμηλότερο μορφωτικό επίπεδο που διαγνώστηκαν κατά την περίοδο 1990 – 2015 είχαν υψηλότερα ποσοστά θνητότητας για σχεδόν όλους τους τύπους καρκίνου από τους πιο μορφωμένους.

Οι διαφορές είναι αξιοσημείωτες στους καρκίνους που σχετίζονται με το κάπνισμα και τις λοιμώξεις.

Τα προκαταρκτικά ευρήματα της μελέτης EUCanIneq δείχνουν ότι η θνητότητα από καρκίνο του πνεύμονα ήταν 2,6 φορές υψηλότερη μεταξύ των ανδρών με χαμηλότερο επίπεδο εκπαίδευσης και 1,7 φορά υψηλότερα μεταξύ των γυναικών με χαμηλότερο επίπεδο.

Πηγή :Ιατρονετ

https://www.iatronet.gr/article/122604/se-poies-morfes-karkinoy-ehoyn-ypshloterh-epiviosh-oi-ellhnes-apo-toys-eyropaioys-pinakas?fbclid=IwAR1t2fsRuJShkRnsv9aXNM6zvAkjiC6SzSCZGbj2AnYCeX7zbGpEAyZP54w

09.02.2024 Θεσμοθετήθηκε το Εθνικό Μητρώο Νεοπλασιών

Δημοσιεύθηκε σε ΦΕΚ την Παρασκευή 9 Φεβρουαρίου, το Εθνικό Μητρώο Ασθενών με Νεοπλασματικές Ασθένειες .Πρόκειται για ένα σύστημα αρχειοθέτησης δεδομένων, η δημιουργία του οποίου,  «συνίσταται στην ανάγκη καταγραφής, ιδίως για τον σκοπό της βέλτιστης παροχής υπηρεσιών υγείας, ως διακριτής κατηγορίας ασθενών, των ασθενών με νεοπλασματικές ασθένειες».

Η  Υπουργική Απόφαση (ΦΕΚ Β’950/2024) σύστασης, την οποία υπογράφει ο κ. Γεωργιάδης και ο Υφ. Υγείας, Μ. Θεμιστοκλέους δίνει το μέγεθος του προβλήματος για να αναδείξει τη σημασία δημιουργίας του Μητρώου.

«Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία για το 2020 στην Ελλάδα κατ’ εκτίμηση καταγράφηκαν 64.530 νέες διαγνώσεις καρκίνου και 33.166 θάνατοι από καρκίνο. Οι πιο συχνοί τύποι καρκίνου και στα δύο φύλα, σε όλες τις ηλικίες ήταν ο καρκίνος μαστού, ο καρκίνος προστάτη, ο καρκίνος πνεύμονα και ο καρκίνος παχέος εντέρου», αναφέρει και παραθέτει τις πιο συχνές νεοπλασματικές ασθένειες ανά βιολογικό φύλο.

Επιπλέον, παραθέτει και τα στοιχεία που παρατέθηκαν στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος EU4Health για την περίοδο 2021-2027, σύμφωνα με τα οποία «ο καρκίνος είναι η δεύτερη αιτία θανάτου στα κράτη μέλη μετά τις καρδιαγγειακές νόσους. Είναι επίσης μία από τις μη μεταδοτικές νόσους που παρουσιάζουν κοινούς παράγοντες κινδύνου, η πρόληψη και ο έλεγχος της οποίας θα ωφελούσε την πλειονότητα των πολιτών. Η κακή διατροφή, η έλλειψη σωματικής δραστηριότητας, η παχυσαρκία, η χρήση καπνού και η επιβλαβής κατανάλωση οινοπνεύματος συνιστούν παράγοντες κινδύνου που είναι κοινοί και σε άλλες χρόνιες νόσους, όπως τα καρδιαγγειακά νοσήματα, και ως εκ τούτου τα προγράμματα για την πρόληψη του καρκίνου θα πρέπει να υλοποιούνται στο πλαίσιο μιας ολοκληρωμένης προσέγγισης για την πρόληψη των χρόνιων νόσων».

