24 Ιανουαρίου – Διεθνής Ημέρα Εκπαίδευσης

Η 24η Ιανουαρίου έχει καθιερωθεί από τον ΟΗΕ ως Διεθνής Ημέρα Εκπαίδευσης, αναγνωρίζοντας την εκπαίδευση ως θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα και βασικό πυλώνα κοινωνικής συνοχής, ισότητας και βιώσιμης ανάπτυξης. Η πρόσβαση στη γνώση δεν αποτελεί μόνο μέσο επαγγελματικής εξέλιξης, αλλά και καθοριστικό παράγοντα ψυχικής ανθεκτικότητας, προσωπικής ταυτότητας και ελπίδας για το μέλλον.

Εκπαίδευση και ασθένεια: όταν η μάθηση γίνεται στήριγμα

Για τα παιδιά που ζουν με καρκίνο ή άλλη σοβαρή ασθένεια, η εκπαίδευση αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Διεθνείς πρωτοβουλίες, όπως τα σχολεία εντός νοσοκομείων, έχουν αναδείξει τον ρόλο της μάθησης ως στοιχείο συνέχειας της ζωής μέσα στη θεραπεία. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, η εκπαίδευση για τα παιδιά που νοσηλεύονται δεν αφορά μόνο τη σχολική ύλη, αλλά λειτουργεί ως πηγή χαράς, κανονικότητας και ψυχολογικής ενδυνάμωσης. Η συμμετοχή σε μαθήματα, η επαφή με δασκάλους και η καλλιέργεια ενδιαφερόντων βοηθούν τα παιδιά να διατηρούν στόχους και να οραματίζονται το μέλλον, ακόμη και σε συνθήκες σοβαρής ασθένειας.

Νεαροί ενήλικες με καρκίνο: σπουδές, διακοπές και επιστροφές

Παράλληλα, η εκπαίδευση αποτελεί κρίσιμο ζήτημα και για τους νεαρούς ενήλικες που ζουν με καρκίνο, μια ηλικιακή ομάδα που συχνά βρίσκεται σε φάση σπουδών, επαγγελματικής κατάρτισης ή πρώτων βημάτων στην αγορά εργασίας. Διεθνείς έρευνες δείχνουν ότι η διάγνωση καρκίνου κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου μπορεί να οδηγήσει σε διακοπή ή καθυστέρηση σπουδών, αλλαγή εκπαιδευτικής κατεύθυνσης και αυξημένη ψυχολογική επιβάρυνση. Μελέτες από την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες καταγράφουν αυξημένα επίπεδα άγχους, κοινωνικής απομόνωσης και αβεβαιότητας για το μέλλον, ενώ ταυτόχρονα επισημαίνουν ότι η ύπαρξη ευέλικτων εκπαιδευτικών δομών και υποστηρικτικών πολιτικών αυξάνει σημαντικά τις πιθανότητες επιστροφής και ολοκλήρωσης των σπουδών.

Ωστόσω, υπάρχουν και εκείνοι που, μέσα από την εμπειρία της ασθένειας, επαναπροσδιορίζουν τις προτεραιότητές τους: επιλέγουν νέα γνωστικά αντικείμενα, αλλάζουν κατεύθυνση ή ανακαλύπτουν δεξιότητες που δεν είχαν φανταστεί.

