Κατηγορία: ΥΓΕΙΑ

Παγκόσμια Μέρα Ανακουφιστικής Φροντίδας

Η Παγκόσμια Ένωση Υπηρεσιών Ανακουφιστικής Φροντίδας (WHPCA) έχει καθιερώσει το δεύτερο Σάββατο κάθε Οκτώβρη ως την Παγκόσμια Ημέρα Ανακουφιστικής Φροντίδας. 

Τι εννοούμε όμως Ανακουφιστική Φροντίδα ;

Η Μαρία Λαβδανίτη, Καθηγήτρια -Τμήμα Νοσηλευτικής, Διεθνές Πανεπιστήμιο της Ελλάδος – Διευθύντρια Ερευνητικού Εργαστηρίου “Φροντίδα Ενηλίκων Ασθενών με Καρκίνο”, συνεργάτης του Κέντρου Καθοδήγησης Καρκινοπαθών Κ3 μας εξηγεί και μας καθοδηγεί:

Ανακουφιστική φροντίδα είναι  η διεπιστημονική  προσέγγιση που εστιάζει στη βελτίωση της ποιότητας ζωής ασθενών (και των οικογενειών τους) που αντιμετωπίζουν προβλήματα, τα οποία σχετίζονται με απειλητικές για τη ζωή ασθένειες. Εξαιρετική σημασίας θεωρείται ο έλεγχος του πόνου και άλλων σωματικών, ψυχοκοινωνικών και πνευματικών προβλημάτων.

Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Εταιρεία Ανακουφιστικής Φροντίδας (EAPC), η Ανακουφιστική Φροντίδα επικυρώνει την αξία της ζωής και θεωρεί την πορεία προς το θάνατο ως μια φυσιολογική διαδικασία, χωρίς να επιδιώκει να τον επισπεύσει αλλά ούτε και να τον αναβάλλει, θέτοντας ως στόχο την εξασφάλιση της καλύτερης δυνατής ποιότητας ζωής, μέχρι τη στιγμή που αυτός θα επέλθει.

Αξίζει να σημειωθεί ότι στην Ελλάδα έχουν χρησιμοποιηθεί κατά καιρούς δύο μεταφράσεις για την απόδοση του αγγλικού όρου «Palliative Care»:

  • «Ανακουφιστική Φροντίδα» και
  • «Παρηγορική Φροντίδα»

Ο  επίσημος ελληνικός όρος που υιοθετήθηκε από τη πλειοψηφία των μελών της Εθνικής Επιτροπής για την Ανάπτυξη και Υλοποίηση μιας Εθνικής Στρατηγικής για την Ανακουφιστική Φροντίδα στην Ελλάδα του Υπουργείου Υγείας είναι «Ανακουφιστική Φροντίδα».

Ειδικότερα, η ανακουφιστική φροντίδα:

  • Ανακουφίζει από τον πόνο και άλλα επώδυνα συμπτώματα
  • Επιβεβαιώνει την αξία της ζωής και θεωρεί τον θάνατο ως φυσιολογική διαδικασία, δεν προσπαθεί να επισπεύσει ούτε να αναβάλει τον θάνατο
  • Ενσωματώνει τις ψυχολογικές, κοινωνικές και πνευματικές πτυχές της φροντίδας του ασθενούς
  • Προσφέρει ένα μηχανισμό στήριξης που βοηθάει τους ασθενείς να παραμείνουν κατά το δυνατό δραστήριοι μέχρι το θάνατο
  • Προσφέρει ένα μηχανισμό στήριξης που βοηθάει τα μέλη της οικογένειας να αντιμετωπίσουν την ασθένεια του αρρώστου αλλά και τη δική τους θλίψη
  • Χρησιμοποιεί ομαδική προσέγγιση για να αντιμετωπίσει τις ανάγκες των ασθενών και των οικογενειών τους, παρέχοντας και συμβουλευτικές υπηρεσίες, αν χρειαστεί
  • Ενισχύει την ποιότητα ζωής και ενδεχομένως επιβραδύνει την εξέλιξη της ασθένειας,
  • Μπορεί να εφαρμοσθεί σε πρώιμο στάδιο της ασθένειας από κοινού με άλλες θεραπείες που παρατείνουν τη ζωή, και αναζητεί τρόπους για την καλύτερη κατανόηση και αντιμετώπιση οδυνηρών επιπλοκών της ασθένειας.

Η «Ανακουφιστική Φροντίδα» παρέχεται ως Βασική, Γενική και Εξειδικευμένη, σε όλα τα επίπεδα του συστήματος υγείας, αναλόγως των αναγκών του πληθυσμού στον οποίον απευθύνονται και του επιπέδου επιμόρφωσης/εξειδίκευσης των επαγγελματιών που τις παρέχουν.

Η ΑΦ αφορά σε ποικίλες υπηρεσίες και επίπεδα φροντίδας που πρέπει να εστιάζουν στις εξατομικευμένες ανάγκες των ασθενών από το νοσοκομείο έως το σπίτι.

Ως προς το είδος /επίπεδο της παρεχόμενης φροντίδας ταξινομείται σε βασική ΑΦ, σε  γενική ΑΦ και σε εξειδικευμένη ΑΦ.

Ως προς τις μονάδες παροχής φροντίδας, η ΑΦ ταξινομείται σε μονάδες του νοσοκομείου και σε μονάδες της κοινότητας που περιλαμβάνουν και τις υπηρεσίες που προσφέρονται στο σπίτι του ασθενούς.

Ως προς τις φάσεις της φροντίδας σε σχέση με το χρόνο από το τέλος της ζωής.

Η Ελλάδα ανήκει στις χώρες που χαρακτηρίζονται από μικρό αριθμό ξενώνων και υπηρεσιών Εξειδικευμένης Ανακουφιστικής Φροντίδας, οι οποίες συνήθως παρέχονται από ΜΚΟ σε εξωνοσοκομειακές δομές και κατ’ οίκον και είναι περιορισμένες συγκριτικά με τον πληθυσμό της χώρας.

Μπορείτε να δείτε τις υπάρχουσες δομές στο : http://www.kapa3.gr/ogkologika-kentra-nosokomeia-athinas/

Μαρία Λαβδανίτη, Καθηγήτρια-Τμήμα Νοσηλευτικής, Διεθνές Πανεπιστήμιο της Ελλάδος – Διευθύντρια Ερευνητικού Εργαστήριου “Φροντίδα Ενηλίκων Ασθενών με Καρκίνο”

 

Μετάλλαξη Δέλτα: Μεταδίδουν ή όχι τον ιό οι εμβολιασμένοι; Έρευνα

Οι πλήρως εμβολιασμένοι κατά της Covid-19, οι οποίοι στη συνέχεια μολύνονται από την κυρίαρχη πλέον  μετάλλαξη Δέλτα του κορονοϊού, έχουν μικρότερη πιθανότητα να μεταδώσουν τον ιό σε άλλους, σε σχέση με τους ανεμβολίαστους.

Όμως αυτή η έμμεση προστασία για τους τρίτους φαίνεται να μειώνεται σημαντικά περίπου τρεις μήνες μετά τη δεύτερη δόση, σύμφωνα με μια νέα βρετανική επιστημονική μελέτη.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον επιδημιολόγο Ντέηβιντ Άιρ του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, διαπίστωσαν ότι τα εμβόλια – πέρα από την προστασία των ίδιων των εμβολιασμένων – παρέχουν κάποια προστασία και έναντι της μετάδοσης του ιού σε άλλους. Όμως στην περίπτωση της μετάλλαξης Δέλτα, αυτή η έμμεση προστασία των τρίτων είναι μικρότερη σε σχέση με άλλες παραλλαγές και επιπλέον εξασθενεί με το χρόνο.

Ένας πλήρως εμβολιασμένος άνθρωπος που στη συνέχεια μολύνεται από τον κορονοϊό (οι λεγόμενες μολύνσεις breakthrough) και ειδικότερα από τη Δέλτα, έχει σχεδόν διπλάσια πιθανότητα να μεταδώσει τον ιό σε άλλους, σε σχέση με κάποιον που έχει μολυνθεί από την παραλλαγή Άλφα («βρετανική»). Και θα πρέπει να συνυπολογιστεί ότι ένας πλήρως εμβολιασμένος έχει μεγαλύτερη πιθανότητα να μολυνθεί στη συνέχεια από τη Δέλτα από ό,τι από την Άλφα.

Σύμφωνα με τη μελέτη, για τους ανθρώπους που μολύνονται με Δέλτα δύο εβδομάδες μετά τον πλήρη εμβολιασμό τους με AstraZeneca, η πιθανότητα να μολύνουν μια στενή επαφή τους που δεν έχει εμβολιαστεί, είναι 57%. Αλλά μετά από τρεις μήνες αυξάνει στο 67%, δηλαδή υπάρχουν πλέον δύο στις τρεις πιθανότητες οι πλήρως εμβολιασμένοι με το συγκεκριμένο εμβόλιο – που είναι ταυτόχρονα μολυσμένοι με Δέλτα – να μολύνουν άλλους γύρω τους.

Οι πιθανότητες είναι κάπως μικρότερες στην περίπτωση εμβολιασμού με Pfizer/BioNTech. Ο κίνδυνος μετάδοσης της Δέλτα σε τρίτους από έναν πλήρως εμβολιασμένο που μολύνεται μετά από την εν λόγω παραλλαγή, είναι αρχικά (λίγο μετά τη δεύτερη δόση) 42%, αλλά αυξάνεται στο 58% μετά από λίγους μήνες.

Από την άλλη, άλλες μελέτες έχουν συμπεράνει ότι οι πλήρως εμβολιασμένοι είναι λιγότερο πιθανό να μεταδώσουν τον ιό, αν οι ίδιοι μολυνθούν παρά τον εμβολιασμό τους, καθώς τα επίπεδα του ιικού φορτίου στη μύτη τους μειώνονται ταχύτερα από ό,τι εκείνα των ανεμβολίαστων.

Όπως επισημαίνουν και οι ερευνητές της νέας μελέτης, «ενώ ο εμβολιασμός μειώνει τον κίνδυνο μόλυνσης, τα παρόμοια ιικά φορτία στους εμβολιασμένους και στους ανεμβολίαστους που έχουν μολυνθεί με Δέλτα, εγείρουν το ερώτημα σε ποιό βαθμό ο εμβολιασμός αποτρέπει την μετάδοση του ιού». Τα νέα ευρήματα, σύμφωνα με τον δρ Άιρ, δείχνουν ότι «υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην Άλφα και στη Δέλτα, καθώς επίσης με το πέρασμα του χρόνου, εξηγώντας έτσι πιθανώς γιατί έχουμε δει τόσο συνεχιζόμενη μεγάλη μετάδοση της Δέλτα παρά τους εκτεταμένους εμβολιασμούς».