Επιπροσθέτως, λόγος γίνεται για «την προώθηση μιας ολοκληρωμένης προσέγγισης, η οποία θα καλύπτει την πρόληψη, τον προσυμπτωματικό έλεγχο, την έγκαιρη διάγνωση, την παρακολούθηση, τη θεραπεία και την περίθαλψη, καθώς και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των ασθενών και των επιζώντων».

Κατά την Υπ. Απόφαση, «με τη λειτουργία του Μητρώου Καρκίνου, θα υπάρξει για πρώτη φορά ακριβής καταγραφή, βάσει συγκεκριμένων, επαρκώς προσδιορισμένων, αναγκαίων και πρόσφορων πραγματικών δεδομένων για τη χώρα μας». Επιπλέον, προβλέπεται και η περιοδική καταγραφή και παρακολούθηση των δεικτών και παραμέτρων, που κρίνονται απαραίτητες για την παρακολούθηση της πορείας νόσου.

Η σύσταση και λειτουργία Εθνικών Μητρώων για τον καρκίνο σε όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ συνιστά και επιλέξιμη δράση ευρωπαϊκών κανονισμών.

Τι θα περιλαμβάνει

Η Υπ. Απόφαση περιγράφει αναλυτικά τα δεδομένα που θα καταγράφει το Μητρώο Νεοπλασιών και συγκεκριμένα σημειώνονται πως σκοποί του είναι:

1. Να καταγραφούν όλοι οι ασθενείς με νεοπλασματικές ασθένειες που διαγιγνώσκονται και αντιμετωπίζονται στην ελληνική επικράτεια.

2. Να συλλεχθούν ακριβή, αναγκαία και πρόσφορα δεδομένα, σε πραγματικές συνθήκες που θα αφορούν δημογραφικά στοιχεία των ασθενών, τον τύπο και τη σταδιοποίηση της νεοπλασίας, χαρακτηριστικά της αντιμετώπισης και της πορείας της νόσου καθώς και στοιχεία της μονάδας/τμήματος και του θεράποντος ιατρού.

3. Να χρησιμοποιηθούν τα συλλεχθέντα δημογραφικά στοιχεία για την εξαγωγή συμπερασμάτων σχετικά με τον επιπολασμό των νοσημάτων, την κατανομή ανά ηλικία, την πορεία της νόσου, την παρακολούθηση των εκβάσεων, την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια των εφαρμοζόμενων θεραπειών.

4. Να καταστεί δυνατή η εκτίμηση της χρήσης των υπηρεσιών υγείας και η αποτελεσματικότερη οργάνωσή τους.

5. Να καταστεί εφικτή η ολοκληρωμένη καταγραφή των ασθενών που πάσχουν από νεοπλασματικές ασθένειες.

6. Να καταστεί εφικτή η παροχή στο επιστημονικό δυναμικό της δυνατότητας διαχείρισης και παρακολούθησης των συγκεκριμένων ασθενών σε όλη την επικράτεια.

7. Να διασφαλιστεί η δυνατότητα καταγραφής όλων των απαραίτητων ιατρικών δεδομένων που σχετίζονται με την επιβεβαίωση της διάγνωσης των ασθενών, βάσει των επιστημονικών κριτηρίων ένταξής τους στο Μητρώο.

8. Να διασφαλιστεί η δυνατότητα περιοδικής καταγραφής και παρακολούθησης των δεικτών και παραμέτρων που κρίνονται απαραίτητες για την ανάλυση της πορείας των ασθενών.

9. Να καταστεί εφικτή η συλλογή ανωνυμοποιημένων δεδομένων για έρευνα, με δυνατότητα πρόσβασης της επιστημονικής κοινότητας σε αυτά, μετά από αιτιολογημένο αίτημα.

10. Να καταστεί εφικτή η πρόταση και η υλοποίηση επιλέξιμων δράσεων [Κανονισμός (ΕΕ) 2021/522], για την πρόληψη, την παρακολούθηση, τη διάγνωση και τη θεραπεία του καρκίνου εντός της ελληνικής επικράτειας.

FEK-2024-Tefxos B-00950-downloaded -09_02_2024

Καρκίνος των ωοθηκών: Σημαντική αύξηση της επιβίωσης με τις νεότερες θεραπείες

Περίπου το 1.1 % των γυναικών θα διαγνωσθούν με καρκίνο των ωοθηκών σε κάποια στιγμή στη ζωή τους. Ευτυχώς η θνητότητα μειώνεται κατά 2.8% κάθε έτος κατά τα τελευταία έτη.

