Για τους ηλικιωμένους που υποβάλλονται σε θεραπεία για προχωρημένο καρκίνο, τα αποτελέσματα από μια κλινική δοκιμή δείχνουν ότι ένα εργαλείο μέτρησης της υγείας που ονομάζεται γηριατρική αξιολόγηση μπορεί να είναι ένα σημαντικό μέρος του σχεδιασμού της θεραπείας. Στη δοκιμή, οι ηλικιωμένοι ασθενείς των οποίων η φροντίδα καθοδηγούνταν από γηριατρική αξιολόγηση ήταν πολύ λιγότερο πιθανό να εμφανίσουν σοβαρές παρενέργειες.
Στη μελέτη, το κοινοτικό προσωπικό του νοσοκομείου και της κλινικής θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τις πληροφορίες και τις συστάσεις περίθαλψης που παρέχονται από τις γηριατρικές αξιολογήσεις για να βοηθήσουν στη λήψη θεραπευτικών επιλογών για ορισμένους ασθενείς. Θα μπορούσαν να μειώσουν την ένταση της θεραπείας που έλαβαν οι ηλικιωμένοι ενήλικες, να αυξήσουν το ποσό της υποστηρικτικής φροντίδας ή να κάνουν και τα δύο.
Σε σύγκριση με τα άτομα στη μελέτη που δεν έλαβαν γηριατρική αξιολόγηση – καθοδηγούμενη φροντίδα (η ομάδα συνήθους φροντίδας), τα άτομα που έλαβαν φροντίδα με καθοδήγηση αξιολόγησης (η ομάδα παρέμβασης ) όχι μόνο παρουσίασαν λιγότερες παρενέργειες, αλλά ήταν επίσης λιγότερο πιθανό να εμφανίσουν πτώσεις στα σπίτια τους κατά τη διάρκεια της θεραπείας.
Ωστόσο, δεν παρατηρήθηκαν διαφορές στην επιβίωση μεταξύ των δύο ομάδων θεραπείας. Τα ευρήματα από τη μελέτη δημοσιεύτηκαν στις 3 Νοεμβρίου στο The Lancet .
Οι ηλικιωμένοι με άλλα προβλήματα υγείας, όπως άλλες ασθένειες ή σωματικές αναπηρίες, σπάνια περιλαμβάνονται σε κλινικές δοκιμές για τον καρκίνο, εξήγησε η Supriya Mohile, MD, γηριατρική ογκολόγος στο Ινστιτούτο Καρκίνου Wilmot του Πανεπιστημίου του Ρότσεστερ, η οποία ηγήθηκε της μελέτης.
Αυτό σημαίνει ότι σε πραγματικές συνθήκες, όπου οι ηλικιωμένοι ασθενείς έχουν συχνά άλλες καταστάσεις υγείας, οι κλινικοί γιατροί δεν γνωρίζουν απαραίτητα τις βέλτιστες δόσεις των κοινώς χρησιμοποιούμενων θεραπειών που εξισορροπούν την αποτελεσματική θεραπεία του καρκίνου τους με περιοριστικές παρενέργειες που σχετίζονται με τη θεραπεία.
«Ιστορικά, υπήρχε μια ανησυχία για την υποθεραπεία των ηλικιωμένων, αλλά για εκείνους με παθήσεις που σχετίζονται με τη γήρανση και προχωρημένο καρκίνο, πιθανώς τους κάνουμε υπερβολική θεραπεία», είπε. Σε αυτή τη μελέτη, «η γηριατρική αξιολόγηση άλλαξε τις αποφάσεις που έλαβαν οι κλινικοί γιατροί σχετικά με τη θεραπεία και αυτό οδήγησε σε χαμηλότερη τοξικότητα».
Χρονολογική ηλικία έναντι φυσιολογικής ηλικίας
Η ηλικία είναι, από πολλές απόψεις, απλώς ένας αριθμός. «Και θα ήταν παλιό να πούμε [ότι] όλοι οι ηλικιωμένοι θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο», είπε ο Δρ Μοχίλε.