Πηγή: healthreport.gr

Προληπτικός Έλεγχος στον καρκίνου του μαστού

Ο καρκίνος του μαστού είναι πια πολύ συχνός σε γυναίκες διαφόρων ηλικιών και τα προγνωστικά για το μέλλον είναι, μάλλον, απαισιόδοξα. Ωστόσο όλες οι γυναίκες σήμερα έχουν σύμμαχό τους την πρόληψη, ώστε να εντοπίσουν έγκαιρα κάθε ύποπτη αλλαγή.

Ας δούμε κάποια θέματα :

Αν η μαστογραφία χρησιμοποιεί την απεικόνιση με ακτίνες Χ, η υπερηχογραφία χρησιμοποιεί την απεικόνιση με υπέρηχους. Όταν με την ανάγνωση της μαστογραφίας υπάρχει δυσχέρεια ασφαλούς διάγνωσης λόγω αυξημένης πυκνότητας των αδενικών ιστών (παράδειγμα νέων γυναικών, κάτω των 35 ετών: 4% όλων των καρκίνων του στήθους), η υπερηχογραφία είναι μια εξαιρετική συμπληρωματική διαγνωστική μέθοδος· είναι μη επεμβατική, μη επικίνδυνη εξέταση. Ο ειδικευμένος στην υπερηχογραφία γιατρός ανιχνεύει με τη βοήθεια υπερήχων τον μαστικό ιστό και μπορεί να προσδιορίσει, με βάση την ηχώ που λαμβάνει, τη στερεά (καρκίνος ή καλοήθης όγκος) ή υγρή φύση (κύστη) του ψηλαφούμενου όγκου· στην πρώτη περίπτωση (στερεά βλάβη) μπορεί να ταυτοποιήσει «υπερηχογραφικά σημάδια» που υπονοούν κακοήθη παρά καλοήθη όγκο.

Γιατί ορισμένες γυναίκες υποβάλλονται σε παρακεντήσεις ή βιοψίες;

Αν η μαστογραφία αποκαλύπτει, για παράδειγμα, την ύπαρξη μικρών λευκών σημείων, που ονομάζονται μικροτιτανώσεις, πολύ πρώιμα ακτινογραφικά σημάδια που παρουσιάζουν ακριβή χαρακτηριστικά μιας προκαρκινικής βλάβης, ο γιατρός προχωρεί στη λήψη ιστού από τον όγκο με τη βοήθεια λεπτής βελόνας· Αυτή η τεχνική πραγματοποιείται υπό ακτινολογικό έλεγχο ώστε ο γιατρός να είναι βέβαιος ότι αυτή είναι όντως η ύποπτη περιοχή στην οποία γίνεται παρακέντηση. Είναι μια εξέταση πρακτικά ανώδυνη και χωρίς κινδύνους. Αν πρόκειται για κύστη η παρακέντηση συχνά επιτρέπει λήψη υγρού.

Η ανατομοπαθολογική εξέταση των κυττάρων που περιέχονται στο υλικό που έχει ληφθεί παρέχει πληροφορίες μεγάλης σημασίας, ήτοι: τα χαρακτηριστικά συγκέντρωσης των ίδιων των κυττάρων (κυτταρικές ανωμαλίες).Σε περίπτωση αμφιβολίας, ο γιατρός μπορεί να οδηγηθεί στη λήψη μεγαλύτερης ποσότητας υλικού με τη βοήθεια βελόνας μεγαλύτερης διαμέτρου η οποία επιτρέπει τη λήψη ενός ‘’καρότου’’ ιστού, το οποίο και αυτό υποβάλλεται σε μικροσκοπικό έλεγχο.

Έχουμε το μέσο ανίχνευσης καρκίνου σε πρώιμο στάδιο;

Ναι, χάρη στον προληπτικό έλεγχο. Ο προληπτικός έλεγχος απαιτεί τακτική εξέταση του στήθους με μαστογραφία. Αν η ψηλάφηση επιτρέπει γενικά την αποκάλυψη όγκων διαμέτρου μεγαλύτερης από 8-10 χιλιοστά, η εξέταση με ακτίνες Χ επιτρέπει την ανίχνευση μικρών όγκων 4-5 χιλιοστών, μη ψηλαφήσιμων και χωρίς συμπτώματα. Όταν ένας καρκίνος ανιχνεύεται σε αυτό το στάδιο, τις περισσότερες φορές δεν έχει διηθήσει τα λυμφατικά γάγγλια της μασχάλης και άρα περιορίζεται στον μαστικό αδένα: γεγονός που αποτελεί τον καλύτερο παράγοντα πρόγνωσης που υπάρχει. Ωστόσο δεν μπορούμε να βασιζόμαστε στο μικρό μέγεθος του όγκου για να συμπεράνουμε ότι δεν υπάρχουν μεταστάσεις.

Η θεραπεία σε αυτό το πρώιμο στάδιο είναι ευχερής: αφαίρεση του όγκου χωρίς ακρωτηριασμό (ογκεκτομή), ακολουθούμενη από ακτινοθεραπεία. Η πλήρης ίαση αυτών των μικρών καρκίνων υπερβαίνει το 90% σε δέκα χρόνια. Η χειρουργική επέμβαση αφήνει μια ουλή ελάχιστα ορατή.

Αν η ασθενής δεν έχει πρόσβαση στον προληπτικό έλεγχο με τη μαστογραφία, ο όγκος πιθανόν να μην αποκαλυφθεί με την ψηλάφηση παρά δύο χρόνια αργότερα. Σε αυτό το στάδιο, ο όγκος θα έχει φθάσει σε διάμετρο μεγαλύτερη των 8-10 χιλιοστών, με μεγαλύτερη πιθανότητα διήθησης των γαγγλίων από καρκινικά κύτταρα.

Πως ορίζεται ο προληπτικός έλεγχος

Ο προληπτικός έλεγχος συνίσταται στην αξιοποίηση των γνώσεων –τις περισσότερες φορές πρόσφατων– αναφορικά με την πορεία της νόσου, ώστε να ανιχνεύεται ένας όγκος ο οποίος δεν εμφάνισε ακόμα συμπτώματα. Σε μια τέτοια περίπτωση ο προληπτικός έλεγχος καθιστά δυνατή τη θεραπεία των προκαρκινικών ή καρκινικών βλαβών στο λιγότερο δυνατό εξελιγμένο στάδιο και άρα ευχερέστερα ιάσιμων. Ο πρωιμότητα της διάγνωσης, από την οποία εξαρτάται η θεραπεία, είναι συνάρτηση της στάσης του καθενός απέναντι στον καρκίνο.

Ο προληπτικός έλεγχος του καρκίνου του μαστού βασίζεται στις τεχνικές ιατρικής απεικόνισης εκ των οποίων αυτή με τις καλύτερες επιδόσεις είναι η μαστογραφία. Η τελευταία, εφαρμοζόμενη σε μεγάλη κλίμακα, επιτρέπει τη σημαντική μείωση της θνησιμότητας από καρκίνο στον βαθμό που ο προληπτικός έλεγχος επαναλαμβάνεται τακτικά και συνοδεύεται από αποτελεσματική και ταχεία αντιμετώπιση σε περίπτωση ανωμαλίας.

Είναι σημαντικό να γίνει η διάκριση μεταξύ των όρων «προληπτικός έλεγχος» και «πρόληψη» του καρκίνου: η πρόληψη αποσκοπεί στο να εμποδίσει φυσιολογικά κύτταρα να μετασχηματιστούν σε καρκινικά κύτταρα. Στοχεύει άτομα με υψηλό κίνδυνο να αναπτύξουν καρκίνο. Σήμερα, για πολλούς καρκίνους (καρκίνους του παγκρέατος, του προστάτη, κλπ.), δεν υπάρχει γνωστή πρόληψη. Αντίθετα, η πρόληψη του καρκίνου του μαστού δεν ανήκει πλέον στη σφαίρα του φανταστικού και αναμένεται να σημειώσει σημαντικές προόδους τα επόμενα χρόνια

Γιατί να υποβαλλόμαστε σε συστηματικούς προληπτικούς ελέγχους;

Υπάρχουν αρκετοί σημαντικοί παράγοντες:

1. Ο καρκίνος του μαστού είναι η πρώτη αιτία θανάτου από καρκίνο στη γυναίκα, στην Ευρώπη. Στατιστικά, στις χώρες μας, μια γυναίκα στις δώδεκα θα βρεθεί αντιμέτωπη με τον καρκίνο του μαστού κατά τη διάρκεια της ζωής της. Αυτή η αναλογία πιθανόν να αυξηθεί λόγω του αυξανόμενου προσδόκιμου ζωής του πληθυσμού. Άρα αρμόζει το σύνολο του γυναικείου πληθυσμού από μια ορισμένη ηλικία να υποβάλλεται σε συστηματικό προληπτικό έλεγχο ώστε η νόσος να ανιχνεύεται όσο πιο πρώιμα είναι δυνατόν.·

2. Όσο πρωϊμότερα διαγνώσκεται ο καρκίνος, τόσο περισσότερο οι θεραπείες είναι απλούστερες , και η πρόγνωση καλύτερη·

3. Είναι σημαντικό να ανιχνεύονται όσο το δυνατόν νωρίτερα οι μικρές και εστιασμένες βλάβες διότι η αύξηση του μεγέθους του καρκίνου ευνοεί την εξάπλωση στα γάγγλια της μασχάλης και τη διάδοση των καρκινικών κυττάρων σε άλλα όργανα σε απόσταση από το στήθος (μεταστάσεις).

Η πρώιμη ανίχνευση των καρκίνων του στήθους στοχεύει λοιπόν στην αύξηση των ιάσιμων περιπτώσεων όπως το αποδεικνύουν ήδη από το 1963 τα αναφερόμενα αποτελέσματα μελέτης που διεξήγαγε ασφαλιστική εταιρεία της Νέας Υόρκης η οποία αποφάσισε να αξιολογήσει τα ενδεχόμενα οφέλη της αυτοψηλάφησης του στήθους συνδυασμένη με ετήσια μαστογραφία επί τέσσερα χρόνια. Αυτός ο προληπτικός έλεγχος προτάθηκε σε 31.000 γυναίκες ηλικίας 40 έως 65 ετών, οι οποίες επελέγησαν με κλήρο, ανάμεσα σε 62.000 γυναίκες. Το 67% των γυναικών δέχθηκε να συμμετάσχει στη μελέτη και το 50% αυτών υποβλήθηκαν τουλάχιστον σε τρεις εξετάσεις.