Πιο συγκεκριμένα, η επιβίωση έχει επιμηκυνθεί αρκετά τα τελευταία έτη αφού η 5ετής επιβίωση που άγγιζε μόλις το 35% την προηγούμενη δεκαετία πλέον αφορά πάνω από 50% των ασθενών.

Οι ιατροί της Θεραπευτικής Κλινικής (Νοσοκομείο Αλεξάνδρα) της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ Θάνος Δημόπουλος (τ. Πρύτανης ΕΚΠΑ, Καθηγητής Ογκολογίας – Αιματολογίας), Δρ. Μαρία Καπαρέλου (Παθολόγος – Ογκολόγος) και Αγγελική Ανδρικοπούλου, συνοψίζουν τα νεότερα δεδομένα.

Η θεραπεία τoυ καρκίνου ωοθηκών στα αρχικά στάδια είναι χειρουργική με ολική υστερεκτομή μετά εξαρτημάτων, διερεύνηση όλης της κοιλίας, επιπλεκτομή, λεμφαδενεκτομή και κυτταρολογική εξέταση ασκιτικού υγρού.

Στις περισσότερες περιπτώσεις μετά το χειρουργείο ενδείκνυται η επικουρική θεραπεία με συνδυασμό πακλιταξέλης και καρβοπλατίνης.

Ωστόσο, εάν η νόσος δεν είναι δυνατόν να εξαιρεθεί πλήρως από την αρχή, πλέον είναι δυνατή η εισαγωγική χημειοθεραπεία με βάση την πλατίνα και η χειρουργική αντιμετώπιση σε δεύτερο χρόνο με παρόμοια αποτελέσματα συνολικής επιβίωσης όπως έχει φανεί από μελέτες (CHORUS trial, EORTC 55971).

Συνεπώς, ασθενείς σταδίου III-IV που δεν είναι δυνατόν να επιτύχουν μέγιστη κυτταρομείωση κατά το πρωτογενές χειρουργείο υποβάλλονται σε τρεις κύκλους εισαγωγικής χημειοθεραπείας με βάση την πλατίνα και εν συνεχεία σε ενδιάμεση κυτταρομείωση (interval debulking).

Καρκίνος των ωοθηκών, οι νεότερες θεραπείες

Πλέον, μία σύγχρονη τεχνική που χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια του χειρουργείου είναι η τεχνική HIPEC (Hyperthermic Intraperitoneal Chemotherapy – διεγχειρητική υπέρθερμη ενδοπεριτοναϊκή χημειοθεραπεία) για την αποστείρωση της κοιλιάς από περιτοναϊκές εμφυτεύσεις μη ορατές με γυμνό μάτι.

Κατά την τεχνική αυτή χορηγείται χημειοθεραπευτικό φάρμακο στην κοιλιά σε υψηλές θερμοκρασίες (42-43 βαθμοί Κελσίου) για διάρκεια 30-90 λεπτών αφού προηγουμένως έχει αφαιρεθεί όλη η μακροσκοπικά ορατή νόσος.

Η τεχνική αυτή διενεργείται από κατάλληλα εκπαιδευμένους χειρουργούς και σε εξειδικευμένα κέντρα. Βάσει των κατευθυντήριων οδηγιών, η HIPEC έχει ένδειξη σε ασθενείς που έχουν λάβει εισαγωγική χημειοθεραπεία και υποβάλλονται σε ενδιάμεση κυτταρομείωση (IDS) ενώ διερευνάται και ο ρόλος της στη δεύτερη χειρουργική επέμβαση κατά την πρώτη υποτροπή.

Στις νέες θεραπευτικές εξελίξεις περιλαμβάνεται η θεραπεία με αναστολείς των PARP πρωτεϊνών που έχουν μέγιστο όφελος στους ασθενείς με μεταλλάξεις στα BRCA γονίδια και με έλλειψη στο σύστημα επιδιόρθωσης βλαβών του DΝA, τον ομόλογο ανασυνδυασμό (homologous recombination, HR).