Τα δεδομένα για την Ελλάδα

Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν επίσημα δεδομένα που να καταγράφουν τη συνέχιση ή τη διακοπή σπουδών για νέους ενήλικες που ζουν με καρκίνο — όπως πόσοι φοιτητές εγκαταλείπουν το πανεπιστήμιο, πόσοι επιστρέφουν μετά τη θεραπεία ή πώς επηρεάζεται συνολικά η εκπαιδευτική τους πορεία. Ωστόσο, είναι γνωστό ότι η επίπτωση του καρκίνου στους νέους ενήλικες υπολογίζεται περίπου στους 7,4 νέους ασθενείς ανά 100.000 κατοίκους ετησίως στην Ελλάδα, γεγονός που υπογραμμίζει τις ιδιαίτερες ψυχοκοινωνικές και αναπτυξιακές προκλήσεις που αντιμετωπίζει αυτή η ομάδα. Η απουσία συστηματικών στοιχείων για τις εκπαιδευτικές συνέπειες της νόσου αναδεικνύει την ανάγκη για περαιτέρω έρευνα, αλλά και για θεσμικές παρεμβάσεις που θα επιτρέπουν στους νέους ανθρώπους να συνεχίσουν ή να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους, όταν και όπως το επιθυμούν.

Η εκπαίδευση, σε κάθε ηλικία, μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο ελπίδας και επαναπροσδιορισμού της ζωής. Πολλοί άνθρωποι που έχουν βιώσει τον καρκίνο επιλέγουν να επιστρέψουν στη μάθηση, να αποκτήσουν νέες δεξιότητες, να αλλάξουν επαγγελματική πορεία ή να επενδύσουν σε όνειρα που είχαν αναβάλει. Η γνώση δεν αναιρεί τη δυσκολία της ασθένειας, αλλά μπορεί να προσφέρει νόημα, προοπτική και αίσθηση ελέγχου σε μια περίοδο αβεβαιότητας.

Στο ΚΑΠΑ3 αναγνωρίζουμε τη σημασία της εκπαίδευσης ως αναπόσπαστο μέρος της ψυχοκοινωνικής υποστήριξης. Μέσα από τη συμμετοχή μας σε ευρωπαϊκά προγράμματα, όπως το έργο MELODIC, που εστιάζει στην ψυχική υγεία νεαρών ενηλίκων με καρκίνο, αναδεικνύουμε την ανάγκη για ολιστικές προσεγγίσεις που λαμβάνουν υπόψη τη ζωή, τις σπουδές και τα σχέδια των ανθρώπων πέρα από τη διάγνωση.

Η Διεθνής Ημέρα Εκπαίδευσης αποτελεί μια αφορμή να θυμηθούμε ότι η γνώση δεν σταματά μπροστά στην ασθένεια. Με υποστήριξη, κατανόηση και τις κατάλληλες δομές, η εκπαίδευση μπορεί να παραμείνει ζωντανή, λειτουργώντας ως γέφυρα προς το μέλλον και ως υπενθύμιση ότι η ζωή συνεχίζεται.

Πηγές:

Κείμενο/προσαρμογή: Ιφιγένεια Αναστασίου για το ΚΑΠΑ3

Η γονεϊκότητα στον παιδικό καρκίνο: Ποια η σημασία της ψυχολογικής υποστήριξης;

Παιδικός καρκίνος

Ίσως ένα από τα δυσκολότερα προβλήματα, συναισθηματικά και πρακτικά, που έχει να αντιμετωπίσει κανείς, είναι να βλέπει το παιδί του να πονάει και να ταλαιπωρείται, και πόσο μάλλον από καρκίνο. Δυστυχώς, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, κάθε χρόνο περίπου 400.000 παιδιά και έφηβοι πλήττονται από τη νόσο του καρκίνου, με τις πιο συχνές περιπτώσεις να αφορούν τη λευχαιμία, όγκους στον εγκέφαλο, λέμφωμα κ.ά. Οι γονείς έχουν σημαντικό ρόλο στη βελτίωση της ζωής των παιδιών τους και η ψυχοσυναισθηματική τους υγεία είναι το βασικότερο στοιχείο για τη διαχείριση της συνθήκης στην οποία βρίσκονται. (World Health Organization, 2025)