Δέκα οκτώ χρόνια αργότερα, η σημαντική μείωση (κατά το ήμισυ) της θνησιμότητας από καρκίνο του μαστού η οποία παρατηρήθηκε μετά από πέντε χρόνια στις γυναίκες άνω των 50 ετών που υποβλήθηκαν στον προληπτικό έλεγχο διατηρείται σε ποσοστά που εκτιμώνται περίπου σε 21-25%. Από αυτή την πρώτη μελέτη, διεξήχθησαν και άλλες μελέτες και τα αποτελέσματά τους επιβεβαιώνουν πολύ συχνά τα οφέλη που εξασφαλίζει η ετήσια μαστογραφία μετά την ηλικία των 50 ετών.

Ποια είναι η συχνότητα των συνεδριών συστηματικού προληπτικού ελέγχου;

O συστηματικός προληπτικός έλεγχος του καρκίνου του μαστού με μαστογραφία συνιστάται για όλες τις γυναίκες ηλικίας 50 έως 69 ετών και αυτό, με συχνότητα ενός προληπτικού ελέγχου ανά 2ετία.Η αύξηση του προσδόκιμου ζωής του πληθυσμού των χωρών της Ευρώπης οδηγεί την ίδια ομάδα ειδικών να προτείνει την επέκταση του προληπτικού ελέγχου στη διευρυμένα ομάδα γυναικών ηλικίας 50 έως 74 ετών.

                                                                                                                                                    Σε ό, τι αφορά τις γυναίκες ηλικίας 40 έως 49 ετών, υπάρχουν μελέτες σε εξέλιξη για                                                                                                          να αξιολογήσουν την αποτελεσματικότητα του προληπτικού ελέγχου με ετήσια μαστογραφία.

http://www.health4you.gr/%CE%B3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1/item/9993-%CE%B7-%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B1%CE%BE%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%BB%CE%B7%CF%80%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D-%CE%B5%CE%BB%CE%AD%CE%B3%CF%87%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%BF%CF?fbclid=IwAR0kkvtY7If4rlzLQQmsL_OuynVWAMQUIrkBNzPc0KaN8ehen-56DFDnAAs

Σκίτσο :Αννα Ραφτοπούλου

Επίδομα ασθένειας από ιδιώτες ιατρούς – Δείτε αναλυτικά την Εγκύκλιο του ΕΦΚΑ

Η κεντρική Υπηρεσία του ΕΦΚΑ και η Γενική Διεύθυνση Παροχών & Υγείας – Αυτοτελές τμήμα Νομοθεσίας Παροχών εξέδωσε εγκύκλιο όπου καθορίζει υγειονομικά όργανα για την χορήγηση παροχών σε χρήμα.

Σύμφωνα με την εγκύκλιο 54(23-09-2021) του e-efka https://www.efka.gov.gr/sites/default/files/2021-09/egk_54_2021.pdf καθορίζονται ενιαία υγειονομικά όργανα που είναι αρμόδια για τη χορήγηση του επιδόματος μητρότητας και ασθένειας στους ασφαλισμένους των φορέων, τομέων, κλάδων, και λογαριασμών που εντάχθηκαν στον e-ΕΦΚΑ.

Οι διατάξεις που αφορούν την υπαγωγή στην ασφάλιση για παροχές ασθένειας σε χρήμα, καθώς και το είδος,την έκταση,το ύψος,τα δικαιούχα πρόσωπα και την διαδικασία χορήγησης των παροχών σε χρήμα, των ενταχθέντων στον Ηλεκτρονικό Εθνικό Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης (e-ΕΦΚΑ) φορέων, τομέων, κλάδων και λογαριασμών, εξακολουθούν να ισχύουν, όπως ίσχυαν κατά την έναρξη ισχύος του νόμου αυτού, μέχρι την έκδοση του Κανονισμού Ασφάλισης και Παροχών του e- ΕΦΚΑ, με την επιφύλαξη των παρ. 2 έως 9.

Μέχρι την έκδοση του Κανονισμού Ασφάλισης και Παροχών του e-ΕΦΚΑ, η βεβαίωση της πιθανής ημερομηνίας τοκετού και η διαπίστωση ανικανότητας για εργασία που οφείλεται σε ασθένεια, ατύχημα ή επαγγελματική νόσο, σύμφωνα με τα οριζόμενα στους επιμέρους κανονισμούς των ενταχθέντων στον e-ΕΦΚΑ φορέων, τομέων, κλάδων και λογαριασμών διενεργούνται σύμφωνα με τις παρ. 3 έως 9 του άρθρου 77 του ν.4826/2021 (Α ́160) ήτοι:

Ο θεράπων ιατρός των Δημοσίων Δομών Φροντίδας Υγείας, ο θεράπων ιατρός των συμβεβλημένων με τον Εθνικό Οργανισμό Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ), ιδιωτικών κλινικών καθώς και ο ιδιώτης θεράπων ιατρός, οι οποίοι είναι πιστοποιημένοι στο σύστημα ηλεκτρονικής συνταγογράφησης της εταιρείας με την επωνυμία «Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση Κοινωνικής Ασφάλισης Α.Ε.» (ΗΔΙΚΑ ΑΕ), δύνανται να βεβαιώσουν την πιθανή ημερομηνία τοκετού.

Υγειονομικό όργανο αρμόδιο για τη διαπίστωση ανικανότητας για εργασία που οφείλεται σε ασθένεια, ατύχημα ή επαγγελματική νόσο είναι:

α) Ο θεράπων ιατρός των Δημοσίων Δομών Φροντίδας Υγείας, ο θεράπων ιατρός των συμβεβλημένων με τον ΕΟΠΥΥ ιδιωτικών κλινικών και ο ιδιώτης θεράπων ιατρός, οι οποίοι είναι πιστοποιημένοι με το σύστημα ηλεκτρονικής συνταγογράφησης της ΗΔΙΚΑ ΑΕ, για τη βεβαίωση ανικανότητας για εργασία μέχρι δεκαπέντε (15) ημερών συνολικά, είτε συνεχόμενη είτε διακεκομμένη, μέσα σε χρονική περίοδο ενός (1) ημερολογιακού έτους.

β) Για τους ασφαλισμένους, οι οποίοι εξέρχονται από νοσοκομείο του Εθνικού Συστήματος Υγείας (ΕΣΥ), στρατιωτικό νοσοκομείο ή πανεπιστημιακό νοσοκομείο, νοσοκομείο ν.π.ι.δ. ή συμβεβλημένες με τον ΕΟΠΥΥ ιδιωτικές κλινικές, ο εκάστοτε αρμόδιος θεράπων ιατρός του οικείου τμήματος ή του οικείου νοσοκομείου ή κλινικής, για τη βεβαίωση ανικανότητας για εργασία πέραν της νοσηλείας και μέχρι τριάντα (30) ημερών μέσα σε χρονική περίοδο ενός (1) ημερολογιακού έτους.

γ) Η αρμόδια Πρωτοβάθμια Υγειονομική Επιτροπή (Α.Υ.Ε.) του άρθρου 30 του ν. 3918/2011 (Α ́31), για τη βεβαίωση ανικανότητας για εργασία μετά από τη συμπλήρωση των δεκαπέντε (15) ή τριάντα (30) ημερών, κατά τις διακρίσεις των προηγουμένων υπό στοιχεία α) και β) περιπτώσεων.

δ) Η αρμόδια Δευτεροβάθμια Υγειονομική Επιτροπή (Β.Υ.Ε.) του άρθρου 30 του ν. 3918/2011 (Α ́31), η οποία αποφαίνεται επί προσφυγών κατά γνωματεύσεων των Πρωτοβάθμιων Υγειονομικών Επιτροπών (Α.Υ.Ε.).

Για όλες τις περιπτώσεις που η ανικανότητα για εργασία βεβαιώνεται από αρμόδιο υγειονομικό όργανο, παρέχεται δυνατότητα σε εντεταλμένο όργανο της ειδικής επιθεώρησης ιατρών της Υπηρεσίας Ελέγχου Δαπανών Υγείας Φορέων Κοινωνικής Ασφάλισης (ΥΠ.Ε.Δ.Υ.Φ.Κ.Α.) του ΕΟΠΥΥ να προβεί σε έλεγχο τυχαίου δείγματος γνωματεύσεων ανικανότητας και μετά τις κατά την κρίση του αναγκαίες ενέργειες για τη διαπίστωση της ανικανότητας για εργασία, να συνυπογράφει τις γνωματεύσεις ανικανότητας, εφόσον συμφωνεί, ή να περιορίσει, μετά από πλήρως αιτιολογημένη γνώμη του, τον χρόνο ανικανότητας.

Όταν βεβαιωθεί ανικανότητα για εργασία, κατά τα ειδικότερα καθοριζόμενα στις προηγούμενες παραγράφους, η ημερομηνία έκδοσης της ιατρικής γνωμάτευσης απότο Αρμόδιο Υγειονομικό Όργανο, στο σύστημα ηλεκτρονικής συνταγογράφησης θεωρείται χρόνος έναρξης της ανικανότητας για εργασία και ημερομηνία αναγγελίας της ασθένειας ή της δήλωσης ατυχήματος ή επαγγελματικής νόσου ακόμη και στην περίπτωση ασθένειας ή ατυχήματος ή επαγγελματικής νόσου, κατά την οποία οι ασφαλισμένοι αδυνατούν να προσέλθουν στο αρμόδιο υγειονομικό όργανο για ιατρική γνωμάτευση ανικανότητας για εργασία. Ο ασφαλισμένος δύναται να υποβάλει αίτηση στον e-ΕΦΚΑ για λήψη παροχών σε χρήμα εντός οκτώ (8) μηνών από την αναγγελία.