Αλλά οι ηλικιωμένοι με καρκίνο έχουν συχνά άλλα προβλήματα υγείας. Αυτές περιλαμβάνουν γνωστικές προκλήσεις, παθήσεις υγείας όπως καρδιακές παθήσεις και διαβήτη, και μια γενική μείωση σε αυτό που είναι γνωστό ως φυσιολογικό απόθεμα. Το φυσιολογικό απόθεμα “είναι η ικανότητα ανάκαμψης … από κάτι που είναι δύσκολο, είτε πρόκειται για καρκίνο και τα συμπτώματά του είτε για θεραπεία του καρκίνου”, είπε ο Δρ Μοχίλε.
Μια γηριατρική αξιολόγηση συλλέγει πληροφορίες σχετικά με αυτά τα προβλήματα υγείας ή συννοσηρότητες και βλάβες που διαφορετικά τείνουν να μην καταγράφονται ως μέρος της συνήθους φροντίδας για τον καρκίνο. Αυτές οι αξιολογήσεις μπορούν ενδεχομένως να εντοπίσουν ηλικιωμένους ενήλικες που διατρέχουν τον υψηλότερο κίνδυνο σοβαρών παρενεργειών από τη θεραπεία του καρκίνου.
Οι γηριατρικές αξιολογήσεις βοηθούν τους κλινικούς γιατρούς να προσδιορίσουν εάν ένας 70χρονος είναι, για παράδειγμα, φυσιολογικά εξίσου υγιής με τον μέσο όρο 45 ή 50 ετών ή εάν είναι φυσιολογικά πιο κοντά στην υγεία του με τον μέσο όρο 90 ετών. είπε η Judith Hopkins, MD, ογκολόγος της Novant Health στη Βόρεια Καρολίνα που συμμετείχε στη δοκιμή. «Και αυτό βοηθά στην πρόβλεψη της θεραπείας», είπε.
Τέτοιες ανησυχίες μπορεί να είναι ιδιαίτερα σημαντικές για άτομα με προχωρημένο καρκίνο, όταν η θεραπεία δεν αναμένεται να προσφέρει θεραπεία. Αντίθετα, η θεραπεία σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ανακουφιστική— δηλαδή, αποσκοπεί στη μείωση των συμπτωμάτων του καρκίνου και στη βελτίωση της ποιότητας ζωής.
«Δεν θέλετε να πάρετε ανεξάρτητους ηλικιωμένους ασθενείς και να τους βάλετε σε μια κατάσταση όπου [μπορεί] να βελτιώσετε σημαντικά τον καρκίνο τους, αλλά δεν μπορούν πλέον να ζουν ανεξάρτητα ή να απολαμβάνουν τα μέρη της ζωής που σημαίνουν περισσότερο για αυτούς», δήλωσε ο Δρ. Χόπκινς .
Η κλινική δοκιμή πραγματοποιήθηκε σε 40 ομάδες πρακτικής σε όλη τη χώρα που συνδέονται με τον κόμβο του Πανεπιστημίου του Ρότσεστερ του NCI Community Oncology Research Program (NCORP) , ενός εθνικού δικτύου που φέρνει κλινικές δοκιμές καρκίνου σε πρακτικές που βασίζονται στην κοινότητα. Οι ομάδες πρακτικής είναι ομάδες κοινοτικών ογκολογικών κλινικών που μοιράζονται έναν ή περισσότερους γιατρούς, νοσηλευτές ή άλλα μέλη της ομάδας υγειονομικής περίθαλψης.
Όλες οι ομάδες πρακτικής έλαβαν εκπαίδευση για το πώς να πραγματοποιήσουν μια γηριατρική αξιολόγηση και ένα έκτακτο μέλος του προσωπικού που θα μπορούσε να βοηθήσει με τις αξιολογήσεις. Οι αξιολογήσεις δόθηκαν σε περισσότερους από 700 ασθενείς ηλικίας 70 ετών και άνω κατά τη διάρκεια της μελέτης. Αλλά αυτό που συνέβη μετά την αξιολόγηση διέφερε ανάλογα με το αν οι πάροχοι υγειονομικής περίθαλψης έλαβαν τα αποτελέσματα της αξιολόγησης.
