Μέσα από τις ιστορίες ανθρώπων ανά τον κόσμο μπορεί κανείς να αντιληφθεί, σε έναν βαθμό, την τεράστια παρεμβατικότητα του ιού στις ζωές όλων μας όλο αυτό το διάστημα και τις αρνητικές του συνέπειες.
Αφετηρία η μακρινή Ινδία και η ιστορία του Kirtiraj Rana, ενός αγρότη από μια μικρή ινδική πολιτεία, ο οποίος αποφάσισε το 2019 να μεταναστεύσει στο αστικό κέντρο της Βομβάης προκειμένου να εργαστεί για να επιβιώσει.
Ο Rana άκουσε για πρώτη φορά ότι ο κοροναϊός εξαπλώθηκε στην Ινδία στις αρχές Μαρτίου. «Δεν ξέραμε τι ήταν, πώς φαινόταν», είπε. «Γνωρίζαμε ότι οι άνθρωποι πεθαίνουν στη Βομβάη.Ήμασταν πολύ φοβισμένοι”.
Λίγες μέρες αργότερα, ο Narendra Modi , ο πρωθυπουργός της Ινδίας, ανακοίνωσε ένα από τα μεγαλύτερα και αυστηρότερα lockdown στον κόσμο.
Εκατομμύρια μετανάστες εργαζόμενοι βρέθηκαν χωρίς μισθούς, φαγητό ή στέγη. Όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς – αεροπορικώς, σιδηροδρομικώς και οδικά – τέθηκαν σε αναστολή. Η αστυνομία συνέλαβε, και μερικές φορές χτύπησε, άτομα που δεν συνέτισαν στις εντολές.
Το lockdown, το οποίο αρχικά είχε προγραμματιστεί να διαρκέσει τρεις εβδομάδες, παρατάθηκε ξανά, και ξανά, και ξανά, μέχρι τα τέλη Μαΐου.
Έκτοτε, ο Rana δυσκολεύτηκε να βρει δουλειά, τόσο λόγω περιορισμών που σχετίζονται με πανδημία όσο και λόγω του στίγματος που επισυνάπτεται σε εκείνους που επιστρέφουν από περιοχές με υψηλό αριθμό κρουσμάτων.
Ο Rana είναι ένας από τους εκατό εκατομμύρια μετανάστες εργαζόμενους στην Ινδία. Το ξαφνικό κλείδωμα, δημιούργησε επίσης μια μεγάλη ανθρωπιστική κρίση. Σε ένα βίντεο, ένα μικρό παιδί σε μια πλατφόρμα τρένου προσπαθεί να ξυπνήσει τη νεκρή μητέρα του, τραβώντας το πανί που καλύπτει το άψυχο σώμα της.
Πολλές μεταναστευτικές πατρίδες έχουν εξοντωθεί από προκατάληψη εναντίον εκείνων που θεωρούνται ότι μεταφέρουν τον ιό από το ένα μέρος στο άλλο. Μερικές φορές, αυτό το στίγμα έχει εφαρμοστεί στους γιατρούς, ιδίως γυναίκες, οι οποίες υπέστησαν τόσο σωματική όσο και λεκτική κακοποίηση.
Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας , η Ινδία έχει μόνο οκτώ γιατρούς για κάθε δέκα χιλιάδες άτομα, οι ΗΠΑ έχουν είκοσι έξι, και η Γερμανία σαράντα δύο.
Ο Adam Oliver, καθηγητής στο London School of Economics, είναι ένας από τους πολλούς ερευνητές που έχουν παρακολουθήσει πώς διαφορετικές χώρες έχουν ανταποκριθεί στην πανδημία.Ο Oliver ταξινομεί τις πανδημικές απαντήσεις σε τρεις ευρείες, μερικές φορές αλληλεπικαλυπτόμενες κατηγορίες: τη γρήγορη προσέγγιση, τη μαλακή προσέγγιση και τη σκληρή προσέγγιση.
Οι χώρες που υιοθέτησαν τη γρήγορη προσέγγιση χρησιμοποίησαν ταχεία δράση για να περιορίσουν την εξάπλωση του ιού και γενικά κατάφεραν να αποφύγουν το παρατεταμένο lockdown (π.χ Ταιβάν).