Αρμόδιες για την έκδοση αποφάσεων χορήγησης παροχών σε χρήμα είναι οι Τοπικές Διευθύνσεις του e-ΕΦΚΑ.

https://www.efka.gov.gr/el/egkyklioi-kai-genika-eggrapha/egkyklios-54-23092021

Ήρθε η ώρα για το εμβόλιο γρίπης

Οι ειδικοί της δημόσιας υγείας συνιστούν ετήσιο εμβόλιο γρίπης και ανησυχούν ότι μια «διπλή πανδημία» με τον Covid-19 θα μπορούσε να επιβαρύνει περαιτέρω τις εγκαταστάσεις υγειονομικής περίθαλψης φέτος.Οι γιατροί προειδοποιούν για τη γρίπη:

« Υπάρχει ένας άλλος δυσάρεστος αναπνευστικός ιός και μην τον σβήνετε ».

Απαντούν σε ερωτήματα όπως :

Πότε πρέπει να κάνω το εμβόλιο;

Η περίοδος της γρίπης ξεκινά συνήθως τον Οκτώβριο και μπορεί να διαρκέσει έως τον Μάιο.

Επειδή χρειάζονται περίπου δύο εβδομάδες για να αναπτυχθεί προστασία μετά τη λήψη του εμβολίου γρίπης, οι ειδικοί συνιστούν τον εμβολιασμό από τον Σεπτέμβριο έως το τέλος Οκτωβρίου. Ακόμα και μετά από αυτό, είναι καλύτερο να κάνετε το εμβόλιο παρά όχι.

Μπορεί ένα άτομο να έχει γρίπη και Covid-19;

Ναί. Η γρίπη και ο Covid-19 έχουν παρόμοια συμπτώματα και μπορεί να επικαλύπτονται. Ο έλεγχος είναι απαραίτητος για τον προσδιορισμό της κατάλληλης θεραπείας.

Μπορεί να δοθεί εμβόλιο γρίπης με άλλα εμβόλια, όπως ένα για τον Covid-19;

Ναί. Το CDC λέει ότι το εμβόλιο της γρίπης μπορεί να χορηγηθεί ταυτόχρονα με ένα εμβόλιο κατά του Covid-19.

Οι αντιδράσεις στα εμβόλια είναι γενικά παρόμοιες όταν χορηγούνται ταυτόχρονα όπως όταν χορηγούνται μόνα τους.

Οι κοινές αντιδράσεις στο εμβόλιο της γρίπης μπορεί να είναι ένας πονόλαιμος και ορισμένοι άνθρωποι μπορεί να κουραστούν λίγο, λένε οι ειδικοί.

Το CDC λέει ότι όλοι οι 6 μηνών και άνω πρέπει να κάνουν τη λήψη, με μερικές εξαιρέσεις. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό για παιδιά, ηλικιωμένους και άτομα με υποκείμενα προβλήματα υγείας. Οι λήψεις μειώνουν τις πιθανότητες σοβαρής ασθένειας. «Δεν μπορούμε να το κλείσουμε», είπε ένας γιατρός. «Αλλά μπορούμε να το αμβλύνουμε».

https://www.nytimes.com/interactive/2021/10/01/health/flu-season-shot.html

H συνταγογράφηση των αντιγριπικών εμβολίων, έχει ξεκινήσει στα φαρμακεία  όπου παραλάβει 1,7 εκατ. δόσεις.Η διάθεση των αντιγριπικών θα γίνεται μόνο με ηλεκτρονική συνταγή εκτός κάποιων ειδικών περιπτώσεων όπου θα γίνεται χειρόγραφη συνταγογράφηση και αυτές είναι:

Α) Ασφαλισμένοι φορέων που δεν έχουν ενταχθεί στο σύστημα Ηλεκτρονικής Συνταγογράφησης.

Β) Πολίτες (τουρίστες) από χώρες εκτός Ευρωπαϊκές Ένωσης καθώς και οι Ευρωπαίοι πολίτες που δεν κατέχουν ΕΚΑΑ (Ευρωπαϊκή Κάρτα Ασφάλισης Ασθένειας).

Γ) Μετανάστες, που για διάφορους λόγους δεν έχουν αποκτήσει ΑΜΚΑ ή Προσωρινό Αριθμό Ασφάλισης και Υγειονομικής Περίθαλψης Αλλοδαπού (ΠΑΑΥΠΑ).

Συστάσεις εμβολιασμού

Σύμφωνα με το Εθνικό Πρόγραμμα Εμβολιασμών της Ελλάδας, ο αντιγριπικός εμβολιασμός πρέπει να εφαρμόζεται συστηματικά και κατά προτεραιότητα σε άτομα (ενήλικες και παιδιά) που ανήκουν στις παρακάτω ομάδες αυξημένου κινδύνου:

  1. Άτομα ηλικίας 60 ετών και άνω
  1. Παιδιά (6 μηνών και άνω) και ενήλικες με έναν ή περισσότερους από τους παρακάτω επιβαρυντικούς παράγοντες ή χρόνια νοσήματα: Χρόνια νοσήματα αναπνευστικού, όπως άσθμα, χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια. Καρδιακή νόσο με σοβαρή αιμοδυναμική διαταραχή. Ανοσοκαταστολή (κληρονομική ή επίκτητη). Μεταμόσχευση οργάνων και μεταμόσχευση μυελού των οστών. Δρεπανοκυτταρική αναιμία (και άλλες αιμοσφαιρινοπάθειες). Σακχαρώδη διαβήτη ή άλλο χρόνιο μεταβολικό νόσημα. Χρόνια νεφροπάθεια. Χρόνιες παθήσεις ήπατος. Νευρολογικά-νευρομυϊκά νοσήματα. Σύνδρομο Down
  1. Έγκυες γυναίκες ανεξαρτήτως ηλικίας κύησης, λεχωΐδες και θηλάζουσες.
  1. Άτομα με νοσογόνο παχυσαρκία (Δείκτη Μάζας Σώματος >40Kg/m2) και παιδιά με ΔΜΣ >95ηΕΘ.
  1. Παιδιά που παίρνουν ασπιρίνη μακροχρόνια (π.χ. για νόσο Kawasaki, ρευματοειδή αρθρίτιδα και άλλα).
  1. Άτομα που βρίσκονται σε στενή επαφή με παιδιά μικρότερα των 6 μηνών ή φροντίζουν ή διαβιούν με άτομα με υποκείμενο νόσημα, που αυξάνει τον κίνδυνο επιπλοκών της γρίπης.
  1. Κλειστοί πληθυσμοί, όπως προσωπικό και εσωτερικοί σπουδαστές (σχολείων, στρατιωτικών και αστυνομικών σχολών, ειδικών σχολείων κλπ.), νεοσύλλεκτοι, ιδρύματα χρονίως πασχόντων και μονάδες φιλοξενίας ηλικιωμένων, καταστήματα κράτησης .
  1. Εργαζόμενοι σε χώρους παροχής υπηρεσιών υγείας (ιατρονοσηλευτικό προσωπικό, λοιποί εργαζόμενοι, φοιτητές επαγγελμάτων υγείας σε κλινική άσκηση) και σε κέντρα διαμονής προσφύγων-μεταναστών.
  1. Άστεγοι.
  1. Κτηνίατροι, πτηνοτρόφοι, χοιροτρόφοι, εκτροφείς, σφαγείς και γενικά άτομα που έρχονται σε συστηματική επαφή με πτηνά ή χοίρους. https://www.cnn.gr/ellada/story/283630/emvolio-gripis-xekina-simera-i-syntagografisi-se-poioys-systinetai-na-to-kanoyn
Θεραπευτικές Προσεγγίσεις έναντι του COVID-19

Πρωτοποριακή Μονάδα Κλινικών Μελετών στο νοσοκομείο “Παπαγεωργίου”

Μία σύγχρονη, η πρώτη στην Ελλάδα,  μονάδα Κλινικών Ερευνών, που έχει λάβει την πιστοποίηση του ΕΜΑ και του FDA, λειτουργεί από τα μέσα Ιουνίου στο νοσοκομείο «Παπαγεωργίου» της Θεσσαλονίκης. Στη μονάδα θα πραγματοποιούνται Κλινικές Μελέτες φάσης Ι, αλλά και μελέτες βιοϊσοδυναμίας και βιοδιαθεσιμότητας.

Οι δράσεις της Μονάδας ΚΕ θα περιλαμβάνουν:

  1. Διεξαγωγή κλινικών μελετών φάσης Ι, όπου θα προσδιορίζεται η θεραπευτική δόση, ενώ παράλληλα θα μελετάται το προφίλ ασφάλειας ενός νέου φαρμάκου.
  2. Μελέτες βιοϊσοδυναμίας, που θα διενεργούνται με αντίστοχο τρόπο όπως οι κλινικές μελέτες φάσης Ι.
  3. Συμβουλευτική στήριξη ιατρών με στόχο την όσο το δυνατόν αποτελεσματικότερη διαχείριση της φαρμακευτικής αγωγής ενός ασθενή αλλά και την ορθολογική συνταγογράφηση.
  4. Αναλύσεις βιολογικών δειγμάτων για τον προσδιορισμό των συγκεντρώσεων των φαρμάκων, με σκοπό την εξατομίκευση της δόσης στους ασθενείς,
  5. Δημιουργία κέντρου αναφοράς ανεπιθύμητων δράσεων φαρμάκων, όπου θα καταγράφεται αρχείο και θα διενεργείται αναδρομική μελέτη των εκάστοτε περιστατικών.
  6.  Τρόπους ελέγχου επικίνδυνων φαρμακευτικών αλληλεπιδράσεων, αποφυγής λήψης υπερβολικών δόσεων ή υποδοσολογίας
  7. Εύρεση και προώθηση ορθολογικών μεθόδων περιορισμού του κόστους 
  8. Υποστήριξη των περιστατικών δηλητηριάσεων.

Η Μονάδα ΚΕ, σύμφωνα με το makthes.gr θα παρέχει εππρόσθετες υπηρεσίες υψηλού επιπέδου προς το ΕΣΥ, τους φορείς (Υπουργείο Υγείας, ΕΟΦ, κ.λπ.) τα ασφαλιστικά ταμεία και την φαρμακοβιομηχανία, εξασφαλίζοντας ότι τα φάρμακα θα είναι αποτελεσματικά και ασφαλή ως προς:

  1. Την πιστοποίηση της βιοϊσοδυναμίαςή/και θεραπευτικής ισοδυναμίας ουσιωδώς ομοίων φαρμάκων (γενοσήμων, αντιγράφων), αλλά και πρωτότυπων φαρμακευτικών ουσιών, σύμφωνα με τις προδιαγραφές του ΕΟΦ και του ΕΜΕΑ.
  2. Τον έλεγχο της φαρμακοκινητικής συμπεριφοράς (απορρόφηση, κατανομή, μεταβολισμός, απέκκριση) ιδιοσκευασμάτων (συστημάτων) ελεγχόμενης αποδέσμευσης φαρμάκων και σκευασμάτων που παρασκευάζονται με μεθόδους νανοτεχνολογίας, προκειμένου να αδειοδοτηθεί η χορήγησή τους.