Είναι πλέον γνωστό πως μία στις δύο γυναίκες με καρκίνο ωοθηκών παρουσιάζουν ανεπάρκεια του ομόλογου ανασυνδυασμού ενώ μία στις τέσσερεις γυναίκες θα φέρει μετάλλαξη στα γονίδια BRCA1/2 είτε κληρονομική είτε επίκτητη.

Μετά την ολοκλήρωση της πρώτης γραμμής χημειοθεραπείας με βάση την πλατίνα ενδείκνυται η χορήγηση θεραπείας συντήρησης με τους PARP αναστολείς Niraparib και Olaparib σε ασθενείς με προχωρημένο (σταδίου FIGO III και IV) υψηλού βαθμού κακοήθειας επιθηλιακό καρκίνο των ωοθηκών. Με βάση την μελέτη PAOLA-1, η θεραπεία συντήρησης με Olaparib σε συνδυασμό με αντιαγγειογενετική θεραπεία με bevacizumab έχει έγκριση ως θεραπεία συντήρησης μετά την πρώτη γραμμής θεραπείας σε ασθενείς με ανεπάρκεια του ομόλογου ανασυνδυασμού (Homologous Recombination Deficiency) είτε ως αποτέλεσμα μετάλλαξης BRCA1/2 είτε ως αποτέλεσμα γενωμικής αστάθειας.

Σε ασθενείς που φέρουν BRCA1/2 μετάλλαξη η θεραπεία συντήρησης με Olaparib έχει έγκριση ως μονοθεραπεία μετά το πέρας της πρώτης γραμμής θεραπείας με βάση την πλατίνα με βάση τη μελέτη SOLO-1. Η θεραπεία συντήρησης με Niraparib έχει έγκριση σε όλες τις ασθενείς σταδίου FIGO III/IV ανεξαρτήτως ανεπάρκειας του ομόλογου ανασυνδυασμού με βάση τη μελέτη PRIMA που έδειξε όφελος στο συνολικό πληθυσμό.

Τέλος, μία νέα εξέλιξη στον καρκίνο ωοθηκών αποτελεί ένα νέο φάρμακο το mirvetuximab soravtansine, που αποτελεί ένα σύζευγμα αντισώματος-φαρμάκου (ADC) που στοχεύει έναν υποδοχέα στην επιφάνεια των καρκινικών κυττάρων.

Το φάρμακο αυτό στοχεύει τον υποδοχέα του φολικού οξέος α (Folate receptor alpha, FRα) που αξιολογείται με ειδικό τεστ εγκεκριμένο από τον FDA. Με βάση τη μελέτη Study 0417 το mirvetuximab soravtansine έλαβε επιταχυνόμενη έγκριση σε ασθενείς με πλατινοανθεκτική υποτροπή της νόσου και θετική έκφραση του υποδοχέα FRα.

Το ποσοστό ανταπόκρισης στους ασθενείς αυτούς ήταν 31.7% ενώ η μέση διάρκεια ανταπόκρισης ήταν 6.9 μήνες. Τα αποτελέσματα αυτά επιβεβαίωσε και η μελέτη MIRASOL που έδειξε όφελος τόσο ως προς το διάστημα ελεύθερο προόδου νόσου όσο και ως προς τη συνολική επιβίωση στους ασθενείς αυτούς έναντι της χημειοθεραπείας.

Πηγή: healthstories.gr

Ο ρόλος της πρόληψης και της έγκαιρης διάγνωσης στον καρκίνο του στομάχου

O καρκίνος του στομάχου (ή γαστρικός καρκίνος) παρουσιάζει έντονη επιδημιολογική διακύμανση. Για τις χώρες της Άπω Ανατολής παραμένει ο τρίτος σε σειρά συχνότητας καρκίνος, αλλά στο δυτικό κόσμο δεν είναι συχνός σε σχέση με άλλες κακοήθεις νεοπλασίες  και η συχνότητά του διαρκώς μειώνεται. Στην Ελλάδα αποτελεί το 3,3-3,9% όλων των κακοηθειών και στα δύο φύλα. Παρά το γεγονός ότι ο γαστρικός καρκίνος δεν είναι συχνός  στη Δύση, αποτελεί μια πολύ σοβαρή ασθένεια  διότι τα περισσότερα περιστατικά διαγιγνώσκονται σε προχωρημένο στάδιο όπου η πρόγνωση είναι εξαιρετικά πτωχή και μόλις ένα 30% όλων των ασθενών επιτυγχάνει επιβίωση για περισσότερο από μια πενταετία.