Η δεύτερη στρατηγική – η μαλακή προσέγγιση – βασίζεται σε συστάσεις αντί για απαιτήσεις. Πολλά έθνη έχουν ακολουθήσει αυτήν την πορεία, να μην ενεργήσουν γρήγορα, ή επειδή δεν θέλουν ή δεν μπορούν να εκδώσουν εντολές. Αντ ‘αυτού προτείνουν, αλλά δεν επιβάλλουν, χρήση μάσκας, κλείσιμο και καραντίνες. Η Σουηδία είναι το πιο διαδεδομένο και επικριθέν παράδειγμα μιας τέτοιας χώρας.
Η Βρετανία πήγε τελικά με την τρίτη στρατηγική – τη σκληρή προσέγγιση – η οποία χαρακτηρίζεται από πιο επιθετική κυβερνητική δράση. Αυτή η προσέγγιση έχει υιοθετηθεί από τις περισσότερες χώρες σε ένα σημείο. «Ορισμένες χώρες πρέπει να ακολουθήσουν τη σκληρή προσέγγιση, διότι τα συστήματα υγειονομικής περίθαλψής τους εκτείνονται στην αρχή και δεν μπορούν να αντέξουν μια αύξηση των περιπτώσεων», δήλωσε ο Oliver. «Άλλοι απλώς κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι είναι ο μόνος τρόπος για να αποφευχθεί ο περιττός θάνατος και τα βάσανα». Τέτοιες αποφάσεις είναι αφηρημένες, λαμβάνονται σε υψηλό επίπεδο, αλλά έχουν ανθρώπινες συνέπειες.
Ο Μιχάλης Καβαδιάς γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ελλάδα, αλλά μετακόμισε στη Γερμανία το 2009. Εργάζεται ως γραφίστας, αλλά μεγάλο μέρος του χρόνου του αφιερώνεται στη διαχείριση ενός καταδυτικού μπαρ στο Βερολίνο, γεμάτο καλλιτέχνες και νέους επαγγελματίες.
Τον Μάρτιο, καθώς ο κοροναϊός εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη και στη Γερμανία, ο Καβαδιάς έκλεισε το μπαρ, αρκετές μέρες πριν από το κλείδωμα με εντολή της κυβέρνησης – τη σκληρή προσέγγιση. «Άρχισε να γίνεται πολύ τρομακτικό», είπε. Ο Καβαδιάς έμαθε ότι η θεία του, η οποία ζούσε στην Ιταλία και ήταν προηγουμένως υγιής, ήταν άρρωστη με το covid -19. Μετά από εβδομάδες στο νοσοκομείο, πέθανε. «Η πανδημία έγινε πολύ πραγματική για μένα», είπε.
Ο Felipe Zillo δεν ανησυχούσε πολύ για τον κοροναϊό έως ότου μολύνθηκε με αυτό. Τριάντα έξι και αθλητικός, ζει στην Βραζιλία. Διαθέτει δύο σχολεία που διδάσκουν αγγλικά σε ενήλικες μαθητές και, στον ελεύθερο χρόνο του, κολυμπά και παίζει ποδόσφαιρο. Τον Ιούλιο, όταν κατέβηκε με πυρετό και πονοκέφαλο, πήγε σε έναν γιατρό, ο οποίος διέταξε ένα τεστ κοροναϊού. Επέστρεψε αρνητικό.Του είπαν ότι είχε ιγμορίτιδα και του έδωσαν ένα αντιβιοτικό.
Την επόμενη εβδομάδα, η κατάσταση του Zillo επιδεινώθηκε. Ο πυρετός του αυξήθηκε. δεν μπορούσε να δοκιμάσει φαγητό. ανέπτυξε βήχα και σοβαρό πόνο στην πλάτη και είχε πρόβλημα να πιάσει την αναπνοή του. Όταν έφτασε σε ένα τοπικό νοσοκομείο, όπου τελικά επιβεβαιώθηκε η διάγνωση του covid -19, τα επίπεδα οξυγόνου του ήταν τόσο χαμηλά που οι γιατροί θεώρησαν οτι έπρεπε να μπει στην ΜΕΘ. «Νόμιζα ότι μόνο άτομα που είναι μεγαλύτερα ή υπέρβαρα αρρώστησαν πραγματικά με το covid . Ποτέ δεν πίστευα ότι θα ήμουν σε αυτήν τη θέση” είπε. Από τη διάγνωσή του, η μητέρα του Zillo, ο αδελφός του και ο συνεργάτης του έδειξαν επίσης θετικό για τον ιό. Ο θείος του πέθανε από αυτό.