Πηγή: virus.com.gr

Καρκίνος χωρίς χημειοθεραπεία: «Ένας εντελώς διαφορετικός κόσμος»

Ένας αυξανόμενος αριθμός ασθενών με καρκίνο, ειδικά εκείνοι με καρκίνο του μαστού και του πνεύμονα, γλιτώνουν από τη φοβερή θεραπεία υπέρ άλλων επιλογών.

Η γιατρός Seema Doshi σοκαρίστηκε και τρομοκρατήθηκε όταν βρήκε ένα κομμάτι στο στήθος της που τελικά επιβεβαιώθηκε ότι ήταν καρκινικό.”Αυτό συγκλόνισε τον κόσμο μου”, δήλωσε. «Σκέφτηκα:« Αυτό είναι. Θα πρέπει να κάνω χημειοθεραπεία ». Έκανε λάθος.

 Η χημειοθεραπεία για δεκαετίες θεωρήθηκε «ο κανόνας, το δόγμα» για τη θεραπεία του καρκίνου του μαστού και άλλων καρκίνων, δήλωσε ο Δρ Gabriel Hortobagyi, ειδικός στον καρκίνο του μαστού στο MD Anderson Cancer Center στο Χιούστον. Αλλά τα δεδομένα από μια ποικιλία πηγών προσφέρουν κάποια επιβεβαίωση για αυτό που λένε ανέκδοτα πολλοί ογκολόγοι – η μέθοδος είναι σε εξέλιξη για πολλούς ασθενείς με καρκίνο.

Οι γενετικές εξετάσεις μπορούν τώρα να αποκαλύψουν εάν η χημειοθεραπεία θα ήταν επωφελής. Για πολλούς υπάρχουν καλύτερες επιλογές με μια συνεχώς διευρυνόμενη σειρά φαρμάκων, συμπεριλαμβανομένων των αναστολέων οιστρογόνων και φαρμάκων που καταστρέφουν τους καρκίνους προσβάλλοντας συγκεκριμένες πρωτεΐνες στην επιφάνεια των όγκων. Και υπάρχει μια αυξανόμενη προθυμία μεταξύ των ογκολόγων να μειώσουν τις μη χρήσιμες θεραπείες.Το αποτέλεσμα εξοικονομεί χιλιάδες κάθε χρόνο από τη φοβερή θεραπεία χημειοθεραπείας, με τη συνοδεία τριχόπτωσης, ναυτίας, κόπωσης και πιθανής πρόκλησης μόνιμης βλάβης στην καρδιά και στα νεύρα στα χέρια και τα πόδια.

Η μείωση της χημειοθεραπείας συμβαίνει και για ορισμένους άλλους καρκίνους, συμπεριλαμβανομένου του καρκίνου του πνεύμονα, της συχνότερης αιτίας θανάτου από καρκίνο μεταξύ ανδρών και γυναικών στις Ηνωμένες Πολιτείες, σκοτώνοντας περίπου 132.000 Αμερικανούς κάθε χρόνο. Ο καρκίνος του μαστού είναι η δεύτερη κύρια αιτία θανάτου από καρκίνο μεταξύ των γυναικών, σκοτώνοντας 43.000.

Ωστόσο, η ευκαιρία αποφυγής της χημειοθεραπείας δεν κατανέμεται ομοιόμορφα και συχνά εξαρτάται από το πού νοσηλεύεται το άτομο και από ποιον.

Αλλά για ορισμένους ασθενείς που έχουν την τύχη να επισκέπτονται ορισμένα κέντρα θεραπείας του καρκίνου, η πορεία της θεραπείας έχει αλλάξει. Τώρα, ακόμη και όταν ενδείκνυται η χημειοθεραπεία, οι γιατροί συχνά δίνουν λιγότερα φάρμακα για λιγότερο χρόνο.

«Είναι ένας εντελώς διαφορετικός κόσμος», δήλωσε η Δρ Λίζα Κάρι, ειδικός στον καρκίνο του μαστού στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας.

Ο Δρ Ρόμπερτ Βοντερχάιντ, ειδικός στον καρκίνο του πνεύμονα, επικεφαλής του Κέντρου Καρκίνου Abramson του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια, θυμάται τις πρώτες μέρες του στη δουλειά, πριν από περίπου 20 χρόνια.

«Η μεγάλη συζήτηση ήταν, δίνετε στους ασθενείς δύο διαφορετικούς τύπους χημειοθεραπείας ή τρεις;» αυτός είπε. Υπήρξε ακόμη και μια κλινική δοκιμή για να διαπιστωθεί εάν τέσσερις τύποι χημειοθεραπείας θα ήταν καλύτεροι.

«Τώρα περπατάμε για να δούμε ακόμη και ασθενείς με προχωρημένο καρκίνο του πνεύμονα και τους λέμε« Όχι χημειοθεραπεία », είπε ο Δρ Βοντερχάιντ.

 

Οι οδηγίες για τη θεραπεία του καρκίνου του μαστού που εκδόθηκαν από το Εθνικό Ινστιτούτο Καρκίνου πριν από 30 χρόνια ήταν σκληρές: χημειοθεραπεία για περίπου το 95 τοις εκατό των ασθενών με καρκίνο του μαστού.

Η αλλαγή ξεκίνησε πριν από 15 χρόνια, όταν το πρώτο στοχευμένο φάρμακο για τον καρκίνο του μαστού, το Herceptin, εγκρίθηκε ως αρχική θεραπεία για περίπου 30 τοις εκατό των ασθενών που έχουν μια συγκεκριμένη πρωτεΐνη στην επιφάνεια του όγκου τους. Χορηγήθηκε με χημειοθεραπεία και μείωσε την πιθανότητα επανεμφάνισης στο μισό και τον κίνδυνο θανάτου από καρκίνο του μαστού κατά το ένα τρίτο, «σχεδόν ανεξάρτητα από το πόσο και τι είδους χημειοθεραπεία χρησιμοποιήθηκε», είπε ο Δρ Hortobagyi.

Σε μερικές μελέτες, το Herceptin και ένα άλλο στοχευμένο φάρμακο χορηγήθηκαν ακόμη και χωρίς χημειοθεραπεία και παρείχαν σημαντικό όφελος, πρόσθεσε.

Αυτό, είπε ο Δρ Hortobagyi, «άρχισε να σπάει το δόγμα» ότι η χημειοθεραπεία ήταν απαραίτητη.

]Η αλλαγή στη χρήση χημειοθεραπείας αντικατοπτρίζεται σε μια ποικιλία δεδομένων που συλλέχθηκαν με την πάροδο των ετών. Μια μελέτη σχεδόν 3.000 γυναικών που έλαβαν θεραπεία από το 2013 έως το 2015 διαπίστωσε ότι εκείνα τα χρόνια, η χρήση χημειοθεραπείας σε πρώιμο στάδιο καρκίνου του μαστού μειώθηκε στο 14 %, από 26 %. Για όσους είχαν ενδείξεις καρκίνου στους λεμφαδένες τους, η χημειοθεραπεία χρησιμοποιήθηκε στο 64 % των ασθενών, από 81 %.

Πιο πρόσφατα δεδομένα, που συνέλεξε η Δρ Jeanne Mandelblatt, καθηγήτρια ιατρικής και ογκολογίας στο Georgetown, και οι συνεργάτες της, αλλά δεν έχουν ακόμη δημοσιευθεί, περιλάμβαναν 572 γυναίκες που ήταν 60 ετών και άνω και είχαν εγγραφεί σε ομοσπονδιακή μελέτη σε 13 ιατρικά κέντρα. Συνολικά, το 35 τοις εκατό των ηλικιωμένων γυναικών έλαβαν χημειοθεραπεία το 2012. Ο αριθμός αυτός έπεσε στο 19 τοις εκατό μέχρι το τέλος του 2019.

Η φθηνότερη και ταχύτερη γενετική αλληλουχία έπαιξε σημαντικό ρόλο σε αυτήν την αλλαγή. Η τεχνολογία διευκόλυνε τους γιατρούς να δοκιμάσουν όγκους για να διαπιστώσουν εάν θα ανταποκρίνονταν σε στοχευμένα φάρμακα. Οι γενετικές δοκιμές που εξέτασαν συστοιχίες πρωτεϊνών σε καρκινικά κύτταρα προέβλεψαν με ακρίβεια ποιος θα ωφεληθεί από τη χημειοθεραπεία και ποιος όχι.

Υπάρχουν τώρα τουλάχιστον 14 νέα στοχευμένα φάρμακα για τον καρκίνο του μαστού – τρία εγκρίθηκαν μόλις πέρυσι – με δεκάδες άλλα σε κλινικές δοκιμές και εκατοντάδες στην αρχική ανάπτυξη.

Μερικοί ασθενείς έχουν αποκομίσει οφέλη πέρα ​​από την αποφυγή της χημειοθεραπείας. Η διάμεση επιβίωση για γυναίκες με μεταστατικό καρκίνο του μαστού που είναι επιλέξιμες για Herceptin αυξήθηκε από 20 μήνες στις αρχές της δεκαετίας του 1990, σε περίπου 57 μήνες τώρα, με περαιτέρω βελτιώσεις που αναμένονται καθώς διατίθενται νέα φάρμακα. Για τις γυναίκες με όγκους που τρέφονται με οιστρογόνα, η μέση επιβίωση αυξήθηκε από περίπου 24 μήνες τη δεκαετία του 1970 σε σχεδόν 64 μήνες σήμερα.

Ο Δρ Eric Winer του Ινστιτούτου Καρκίνου Dana-Farber, έδωσε καλά νέα: Μια γενετική εξέταση του όγκου της έδειξε ότι δεν θα επωφεληθεί σημαντικά από τη χημειοθεραπεία. Η ορμονική θεραπεία για να στερήσει τον καρκίνο από τα οιστρογόνα που το τάιζαν θα ήταν αρκετή. Μπορεί να χρειαστεί θάρρος για να υποχωρήσετε από τη χημειοθεραπεία.

Η Δρ Susan Domchek, ειδικός στον καρκίνο του μαστού στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, σχετίζεται με αυτούς τους αγώνες. «Είναι η φύση του να είσαι ογκολόγος να ανησυχείς διαρκώς ότι είτε υπερθεραπεύεις είτε αντιμετωπίζεις έναν ασθενή», είπε.