Πάνω από 90% των καρκίνων στομάχου προέρχονται από τους  αδένες του γαστρικού βλεννογόνου, οι οποίοι φυσιολογικά παράγουν τα γαστρικά υγρά τα οποία συμμετέχουν στη λειτουργία της πέψης. Άλλοι ιστοί που βρίσκονται στο στομάχι όπως ο μυϊκός ή ο λεμφικόςιστός μπορούν να δημιουργήσουν κακοήθεια, αλλά πολύ σπάνια.  Γι’ αυτό, όταν μιλάμε για καρκίνο στομάχου εννοούμε πρακτικά τα αδενοκαρκινώματα. Επίσης, συχνά μαζί με τον καρκίνο στομάχου εξετάζονται και καρκινώματα της κατώτερης (καρδιακής) μοίρας του οισοφάγου που επίσης προέρχονται από αδενικό ιστό (αδενοκαρκινώματα γαστροοισοφαγικής συμβολής).

Ο καρκίνος του στομάχου με βάση τους ιστολογικούς του χαρακτήρες διακρίνεται σε δύο κύριες κατηγορίες. Τον εντερικό και το διάχυτο τύπο. Επίσης, κατά τη διάγνωση σταδιοποιείται σε ένα από τα στάδια 0-IV ανάλογα με το βάθος που έχει διεισδύσει τοίχωμα του στομάχου, τη διήθηση ή όχι γειτονικών λεμφαδένων και την παρουσία ή όχι απομακρυσμένων μεταστάσεων. Ο γαστρικός καρκίνος χρειάζεται αρκετά χρόνια για ν’ αναπτυχθεί και προηγούνται χαρακτηριστικές προκαρκινωματώδεις αλλοιώσεις όπως η ατροφική γαστρίτιδα, η εντερική μεταπλασία και η ήπια ή σοβαρή δυσπλασία. Ένα ποσοστό περίπου 10% των ασθενών υπερεκφράζουν στον καρκινικό ιστό την πρωτεΐνη  HER2, η οποία έχει σημασία για την επιλογή της θεραπείας.

Κληρονομικοί και γενετικοί παράγοντες

Ο κληρονομικός καρκίνος στομάχου είναι πολύ σπάνιος, αλλά έχουν αναφερθεί σποραδικά καρκινώματα με γονιδιακές αλλαγές (π.χ. πολυμορφισμός του γονιδίου IL-1β, του MUC1 κα). Σε οικογένειεςπου έχουν αναφερθεί 2-3 κρούσματα  ιδιαίτερα σε ηλικία κάτω των 50 θεωρείται ότι υπάρχει οικογενής προδιάθεση.

Λοίμωξη από το Ελικοβακτηρίδιο του ΠυλωροY

Το Ελικοβακτηρίδιο του Πυλωρού είναι ένα βακτήριο το οποίο έχει αναγνωριστεί από τον ΠΟΥ από το 1994 σαν πρώτης τάξεως καρκινογόνο για το στομάχι. Το βακτηρίδιο αυτό αποικίζει το γαστρικό βλεννογόνο στο 50% των ανθρώπων και είναι δυνατόν σε κάποια άτομα να προκαλέσει καρκινογένεση τόσο επειδή  μετατρέπει το γενετικό υλικό των κυττάρων του στομάχου, όσο κι επειδή προκαλεί φλεγμονή. Πριν από την ανάπτυξη καρκίνου προκαλεί προκαρκινωματώδεις αλλοιώσεις στο γαστρικό βλεννογόνο(γαστρίτιδα και άλλες). Μερικά στελέχη ελικοβακτηριδίου (cagA, vac A) είναι πιο επικίνδυνα για να προκαλέσουν κακοήθη εξαλλαγή. Η λοίμωξη με ελικοβακτηρίδιο συσχετίζεται περισσότερο με τον εντερικό τύπο  καρκίνου.