Ο Bernard Munyakindi έχει εργαστεί ως ξεναγός στη Ρουάντα για δέκα χρόνια, βοηθώντας τους επισκέπτες να κατανοήσουν την ομορφιά και τον πόνο της περίπλοκης ιστορίας της χώρας του. Οι περισσότεροι τουρίστες πηγαίνουν στη Ρουάντα για να εξερευνήσουν τα πυκνά δάση στα βορειοδυτικά της χώρας, κοντά στα σύνορα της Ουγκάντα, και να δουν τους απειλούμενους ορεινούς γορίλες (λιγότεροι από χίλιοι έχουν απομείνει στον κόσμο).
Στα τέλη Μαρτίου, καθώς η πανδημία βαθαίνει, ο τουρισμός σταμάτησε και η Ρουάντα μπήκε σε ένα σχεδόν ολοκληρωμένο κλείδωμα. Η ταξιδιωτική εταιρεία του Munyakindi του είπε ότι δεν χρειάζονταν πλέον τις υπηρεσίες του.
Έχει μια γυναίκα και οκτώ παιδιά, «Είναι μια ολόκληρη φυλή», μου είπε.
Ο Munyakindi έχει μια εξαιρετικά αισιόδοξη στάση, δεδομένης της κατάστασής του, μιας ανθεκτικότητας από την αδιανόητη τραγωδία που βίωσε. Τα μέλη της οικογένειάς του ήταν μεταξύ των εκατοντάδων χιλιάδων Ρουάντα που σκοτώθηκαν στη γενοκτονία.
Η Danbi Kim ζει με τους γονείς της και τον 5χρονο γιο της στην Σεούλ της Νότιας Κορέας – τη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, με πληθυσμό περίπου δέκα εκατομμυρίων. Τις περισσότερες εβδομάδες αυτό το φθινόπωρο, πήγε στο γραφείο της, σε μια γαλλική εταιρεία καλλυντικών στο κέντρο της πόλης,
Μια μέρα στη δουλειά, παρατήρησε ότι, στο δρόμο, είχε δημιουργηθεί μια σκηνή έξω από ένα μεγάλο κτίριο γραφείων. «Ήταν σαν ένα αναδυόμενο κατάστημα», είπε ο Kim. Πάνω από δώδεκα περιπτώσεις covid είχαν συνδεθεί στο κτίριο. Τώρα όλοι όσοι μπήκαν ή βγήκαν από αυτό δοκιμάστηκαν. Ο Kim δεν γνωρίζει κανέναν που είχε covid -19, ή κανέναν που γνωρίζει κάποιον που το είχε. «Ίσως δεν έχω αρκετούς φίλους», είπε.
Πέρασε ένας χρόνος από τότε που εμφανίστηκε το μυθιστόρημα του κορονοϊού, στη Γουχάν της Κίνας.
Από τότε, έχει φτάσει σε κάθε ήπειρο του πλανήτη, μολύνοντας περισσότερους από ενενήντα εκατομμύρια ανθρώπους και προκαλώντας δύο εκατομμύρια θανάτους.
Η παγκόσμια οικονομία έχει συρρικνωθεί περισσότερο από τέσσερα τοις εκατό – η μεγαλύτερη συρρίκνωση μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο – καθώς οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο έχουν προσπαθήσει, με διάφορους βαθμούς επιτυχίας, να αντιμετωπίσουν την εντυπωσιακή ζημιά της πανδημίας, κλείνοντας σύνορα, απαγορεύοντας συγκεντρώσεις, επιβάλλοντας lockdown και, σε διαφορετικούς βαθμούς, παρέχοντας οικονομική υποστήριξη και επενδύοντας σε προγράμματα δοκιμών και εντοπισμού.
Σε κάθε χώρα, οι άνθρωποι έχουν επικρίνει τις κυβερνήσεις τους. Ακόμη και οι καλύτεροι ηγέτες αγωνίστηκαν για να εξισορροπήσουν τις επιταγές της δημόσιας υγείας έναντι πολλών ειδικών για κάθε χώρα παραγόντων: κυβερνητικοί κανόνες, πολιτική πόλωση, οικονομική σταθερότητα, ικανότητα συστήματος υγείας κοινή γνώμη, θεσμική εμπιστοσύνη και το ιστορικό της χρήσης και κατάχρησης εξουσίας από το κράτος.
Τα lockdowns επιφέρουν μεγάλο πλήθος αρνητικών συνεπειών. Υπάρχει οικονομικός αντίκτυπος. Υπάρχει κοινωνική ζημιά. Υπάρχει απώλεια ελευθερίας
Πηγή
The NewYorker