Πάνω από το 90% των ογκολόγων στην ομάδα παρέμβασης εφάρμοσαν τουλάχιστον μία σύσταση διαχείρισης από τις περιλήψεις.
Κάνοντας τη θεραπεία του καρκίνου πιο ανεκτή
Οι προσαρμογές της θεραπείας που εφάρμοσαν οι ογκολόγοι είχαν πολλές μορφές.
Για παράδειγμα, το 23% των ατόμων στην ομάδα παρέμβασης σε σύγκριση με το 18% των ατόμων της ομάδας συνήθους φροντίδας έλαβαν ένα μόνο φάρμακο χημειοθεραπείας αντί για συνδυασμό δύο ή περισσότερων φαρμάκων, τα οποία έχουν τη δυνατότητα να προκαλέσουν περισσότερες παρενέργειες. Και σχεδόν το 50% των ατόμων στην ομάδα παρέμβασης, σε σύγκριση με το 35% αυτών στην ομάδα συνήθους φροντίδας, ξεκίνησαν θεραπεία με δόσεις χαμηλότερες από το κανονικό, αντί να λάβουν μείωση της δόσης αργότερα κατά τη διάρκεια της θεραπείας, εάν χρειαζόταν.
Αυτές οι προσαρμογές οδήγησαν σε χαμηλότερο ποσοστό σοβαρών παρενεργειών. Ενώ περίπου το 70% των ατόμων στην ομάδα της συνήθους φροντίδας παρουσίασαν μία ή περισσότερες σοβαρές παρενέργειες—συμπεριλαμβανομένης της κόπωσης, της ναυτίας και του εμέτου και της μόλυνσης—κατά τη διάρκεια της θεραπείας, μόνο το 50% των ατόμων των οποίων οι γιατροί χρησιμοποίησαν πληροφορίες από τη γηριατρική αξιολόγηση το έκαναν. Σχεδόν το 60% των ατόμων στην ομάδα της συνήθους φροντίδας χρειάστηκε μείωση της δόσης λόγω παρενεργειών της θεραπείας σε σύγκριση με λίγο περισσότερο από 40% στην ομάδα παρέμβασης.
Η ομάδα παρέμβασης έλαβε επίσης περισσότερη υποστηρικτική φροντίδα, συμπεριλαμβανομένων παραπομπών σε κοινωνικούς λειτουργούς ή διατροφολόγους, και, κυρίως, εξήγησε ο Δρ Mohile, προσαρμογές στα φάρμακα που ελήφθησαν για άλλες παθήσεις υγείας.
Η ταυτόχρονη χρήση πολλών φαρμάκων, που μερικές φορές ονομάζεται πολυφαρμακία, έχει τη δυνατότητα να μεγεθύνει τις παρενέργειες των θεραπειών για τον καρκίνο, συνέχισε. Για παράδειγμα, τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται συνήθως για τη θεραπεία καταστάσεων όπως η υψηλή αρτηριακή πίεση, ο διαβήτης και η κατάθλιψη και το άγχος μπορούν να επιδεινώσουν την αφυδάτωση, τη ζάλη και άλλες παρενέργειες από τη θεραπεία του καρκίνου που αποτελούν παράγοντες κινδύνου για πτώσεις.
«Πρέπει να είστε προληπτικοί σχετικά με τη διακοπή ή την προσαρμογή αυτών των [φαρμάκων]», όταν είναι δυνατόν, πρόσθεσε.
Συνολικά, το 21% των ατόμων στην ομάδα της συνήθους φροντίδας παρουσίασαν πτώση τους 3 μήνες της μελέτης σε σύγκριση με το 12% στην ομάδα παρέμβασης.