Διαιτητικοί παράγοντες

Σύμφωνα με το WCRF/AICR (Word Cancer Research Fund/American Institute for Cancer Research) η κατανάλωση φρούτων και λαχανικών μπορεί να δρα προστατευτικά, ενώ η υπερκατανάλωση αλατισμένων τροφίμων, καπνιστών και κατεργασμένων κρεάτων πιθανόν αυξάνει τον κίνδυνο για γαστρικό καρκίνο. Τα τροφικά καρκινογόνα επιδρούν και στο γενετικό υλικό των κυττάρων του γαστρικού βλεννογόνου και προκαλούν βλάβη και φλεγμονή. Η κατανάλωση άλατος επιπλέον διευκολύνει τον αποικισμό από το Ελικοβακτηρίδιο του Πυλωρού και την ανάπτυξη των πιο επικίνδυνων στελεχών. Ένα πολύ σημαντικό συστατικό είναι τα νιτρικά των τροφών (κόκκινα, επεξεργασμένα ή συντηρημένα σε αλάτι κρέατα) τα οποία είναι μεταλλαξιογόνα. Τα κόκκινα κρέατα μεταξύ των άλλων περιέχουν και σίδηρο ο οποίος αυξάνει την παραγωγή ελευθέρων ριζών και το οξειδωτικό στρες.

Το κάπνισμα και η κατάχρηση αιθυλικής αλκοόλης αυξάνουν το ρίσκο για καρκίνο στομάχου, είτε υπάρχει λοίμωξη με το Ελικοβακτηρίδιο του Πυλωρού είτε όχι.  Επίσης, υπάρχει ένδειξη ότι η έκθεση σε ακτινοβολία, η έλλειψη άσκησης, η παχυσαρκία και η μεγάλη ηλικίασχετίζονται θετικά με το γαστρικό καρκίνο. Τέλος, πρόσφατες ενδείξεις ενοχοποιούν τον ιό Epstein Barr (ιός της λοιμώδους μονοπυρήνωσης) σαν υπεύθυνο για την καρκινογένεση στο στομάχι.

Η παρέμβαση στους προδιαθεσικούς  παράγοντες και η προσπάθεια πρώιμης διάγνωσης ώστε ο γαστρικός καρκίνος ν΄ αντιμετωπιστεί επιτυχώς, αποτελούν σήμερα τις μόνες αποτελεσματικές στρατηγικές εναντίον της νόσου. Όπως αναφέρθηκε ο καρκίνος στομάχου έχει γενικά κακή πρόγνωση, γιατί ένα μεγάλο ποσοστό όγκων είναι ανεγχείρητοι, ενώ η υποτροπή είναι συχνή  ακόμη και σε ριζική εξαίρεση του όγκου.  Τα ποσοστό πενταετούς επιβίωσης, για τη Δύση, στο στάδιο Ι είναι 60-80% και μέχρι το στάδιο ΙV πρακτικά μηδενίζεται. Στην Άπω Ανατολή η πρόγνωση είναι λίγο καλύτερη σε όλα τα στάδια, όχι μόνο γιατί ο πληθυσμός είναι διαφορετικός, αλλά και γιατί εφαρμόζεται συστηματικός έλεγχος  και βελτιωμένες τεχνικές.

Η θεραπεία εκρίζωσης του Ελικοβακτηριδίου του Πυλωρού με τα κατάλληλα αντιβιοτικά  μπορεί να αναστρέψει  κάποιες ιστολογικές αλλοιώσεις που προηγούνται του καρκίνου (π.χ. την εντερική μεταπλασία). Αρκετές μεγάλες μελέτες συμφωνούν ότι η θεραπεία εκρίζωσης μπορεί να μειώσει το ρίσκο καρκίνου κατά 35 % περίπου. Η εκρίζωση αυτή έχει νόημα πριν εγκατασταθούν μόνιμες ιστολογικές προκαρκινωματώδεις αλλοιώσεις, και γι’ αυτό πρέπει να γίνεται όσο το δυνατόν πιο νωρίς. Τα προγράμματα γενικού ελέγχου του πληθυσμού για Ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού με σκοπό την εκρίζωση όπου αυτό βρεθεί, δεν έχουν ακόμη γενικευτεί  ούτε και στην  Άπω Ανατολή. Η παρουσία καρκίνου σε ασθενείς που δεν έχουν το Ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού, o μεγάλος πληθυσμός που πρέπει να ελεχθεί, η αντοχή στα αντιβιοτικά και το κόστος είναι μερικοί από τους λόγους.