«Μερικές περιπτώσεις με κρατούν ξύπνιο τη νύχτα», είπε, «συγκεκριμένα οι περιπτώσεις όπου οι κίνδυνοι και τα οφέλη της χημειοθεραπείας είναι κοντά, ωστόσο το στοίχημα εξακολουθεί να είναι τόσο υψηλό».

Όταν ο Δρ Roy Herbst του Yale ξεκίνησε την ογκολογία πριν από περίπου 25 χρόνια, σχεδόν κάθε ασθενής με καρκίνο του πνεύμονα με προχωρημένη νόσο έκανε χημειοθεραπεία.

Με τη χημειοθεραπεία, είπε, «οι ασθενείς θα είναι σίγουρο ότι θα έχουν ένα πράγμα: παρενέργειες». Ωστόσο, παρά τη θεραπεία, οι περισσότεροι όγκοι συνέχισαν να αναπτύσσονται και να εξαπλώνονται. Λιγότεροι από τους μισούς ασθενείς του θα ήταν ζωντανοί ένα χρόνο αργότερα. Το ποσοστό πενταετούς επιβίωσης ήταν μόλις 5 έως 10 τοις εκατό.

Αυτές οι θλιβερές στατιστικές μόλις και μετά βίας εκτόπισαν μέχρι το 2010, όταν άρχισαν να εμφανίζονται στοχευμένες θεραπείες. Υπάρχουν τώρα εννέα τέτοια φάρμακα για ασθενείς με καρκίνο του πνεύμονα, τρία από τα οποία εγκρίθηκαν από τον Μάιο του τρέχοντος έτους. Περίπου το ένα τέταρτο των ασθενών με καρκίνο του πνεύμονα μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο με αυτά τα φάρμακα και περισσότεροι από τους μισούς που ξεκίνησαν θεραπεία με στοχευμένο φάρμακο πριν από πέντε χρόνια είναι ακόμα ζωντανοί. Το ποσοστό πενταετούς επιβίωσης για ασθενείς με προχωρημένο καρκίνο του πνεύμονα αγγίζει τώρα το 30 %.

Αλλά τα φάρμακα τελικά σταματούν να λειτουργούν για τους περισσότερους, δήλωσε ο Δρ Bruce Johnson, ειδικός στον καρκίνο του πνεύμονα στο Dana-Farber. Σε εκείνο το σημείο πολλοί ξεκινούν τη χημειοθεραπεία, η μόνη επιλογή που απομένει.

Ένας άλλος τύπος θεραπείας για τον καρκίνο του πνεύμονα αναπτύχθηκε πριν από περίπου πέντε χρόνια – η ανοσοθεραπεία, η οποία χρησιμοποιεί φάρμακα για να βοηθήσει το ανοσοποιητικό σύστημα να επιτεθεί στον καρκίνο. Τα δύο τρίτα των ασθενών από μια αδημοσίευτη μελέτη στο Dana-Farber δεν ήταν επιλέξιμα για στοχευμένες θεραπείες, αλλά οι μισοί από αυτούς ήταν επιλέξιμοι για ανοσοθεραπεία μόνο, και άλλοι την έπαιρναν μαζί με χημειοθεραπεία.

Η ανοσοθεραπεία χορηγείται για δύο χρόνια. Με αυτό, το προσδόκιμο ζωής έχει σχεδόν διπλασιαστεί, δήλωσε ο Δρ Charu Aggarwal, ειδικός στον καρκίνο του πνεύμονα στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια.

Τώρα, είπε ο Δρ Ντέιβιντ Τζάκμαν της Dana-Farber, η χημειοθεραπεία ως η μόνη αρχική θεραπεία για τον καρκίνο του πνεύμονα, συρρικνώνεται, τουλάχιστον σε αυτό το κέντρο θεραπείας του καρκίνου, το οποίο βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της έρευνας. Όταν εξέτασε τα δεδομένα από το ιατρικό του κέντρο διαπίστωσε ότι, από το 2019, μόνο περίπου το 12 % των ασθενών στο Dana-Farber έκαναν μόνο χημειοθεραπεία, είπε ο Δρ Τζάκμαν. Ένα άλλο 21 % είχε μια στοχευμένη θεραπεία ως αρχική θεραπεία και στους υπόλοιπους ασθενείς, το 85 % έλαβε ανοσοθεραπεία μόνη της ή με χημειοθεραπεία.

Όταν ο Δρ Roy Herbst του Yale ξεκίνησε την ογκολογία πριν από περίπου 25 χρόνια, σχεδόν κάθε ασθενής με καρκίνο του πνεύμονα με προχωρημένη νόσο έκανε χημειοθεραπεία.

Με τη χημειοθεραπεία, είπε, «οι ασθενείς θα είναι σίγουρο ότι θα έχουν ένα πράγμα: παρενέργειες». Ωστόσο, παρά τη θεραπεία, οι περισσότεροι όγκοι συνέχισαν να αναπτύσσονται και να εξαπλώνονται. Λιγότεροι από τους μισούς ασθενείς του θα ήταν ζωντανοί ένα χρόνο αργότερα. Το ποσοστό πενταετούς επιβίωσης ήταν μόλις 5 έως 10 τοις εκατό.Τώρα, είπε ο Δρ Ντέιβιντ Τζάκμαν της Dana-Farber, η χημειοθεραπεία ως η μόνη αρχική θεραπεία για τον καρκίνο του πνεύμονα, συρρικνώνεται, τουλάχιστον σε αυτό το κέντρο θεραπείας του καρκίνου, το οποίο βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της έρευνας. Όταν εξέτασε τα δεδομένα από το ιατρικό του κέντρο διαπίστωσε ότι, από το 2019, μόνο περίπου το 12 % των ασθενών στο Dana-Farber έκαναν μόνο χημειοθεραπεία, είπε ο Δρ Τζάκμαν. Ένα άλλο 21 % είχε μια στοχευμένη θεραπεία ως αρχική θεραπεία και στους υπόλοιπους ασθενείς, το 85 % έλαβε ανοσοθεραπεία μόνη της ή με χημειοθεραπεία.

Βελτίωση της επιβίωσης των καρκινοπαθών παγκοσμίως

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Έρευνας για τον Καρκίνο, διεθνώς καταξιωμένοι ειδικοί στον καρκίνο συζήτησαν στρατηγικές που θα επιτρέψουν στα αποτελέσματα της έρευνας να ωφελήσουν τα άτομα που ζουν με καρκίνο το συντομότερο δυνατό.

Η Παγκόσμια Ημέρα Έρευνας για τον Καρκίνο γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 24 Σεπτεμβρίου για να τονίσει πόσο θεμελιώδης είναι η έρευνα για τον καρκίνο στη βελτίωση της θεραπείας και των αποτελεσμάτων για τα άτομα που ζουν με καρκίνο.

Την Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου, έξι διεθνώς αναγνωρισμένοι εμπειρογνώμονες στον τομέα της ογκολογίας και της έρευνας για τον καρκίνο – συμπεριλαμβανομένων πέντε από οργανώσεις μέλη του UICC – μοιράστηκαν εμπειρίες σχετικά με τον αντίκτυπο της έρευνας για τον καρκίνο στην επιβίωση και την ποιότητα ζωής των καρκινοπαθών.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα της βασίλισσας Letizia της Ισπανίας , Επίτιμου Προέδρου της Ισπανικής Ένωσης κατά του Καρκίνου (AECC) και του Επιστημονικού Ιδρύματος AECC, και συντονίστηκε από την Dr Julie Gralow , Chief Medical Officer for the American Society of Clinical Oncology, επίσης Οργάνωση μέλος UICC.

Η ομάδα απαρτιζόταν από τον καθηγητή Anil D’Cruz , Πρόεδρο της UICC. Dr Abubakar Bello , Πρόεδρος του Αφρικανικού Οργανισμού Έρευνας και Κατάρτισης στον Καρκίνο. Δρ Clariss Mathias , Πρόεδρος της Βραζιλιάνικης Εταιρείας Κλινικής Ογκολογίας. Δρ Joan Seoane , Γενικός Γραμματέας της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Έρευνα για τον Καρκίνο και Διευθυντής της Μεταφραστικής Έρευνας στο Ινστιτούτο Ογκολογίας Vall d’Hebron. και ο Δρ David Tuveson , Πρόεδρος της Αμερικανικής Ένωσης για την Έρευνα για τον Καρκίνο.

Ο Δρ Χονγκ Γκουάν Σέο , Πρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Καρκίνου της Κορέας, δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στην εκδήλωση, αλλά παρείχε ένα βίντεο σχετικά με τη δράση της Κορέας από τη δημιουργία του εθνικού της σχεδίου ελέγχου του καρκίνου πριν από 26 χρόνια για τη βελτίωση του ποσοστού ελέγχου και επιβίωσης του καρκίνου.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, οι συμμετέχοντες μοιράστηκαν τις εμπειρίες τους σχετικά με τις τρέχουσες προκλήσεις στην έρευνα για τον καρκίνο και εξέτασαν στρατηγικές για την προώθηση των κλινικών αποτελεσμάτων και τη μείωση των τεράστιων ανισοτήτων που υπάρχουν στα ποσοστά επιβίωσης του καρκίνου μεταξύ των περιοχών σε όλο τον κόσμο.

Δύο βίντεο παρουσιάστηκαν επίσης κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης για την ανάδειξη του επείγοντος στην αντιμετώπιση του ελέγχου του καρκίνου

https://www.uicc.org/news/improving-cancer-patients%E2%80%99-survival-worldwide

Οι μάσκες προστατεύουν από τον κορονοϊό αλλά εντείνουν την κοινωνική απόσταση

Η πανδημία της νόσου του κορονοϊού 2019 (COVID-19) θα έχει υψηλό αντίκτυπο στους ηλικιωμένους και στα άτομα με νόσο Αλτσχάιμερ και άλλες άνοιες. Η κοινωνική γνώση επιτρέπει την κατανόηση των συναισθημάτων, των προθέσεων, των επιθυμιών και των ψυχικών καταστάσεων ενός άλλου ατόμου, κάτι που είναι ιδιαίτερα σημαντικό κατά τη διάρκεια της πανδημίας του COVID-19. 