Η γονεϊκότητα στον παιδικό καρκίνο

Η ασθένεια του καρκίνου είναι ικανή να φέρει πολλές ανατροπές και ανισορροπίες μέσα σε μία οικογένεια. Πιο συγκεκριμένα, οι γονείς έχουν πολυδιάστατο και καθοριστικό ρόλο στην οικογένεια, με αποτέλεσμα να αισθάνονται έντονη δυσφορία, στρες, άγχος, κατάθλιψη, ακόμα και συμπτώματα μετατραυματικού στρες. Σύμφωνα με τη μελέτη των Kearney JA, Salley CG, Muriel AC, η γονεϊκή δυσφορία έχει αρνητική επίδραση στην ποιότητα ζωής των παιδιών, στην οικογενειακή αλλά και στη συζυγική σχέση.
Ακριβώς επειδή οι γονείς έχουν τον βασικό ρόλο του φροντιστή στα παιδιά τους, προσπαθούν να τα στηρίζουν σε όλες τις φάσεις της θεραπείας. Η ψυχική ανθεκτικότητα απέναντι στο άγχος και στον φόβο τους είναι βασικό μέλημα για την επίτευξη του στόχου τους. Χωρίς την αυτοφροντίδα των γονέων, δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική φροντίδα προς τα παιδιά. (Kearney et al., 2015)

Η σημασία της ψυχολογικής υποστήριξης

Οι περισσότεροι γονείς εμφανίζουν ψυχική ανθεκτικότητα, δημιουργώντας μια νέα κανονικότητα. Μεγαλύτερη ενίσχυση και βοήθεια προς τους γονείς όμως, για διαχείριση των συναισθημάτων και μείωση του άγχους, θα μπορούσε να προσφέρει η ψυχοθεραπεία βασισμένη σε γνωστικές και συμπεριφορικές θεραπευτικές προσεγγίσεις (CBT), με βάση τα οικογενειακά συστήματα. Επίσης, η εκπαίδευση δεξιοτήτων επίλυσης προβλημάτων (PSST), η οποία βοηθά τα άτομα να αναγνωρίσουν και να διορθώσουν δυσλειτουργικούς τρόπους σκέψης και συμπεριφοράς, έχει φανεί αποτελεσματική: πάνω από 800 μητέρες παιδιών με καρκίνο ανέφεραν μείωση των αρνητικών συναισθημάτων και της έντονης δυσφορίας.
Φυσικά, πέρα από την ψυχολογική στήριξη από έναν ειδικό, η ίδια η στάση των γονέων είναι σημαντική, αναλόγως με το πόσο αισιόδοξοι είναι ή αν έχουν κάποια συναισθηματική στήριξη. (Kearney et al., 2015)
Σε όλες τις περιπτώσεις, ο καρκίνος στα μικρά παιδιά είναι βαρύ φορτίο στους γονείς, απαιτεί μεγάλη δύναμη και αφοσίωση. Ίσως όμως οι συνθήκες να μπορούν να βελτιωθούν με την αυτοφροντίδα των γονέων, προκειμένου να τη διοχετεύσουν και στα παιδιά τους.

Στο ΚΑΠΑ3 πιστεύουμε βαθιά πως η ψυχολογική ενδυνάμωση και η συναισθηματική υποστήριξη των γονέων και φροντιστών παιδιών με καρκίνο είναι ζωτικής σημασίας. Μέσα από δράσεις ενημέρωσης, προγράμματα υποστήριξης και συνεργασίες με ειδικούς, επιδιώκουμε να ενισχύουμε όχι μόνο τους ασθενείς αλλά και τους ανθρώπους που στέκονται καθημερινά στο πλευρό τους.

Kearney, J. A., Salley, C. G., & Muriel, A. C. (2015). Standards of psychosocial care for parents of children with cancer. Pediatric Blood & Cancer, 62(S5), S632–S683. https://doi.org/10.1002/pbc.25761

https://www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/cancer-in-children

Κείμενο: Αναστασία Ντάνια για το Κάπα3

Επιμέλεια κειμένου: Ιφιγένεια Αναστασίου για το Κάπα3