Σχετικά με τη διατροφή, οι περισσότερες μελέτες σε διάφορους πληθυσμούς έχουν υποστηρίξει ότι η αυξημένη κατανάλωση φρούτων και λαχανικών και ο περιορισμός της κατανάλωσης ζωικών προϊόντων και άλατος μπορούν να βοηθήσουν στην πρόληψη της νόσου. Η βιταμίνη C ενισχύει την άμυνα του γαστρικού βλεννογόνου και μειώνει το οξειδωτικό στρες. Προστατευτικό ρόλο ενδεχομένως έχει και το Σελήνιο. Στο πλαίσιο του τρόπου ζωής προφυλακτικά επιδρά η αποχή από το κάπνισμα και το αλκοόλ καθώς και η σωματική άσκηση.

Η παρακολούθηση με ενδοσκόπηση (γαστροσκόπηση) παραμένει μια πολύ αποτελεσματική  μέθοδος για την εντόπιση του γαστρικού καρκίνου σε πρώιμο στάδιο. Επειδή, μεταξύ της εμφάνισης προκαρκινωματωδών αλλοιώσεων και της ανάπτυξης του καρκίνου, μεσολαβεί διάστημα πολλών ετών, άτομα υψηλού κινδύνου για γαστρικό καρκίνο πρέπει να παρακολουθούνται σε τακτά χρονικά διαστήματα, έως και κάθε 3 χρόνια. Σημειώνεται ότι νέες ειδικές ενδοσκοπικές τεχνικές είναι διαθέσιμες με μεγάλη ακρίβεια στην εντόπιση προκαρκινωματωδών βλαβών.

Βιβλιογραφία
  • Cheng XJ, Lin JC, Tu SP. Etiology and Prevention of Gastric cancer. Gastrointenstinal Tumors 2016;3:25-36
  • Laird-Fick HS, Saini S, Hillard JR. Gastric adenocarcinoma: the role of Helicobacter pylori in pathogenesis and prevention efforts. Postgrad Med J. 2016 ;92(1090):471-7
  • Kao CY, Sheu BS, Wu JJ. Helicobacter pylori infection: An overview of bacterial virulence factors and pathogenesis .Biomed J. 2016 ;39(1):14-23.
  • Venerito M, Goni E, Malfertheiner P. Helicobacter pylori screening: options and challenges. Expert Rev Gastroenterol Hepatol. 2016;10(4):497-503. Κωδικός Υλικού: Gastric_Cancer_General/Article_01/02-2017
https://thedailyhealth.gr/o-rolos-tis-prolipsis-kai-tis-egkairis-diagnosis-ston-karkino-toy-stomahoy
ΠΗΓΗ: ΦΑΡΜΑΣΕΡΒ-ΛΙΛΛΥ

AUTHORS

Μαρία Χριστοπούλου

H Μαρία Χριστοπούλου MD, MSc, MBA είναι ιατρός, Παθολόγος – Εντατικολόγος

Πώς η πανδημία COVID-19 συσχετίζεται με τις πρόσφατες εξάρσεις λοιμώξεων αναπνευστικού στην κοινότητα;

Το «ανοσιακό χρέος» (“immunity debt”) της πανδημίας

Με το τέλος της πανδημίας παρατηρήθηκε μεγαλύτερος αριθμός λοιμώξεων αναπνευστικού από διαφόρους λοιμογόνους παράγοντες, όπως ο αναπνευστικός συγκυτιακός ιός (RSV), ωστόσο η αιτιολογία είναι ακόμη αβέβαιη. Ο όρος «ανοσιακό χρέος»(“immunity debt ή immunity gap”) αναφέρθηκε για πρώτη φορά στη βιβλιογραφία το 2021, και ορίζεται ως η ελλιπής διέγερση του ανοσοποιητικού είτε λόγω των μειωμένων κυκλοφορούντων αναπνευστικών ιών με τη χρήση μη φαρμακευτικών μέτρων πρόληψης, όπως η χρήση μάσκας, αντισηψίας κλπ, ή και λόγω της παράλληλης μείωσης του εμβολιασμού εναντίον άλλων λοιμώξεων κατά την πανδημία, και είχε προβλεφθεί ότι αυτό το «χρέος» θα αποπληρωθεί μετά το πέρας της πανδημίας.