Για την αποφυγή περαιτέρω εξάπλωσης της νόσου έχουν προταθεί μάσκες προσώπου. Αν και δικαιολογούνται για την πρόληψη αυτής της δυνητικά καταστροφικής ασθένειας, καλύπτουν εν μέρει το πρόσωπο και εμποδίζουν την αναγνώριση συναισθημάτων και πιθανώς την ανάγνωση του μυαλού. Καθώς η κοινωνική γνώση επηρεάζεται ήδη από τη γήρανση και την άνοια, πρέπει να αναπτυχθούν στρατηγικές για την αντιμετώπιση αυτών των βαθιών αλλαγών επικοινωνίας. Η μάσκα προσώπου θα μπορούσε ακόμη και να επιταχύνει τη γνωστική παρακμή μακροπρόθεσμα.

Περαιτέρω μελέτες είναι υψίστης σημασίας για την αντιμετώπιση των μάσκων προσώπου » αντίκτυπο στην κοινωνική γνώση στη γήρανση και την άνοια, για παράδειγμα με τη μακροχρόνια διερεύνηση της πτώσης πριν και κατά την πανδημία, και το σχεδιασμό αντισταθμιστικών στρατηγικών. Αυτά τα ζητήματα είναι επίσης σχετικά με τη μάσκα προσώπου γενικά, όπως σε ιατρικό περιβάλλον-πέρα από την πανδημία του COVID-19.Οι μάσκες προστατεύουν από τον κορονοϊό, αλλά η χρήση τους μπορεί να έχει μια αρνητική συνέπεια. Σε μια πρόσφατη μελέτη, επιστήμονες από το Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ προτείνουν ότι η κάλυψη της μύτης και του στόματος βλάπτει την κοινωνική νόηση, την ικανότητα να αναγνωρίζουμε τα συναισθήματα και την ψυχική κατάσταση των άλλων ανθρώπων.

Οι ερευνητές βασίζουν τη θεωρία τους σε αρκετές παρατηρήσεις. Μια μελέτη που πραγματοποιήθηκε από το Πανεπιστήμιο Μπάμπεργκ, στην αρχή της πανδημίας, βρήκε ότι η αναγνώριση συναισθημάτων μέσω εκφράσεων του προσώπου εμποδίζεται σημαντικά όταν σχεδόν το 70% του κάτω μέρους του προσώπου είναι καλυμμένο.

Σύμφωνα με τη μελέτη, οι μάσκες κυρίως εμποδίζουν την αναγνώριση συναισθημάτων όπως αηδία, χαρά, λύπη και θυμός, τα οποία εκφράζονται κατά πολύ μέσω της περιοχής του στόματος. Ο φόβος και η ουδέτερη έκφραση αναγνωρίζονταν κανονικά από τους συμμετέχοντες της μελέτης. Αυτές οι εκφράσεις διακρίνονται κυρίως στην περιοχή των ματιών.

Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία δυσκολεύονται περισσότερο να προσαρμοστούν 

Μια άλλη μελέτη των Chaby et al. (2017) διερεύνησε στρατηγικές ματιού που συνοδεύουν τη συναισθηματική επεξεργασία του προσώπου με τη γήρανση. Κατά την εξέταση των βασικών εκφράσεων του προσώπου καταγράφηκαν κινήσεις του βλέμματος. Οι μεγαλύτεροι ενήλικες απέδωσαν χειρότερα από τους νεότερους στην αναγνώριση των εκφράσεων του προσώπου, εκτός από χαρά και αηδία. Αξιοσημείωτο είναι ότι οι ηλικιωμένοι ενήλικες χρησιμοποιούσαν μια στρατηγική εστιασμένου βλέμματος καθώς εστίαζαν την προσοχή τους μόνο στο κάτω μέρος του προσώπου.

Αντίθετα, οι νεότεροι ενήλικες χρησιμοποίησαν μια στρατηγική εξερευνητικής ματιάς, επισκεπτόμενοι επανειλημμένα τις άνω και κάτω περιοχές του προσώπου. Αυτό το εύρημα είναι σύμφωνο με το αποτέλεσμα μιας μετα-ανάλυσης που δείχνει ότι οι μεγαλύτεροι ενήλικες εμφανίζουν μεροληψία να κοιτούν περισσότερο το στόμα και λιγότερο τα μάτια στην επεξεργασία των συναισθημάτων του προσώπου σε σύγκριση με τους νεότερους ενήλικες ( Grainger and Henry, 2020).

Συνεπώς, στην περίπτωση της μάσκας, οι ερευνητές κατέληξαν ότι η δυσκολία είναι κυρίως για τους ηλικιωμένους. Αλλά όχι μόνο γι’ αυτούς. Οι άνθρωποι που υποφέρουν από άνοια επίσης αντιμετωπίζουν δυσκολία να διαβάσουν τα συναισθήματα στην περιοχή των ματιών.

Οι ερευνητές θεωρούν ότι συνέπεια της χρήσης μάσκας μπορεί να είναι η χειρότερη κοινωνική επικοινωνία, όχι μόνο μεταξύ των ηλικιωμένων, αλλά σε όλες τις ηλικιακές ομάδες. Επιπλέον, οι διαδικασίες γνωστικής εξασθένισης μπορεί να επιταχυνθούν, ειδικά σε εκείνους που έχουν ήδη επηρεαστεί από αυτές.

Οι επιστήμονες τονίζουν την ανάγκη να εξετάσουμε πιο προσεκτικά αυτές τις συνέπειες σε σχέση με διαφορετικές ηλικιακές ομάδες και παθήσεις όπως η άνοια. Αν η υπόθεσή τους αποδειχτεί αληθής, θα πρέπει να εστιάσουμε στον αντίκτυπο της χρήση μάσκας και να λάβουμε τα απαραίτητα μέτρα. Θα μπορούσαμε, για παράδειγμα, να χρησιμοποιούμε διαφανείς πλαστικές μάσκες.

Επιπλέον, θα πρέπει να δώσουμε μεγαλύτερη προσοχή στον τρόπο που συζητάμε. Αντί για διακριτικές εκφράσεις προσώπου, μπορούμε να βασιζόμαστε περισσότερο σε ξεκάθαρη γλώσσα και χειρονομίες.

Τέλος, θα μπορούσε να αξιοποιηθεί περισσότερο η τηλεϊατρική, κατά την οποία η επικοινωνία μεταξύ θεράποντα και ασθενούς γίνεται μέσω οθόνης. Κανείς δεν χρειάζεται να φοράει μάσκα και η ποιότητα της διάγνωσης δεν επηρεάζεται, για παράδειγμα, όταν πρόκειται για παθήσεις του εγκεφάλου, για τις οποίες η κοινωνική νόηση είναι βασικό κριτήριο.

Στην προστασία μας από τη μόλυνση, οι μάσκες είναι ένα αναγκαίο μέτρο, σύμφωνα με τον Ματίας Στρέτερ, επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας Γνωστικής Νευροψυχιατρικής στο Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ για τις Ανθρώπινες Γνωστικές και Εγκεφαλικές Επιστήμες και κύριο συγγραφέα της μελέτης.

Ακόμα κι αν αυτοί οι κίνδυνοι επιβεβαιωθούν, τα οφέλη της χρήσης μάσκας υπερισχύουν. Ειδικά για τους ηλικιωμένους και τους ανθρώπους με άνοια, που κινδυνεύουν ιδιαίτερα από σοβαρή εξέλιξη της νόσου. Αυτό το ζύγισμα κινδύνων και οφελών πρέπει να ληφθεί υπόψη, όπως και με κάθε άλλο ιατρικό μέτρο. Ωστόσο, αν κάποιος γνωρίζει τις παρενέργειες, μπορεί να μάθει να τις αντιμετωπίζει κατάλληλα, καταλήγει ο ερευνητής.

Έρευνα: Matthias L. Schroeter et al, Face Masks Protect From Infection but May Impair Social Cognition in Older Adults and People With Dementia, Frontiers in Psychology (2021).
Απόδοση – Επιμέλεια: Ισμήνη Τσοχαλή, επιμελήτρια κειμένων
Πηγή

https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/koinonia/koronoios/11062-i-maska-prostateyei-alla-apokryptei-ta-synaisthimata.html

Εμβολιασμός κατά του SARS-CoV-2 σε ανοσοκατασταλμένους ασθενείς

Σε μία περίοδο που η νέα μετάλλαξη Δ, του Κορωνοϊού SARS-CoV-2 “προελαύνει” και επικρατεί ακόμη σκεπτικισμός ως προς την ασφάλεια των εμβολίων, το πρόβλημα της προστασίας των ασθενών σε ανοσοκαταστολή είναι υπαρκτό.

Χρειάζεται περισσότερη μελέτη σχετικά με την ανοσιακή απόκριση των ασθενών αυτών και να βρεθούν οι καλύτερες δυνατές λύσεις, εξασφαλίζοντας την συνέχιση των απαραίτητων θεραπευτικών σχημάτων που ακολουθούν.

Οι ιατροί της Γ’ Πανεπιστημιακής Παθολογικής κλινικής του Νοσοκομείου «Η ΣΩΤΗΡΙΑ», ενός από τα νοσοκομεία που δέχεται το μεγαλύτερο όγκο ασθενών της πανδημίας και ξεκίνησε τους εμβολιασμούς στην Ελλάδα, με επιβλέποντα τον Καθηγητή κο Συρίγο Κωνσταντίνο, καταγράφουν τα ευρήματα και τους προβληματισμούς της επιστημονικής κοινότητας όπως αυτά αποτυπώνονται σε ένα πρόσφατο άρθρο στο περιοδικό The Lancet (https://doi.org/10.1016/S2213-2600(21)00326-X).

Η πανδημία COVID-19, μεταξύ άλλων, αποτελεί απειλή για άτομα με διάμεσες πνευμονικές παθήσεις (ΔΠΠ) οι οποίες περιλαμβάνουν μια μεγάλη ποικιλία καταστάσεων που μπορεί να ανταποκρίνονται ή να μην ανταποκρίνονται στην ανοσοκαταστολή και υπάρχει μια μεγάλη αβεβαιότητα σχετικά με τους κινδύνους της λοίμωξης SARS-CoV-2 για αυτούς τους ασθενείς και ανησυχίες σχετικά με την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια του εμβολίου.