Κάνοντας προσιτή τη γηριατρική αξιολόγηση
«Αυτή είναι η πρώτη πανελλαδική μελέτη που δείχνει ότι η χρήση μιας γηριατρικής αξιολόγησης για την πραγματοποίηση συγκεκριμένων αλλαγών στον τρόπο θεραπείας των ηλικιωμένων ασθενών με καρκίνο έχει διαφορά [για αυτούς]. ότι τους επιτρέπει να έχουν λιγότερες σοβαρές συνέπειες από τη θεραπεία», είπε η Lori Minasian, MD, επίσης του DCP του NCI, η οποία δεν συμμετείχε στη μελέτη.
Η εφαρμογή τέτοιων αξιολογήσεων όπως γίνονται τώρα θα ήταν πιθανότατα πρόκληση για πολλές κοινοτικές πρακτικές, είπε ο Δρ Χόπκινς. «Δυστυχώς, τα περισσότερα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης δεν έχουν προσωπικό σε μια κλινική για να το κάνουν αυτό σε τακτική βάση».
Ορισμένες από τις κλινικές NCORP που εγγράφηκαν για τη δοκιμή δεν μπορούσαν να εγγράψουν ασθενείς λόγω τέτοιων προβλημάτων προσωπικού, ακόμη και με την προσωρινή βοήθεια που παρέχεται μέσω της δοκιμής, εξήγησε ο Δρ Χόπκινς. «Μια επίσκεψη νέου ασθενούς μπορεί να είναι 30 ή 45 λεπτών ή μία ώρα. Η προσθήκη μιας γηριατρικής αξιολόγησης διαρκεί, κατά μέσο όρο, περίπου 20 λεπτά. Αυτό γίνεται πολύ προκλητικό», είπε.
«Είμαι πολύ αισιόδοξος ότι, τον επόμενο χρόνο, θα έχουμε ένα πρότυπο που θα μπορεί να διανεμηθεί στους γιατρούς που … μπορεί να βελτιώσει τη φροντίδα των ασθενών χωρίς να παρεμβαίνει στη [ροή εργασιών της κλινικής]», είπε ο Δρ. Χόπκινς. Η ομάδα σχεδιάζει επίσης να δημιουργήσει ένα εκπαιδευτικό βίντεο για να διδάξει στους ογκολόγους της κοινότητας πώς να εκτελούν και να ερμηνεύουν την αξιολόγηση και πώς να τη χρησιμοποιούν για την καθοδήγηση της φροντίδας των ασθενών.
Χρειάζεται περισσότερη δουλειά για να κατανοήσουμε ποιες ομάδες ηλικιωμένων θα ωφεληθούν περισσότερο από την γηριατρική αξιολόγηση, εξήγησε ο St. Germain. Απαιτείται επίσης έρευνα για να καθοριστεί ποια στοιχεία μιας τέτοιας αξιολόγησης είναι πιο χρήσιμα σε διαφορετικούς τύπους καρκίνου, επειδή μπορεί να μην είναι εφικτή ή απαραίτητη η διεξαγωγή μιας ολοκληρωμένης γηριατρικής αξιολόγησης σε όλους τους ηλικιωμένους με καρκίνο, είπε. Για παράδειγμα, τα πιο χρήσιμα συστατικά μπορεί να είναι διαφορετικά για ασθενείς με καρκίνο του μαστού πρώιμου σταδίου σε σύγκριση με εκείνους με οξεία λευχαιμία.
«Αλλά έχει πλέον αποδειχθεί ξεκάθαρα ότι η γηριατρική αξιολόγηση λειτουργεί», είπε ο Δρ Minasian. «Το επόμενο βήμα είναι να το εξορθολογίσουμε και να το τελειοποιήσουμε για συγκεκριμένους πληθυσμούς με τρόπο που να ωφελεί [τόσο] τους ασθενείς όσο και τις πρακτικές».
https://www.cancer.gov/news-events/cancer-currents-blog/2021/cancer-geriatric-assessment-fewer-side-effects