 Παθολόγος Καθηγήτρια Επιδημιολογίας και Προληπτικής Ιατρικής της Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ Θεοδώρα Ψαλτοπούλου και ο Ιατρός Παναγιώτης Μαλανδράκης συνοψίζουν τα πρόσφατα δεδομένα που δημοσιεύθηκαν στις 10 Ιανουαρίου στο διεθνές περιοδικό JAMA. Οι κινεζικές αρχές ανακοίνωσαν τον Νοέμβριο του 2023, ότι μετά την άρση των προστατευτικών μέτρων, παρατηρήθηκε αύξηση στις λοιμώξεις του αναπνευστικού. Το ίδιο έχει παρατηρηθεί και διεθνώς. Το όφελος των εμβολίων, πέρα από την προστασία από ένα ορισμένο παθογόνο είναι και μία προστασία από άλλα διαφορετικά παθογόνα, μέσω μίας διαδικασίας που λέγεται «ετερόλογη ανοσία»(“heterologous immunity”). Ένας επιπρόσθετος όρος που χρησιμοποιήθηκε στη βιβλιογραφία είναι η «ανοσιακή κλοπή» (“immunity theft”) που είναι η μείωση της ανοσίας που οφείλεται στον ίδιο τον ιό SARS–CoV-2, αφήνοντας κάποιον ασθενή μετά από λοίμωξη COVID-19 πιο ευάλωτο σε μία επόμενη λοίμωξη.

Η προσπάθεια τα προηγούμενα χρόνια να ελεγχθεί η πανδημία COVID-19, οδήγησε σε λιγότερες λοιμώξεις αναπνευστικού σε εκείνες τις χρονιές και αυτό με τη σειρά του αύξησε τον αριθμό των λοιμώξεων τα επερχόμενα έτη, ακολουθώντας τις βασικές αρχές της επιδημιολογίας των λοιμώξεων. Η χαμηλή επίπτωση του RSV κατά την πανδημία οδήγησε στη μείωση των αντισωμάτων των ενηλίκων που προστατεύουν από τη σοβαρή λοίμωξη. Τα νεογνά στηρίζονται στα αντισώματα της μητέρας για την προστασία τους. Ο ιός SARS–CoV-2 προκαλεί μία ανοσοκαταστολή μετά την οξεία λοίμωξη, κάτι που είναι γνωστό και με άλλες ιογενείς λοιμώξεις, καθώς το ανοσοποιητικό σύστημα χρειάζεται να «επιδιορθωθεί» μετά από τη λοίμωξη. Σύμφωνα με μελέτη στις ΗΠΑ, ο κίνδυνος για την εμφάνιση RSV λοίμωξης στα παιδιά που προηγουμένως είχαν νοσήσει με COVID-19 ήταν 6.4%, συγκριτικά με το 4.3% των παιδιών που δεν είχαν νοσήσει.

Επιπρόσθετα, το ανοσοποιητικό σύστημα επηρεάζει και τη νόσο του μακροχρόνιου COVID-19 “long COVID” που απασχολεί αρκετά τη διεθνή βιβλιογραφία. Το μακροχρόνιο COVID έχει αποδοθεί και στην χρόνια διέγερση του ανοσοποιητικού από την παρουσία αντιγόνου του ιού. Αυτή η διέγερση του ανοσοποιητικού επιβεβαιώθηκε και σε άλλες μελέτες ασθενών που ανάρρωσαν από σοβαρή νόσο COVID-19, στους οποίους μετρήθηκαν διαταραχές εκφράσεων γονιδίων των αιμοποιητικών κυττάρων, και αυξημένα μόρια φλεγμονής ακόμη και 1 έτος μετά τη νόσησή τους από τον ιό αυτό.

Δείτε αναλυτικά :

https://allabouthealth.gr/tag/%cf%84%ce%bf-%ce%b1%ce%bd%ce%bf%cf%83%ce%b9%ce%b1%ce%ba%cf%8c-%cf%87%cf%81%ce%ad%ce%bf%cf%82-immunity-debt-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%af/