Στη μεγαλύτερη ανάλυση μέχρι σήμερα, η παρουσία διαφόρων διάμεσων πνευμονικών παθήσεων (ΔΠΠ) κατέδειξε περίπου 50% αύξηση του κινδύνου θανάτου από COVID-19. Άτομα με πιο προχωρημένη νόσο διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο σοβαρής ασθένειας και θνησιμότητας από την COVID-19. Ωστόσο, υπάρχουν λίγα δεδομένα σχετικά με την λοίμωξη COVID-19 ειδικά σε άτομα με διάμεσες πνευμονικές παθήσεις που χρησιμοποιούν ανοσοκαταστολή.

Οι πληροφορίες από ομάδες ασθενών με ρευματολογικές παθήσεις είναι επίσης αντικρουόμενες, αν και τα στοιχεία γενικά υποδηλώνουν αυξημένη πιθανότητα σοβαρής νόσου. Συγκεκριμένα, η θεραπεία με κορτικοστεροειδή, μπορεί να προκαλέσει αυξημένο κίνδυνο σοβαρής νόσησης από COVID 19.

Αν και δεν υπάρχουν ακόμη οριστικά στοιχεία για τον κίνδυνο που ενέχει ο συνδυασμός διάμεσων πνευμονικών παθήσεων, ανοσοκαταστολής και αυτοάνοσων νοσημάτων, είναι σημαντικό να ελαχιστοποιηθεί η πιθανότητα μόλυνσης από SARS-CoV-2 (και ως εκ τούτου σοβαρής νόσου COVID-19) σε αυτούς τους πληθυσμούς και άρα πρέπει να δοθεί προτεραιότητα στον εμβολιασμό. Μια σημαντική ανησυχία είναι η επίδραση της ανοσοκατασταλτικής θεραπείας στην ανάπτυξη αποτελεσματικών ανοσολογικών αποκρίσεων μετά τον εμβολιασμό. Δεν υπάρχουν διαθέσιμα βασικά δεδομένα για την ενημέρωση ασθενών με ΔΠΠ που χρησιμοποιούν ανοσοκαταστολή. Τα στοιχεία αντλούνται μόνο από τη ρευματολογική και μεταμοσχευτική βιβλιογραφία, με τις περισσότερες τρέχουσες πληροφορίες να περιορίζονται σε μελέτες για εμβόλια mRNΑ.

Παρατηρήθηκε σημαντικά χαμηλότερη ανοσογονικότητα των εμβολίων SARS-CoV-2 mRNA σε ασθενείς που έλαβαν κορτικοστεροειδή (ανεξάρτητα από τη δόση), μυκοφαινολάτη, θεραπείες Β-κυττάρων (συμπεριλαμβανομένης της ριτουξιμάμπης) ή συνδυασμού ανοσοκαταστολής σε σύγκριση με τους ασθενείς που δεν έπαιρναν κάποια θεραπεία ή που είχαν ανοσοεπάρκεια. Σε σύγκριση με το ανιχνεύσιμο αντίσωμα (οροθετικότητα) 98% σε άτομα μάρτυρες με ανοσοεπάρκεια, μόνο το 65% των ατόμων που χρησιμοποίησαν οποιαδήποτε δόση πρεδνιζολόνης ήταν οροθετικά μετά από δύο δόσεις εμβολίων mRNA (BNT162b2 ή mRNA-1273).

Κατά 36 φορές μειωμένοι μετρήθηκαν οι τίτλοι ανοσοσφαιρίνης G (IgG) και οι τίτλοι εξουδετέρωσης SARS-CoV-2 σε άτομα που έλαβαν θεραπεία Β-κυττάρων.

Η ανοσογονικότητα του εμβολίου μειώνεται επίσης σε άτομα που χρησιμοποιούν μεθοτρεξάτη. Αντιθέτως, οι θεραπείες με παράγοντες νέκρωσης όγκων φαίνεται να μην έχουν ουσιαστική επίδραση στη δημιουργία μιας χυμικής απόκρισης στον εμβολιασμό κατά του SARS-CoV-2. Μειωμένες ή ανύπαρκτες ορολογικές αποκρίσεις σε εμβόλια mRNA αναφέρονται σε παραλήπτες μεταμοσχεύσεων στερεών οργάνων, οι οποίοι συχνά χρησιμοποιούν πολλαπλούς ανοσοκατασταλτικούς παράγοντες, ιδιαίτερα σε αυτούς που λαμβάνουν αντιμεταβολίτες (μυκοφαινολάτη ή αζαθειοπρίνη).

Η χυμική ανοσοαπόκριση είναι απαραίτητη για την καταπολέμηση της λοίμωξης, ωστόσο το πώς επηρεάζει η εξασθενημένη ορομετατροπή τα αποτελέσματα της νόσου COVID-19 εάν ένα άτομο μολυνθεί μετά τον εμβολιασμό δεν είναι ακόμη γνωστό. Όμως και η ανοσία που επιτυγχάνεται από κύτταρα για την αντιμετώπιση του ιού είναι σημαντική και δημιουργείται ως απόκριση στον εμβολιασμό ενάντια στον SARS-CoV-2. Αυτή η απόκριση μπορεί να είναι σημαντική για την προστασία των ανοσοκατασταλμένων ασθενών με ΔΠΠ στους οποίους δεν προκαλείται απόκριση αντισωμάτων, αν και απαιτείται περαιτέρω έρευνα για να επιβεβαιωθεί αυτό.

Αν και έχουν ανακοινωθεί οδηγίες για την χρονική στιγμή που ενδείκνυται ο εμβολιασμός ασθενών με τέτοιου είδους νοσήματα και ανάλογα με την σοβαρότητα αυτών αλλά και την θεραπευτική αγωγή που ακολουθούν, πρέπει να ενθαρρύνεται να γίνει το συντομότερο δυνατόν.

Απαιτείται επειγόντως περαιτέρω μελλοντική έρευνα σε άτομα με ανοσοκαταστολή, συμπεριλαμβανομένων εκείνων με υποκείμενα ΔΠΠ. Πολλές μελέτες έχουν ξεκινήσει επί του παρόντος για να αντιμετωπίσουν αυτό το κενό γνώσεων, αν και καμία δεν αφορά συγκεκριμένα σε ασθενείς με ΔΠΠ.

Δεν υπάρχει λόγος να εκφραστούν υποψίες ότι οι ασθενείς που είναι ανοσοκατασταλμένοι διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο επιπλοκών που σχετίζονται με το εμβόλιο. Οι ασθενείς θα πρέπει να γνωρίζουν όμως ότι κανένα από τα διαθέσιμα εμβόλια δεν περιλαμβάνει ιό ικανό για αναπαραγωγή. Επίσης δεν πρέπει να υπάρχουν ενδείξεις σύνδεσης της ανοσοκαταστολής και της θρόμβωσης με σύνδρομο θρομβοκυτταροπενίας με ορισμένα εμβόλια. Τέλος, η πιθανότητα οξείας επιδείνωσης των ΔΠΠ μετά τον εμβολιασμό SARS-CoV-2 είναι πιθανή ανησυχία. Αν και δεν έχουν δημοσιευτεί αναφορές για αυτήν την επιπλοκή, η επαγρύπνηση εξακολουθεί να είναι λογική.

Είναι σημαντικό να μην θεωρηθούν επαρκή τα άλλα προληπτικά μέτρα, τα οποία περιλαμβάνουν προσωπικές προστατευτικές προσεγγίσεις όπως π.χ. τις μάσκες, τήρηση της φυσικής απόστασης και ενθάρρυνση του μαζικού εμβολιασμού στο γενικό πληθυσμό. Οι οικιακές επαφές ατόμων με κατάλληλη ανοσία πρέπει επίσης να ενθαρρύνονται να λάβουν εμβόλιο κατά του SARS-CoV-2.

Στο μέλλον, οι ασθενείς με ΔΠΠ που είναι ανοσοκατασταλμένοι θα μπορούσαν να επωφεληθούν από την έρευνα σε προσεγγίσεις εμβολιασμού, για την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας, συμπεριλαμβανομένης της επιλογής επιπλέον δόσεων ή ανάμιξης εμβολίων. Έχει φανεί μία αύξηση της IgG ένταντι της ακίδας πρωτεΐνης του ιού κατά 44%, σε μεταμοσχευμένους συμπαγών οργάνων, μετά από την ενίσχυσή τους με τρίτη δόση του εμβολίου BNT162b2 mRNA. Μια παρόμοια προσέγγιση θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε ανοσοκατασταλμένους ασθενείς με ΔΠΠ που δεν εμφανίζουν οροθετικότητα. Επίσης, μελετάται η χρήση μονοκλωνικών αντισωμάτων κατά της ακίδας πρωτεΐνης του SARS-CoV-2 ως μία λύση παροχής προληπτικής παθητικής ανοσοποίησης.

Υπάρχουν λίγες τρέχουσες ενδείξεις από συστηματικές μετρήσεις αντισωμάτων SARS-CoV-2 πριν ή μετά τον εμβολιασμό.

Οι ασθενείς με ΔΠΠ πρέπει να συνεχίσουν να εμβολιάζονται σύμφωνα με τις οδηγίες και να στοχεύουν στην συμμετοχή τους σε κλινικές δοκιμές εμβολίων, αναγνωρίζοντας ότι η προσέγγιση για τον εμβολιασμό μπορεί να αλλάξει τους επόμενους μήνες και χρόνια. Εάν ωστόσο υπάρχει λοίμωξη σε ασθενείς που είναι ανοσοκατασταλμένοι και δεν μπορούν να προκαλέσουν χυμικές ανοσολογικές αντιδράσεις, η θεραπεία που βασίζεται σε αντισώματα (με ή χωρίς remdesivir) φαίνεται να είναι υποσχόμενη και μπορεί να είναι πιο αποτελεσματική σε εκείνους που είναι ανοσοκατασταλμένοι από ό, τι στον γενικό πληθυσμό.

Συμπερασματικά, τόσο στον γενικό πληθυσμό, όσο και σε ειδικούς πληθυσμούς ανοσοκατεσταλμένων ασθενών, ο εμβολιασμός με τα διαθέσιμα εμβόλια κατά του SARS-CoV-2, είναι μία απαραίτητη συνθήκη και οφείλουμε να την προωθήσουμε με τρόπους που θα γίνει κατανοητή και στους θεράποντες ιατρούς και στο ευρύτερο κοινό.

http://sotiria-meduoa.gr/el/emvoliasmos-kata-toy-sars-cov-2-se-anosokatastalmenoys-astheneis-me-diamesi-pneymonopatheia?fbclid=IwAR3xWr4sJPtq_QnYR2Z1H1Br9ifAHyTI-dkVl3PIM3OHPA2wpQ5NID9sTOI