Η τοξική διάσταση του χρόνου στη θεραπεία του καρκίνου

Φαίνεται πως ο χρόνος που ξοδεύει ο ασθενής σε ιατρικές επισκέψεις αντισταθμίζει το όφελος μίας θεραπείας που έχει μέτρια αποτελέσματα. Στις δε περιπτώσεις προχωρημένου καρκίνου, επηρεάζει ακόμα περισσότερο τους ασθενείς καθώς και την λήψη αποφάσεων σχετικά με την θεραπεία και την καθημερινή ρουτίνα που θα πρέπει να υιοθετήσει. 

Ορισμένες κλινικές δοκιμές έδειξαν πως σε κάποιες από τις κλινικές δοκιμές που έγιναν, η χρονική τοξικότητα μπορεί να επηρεάσει τις πιθανότητες επιβίωσης. Σε άλλες πρόσφατες δοκιμές διερευνάται η περίπτωση επαχθών θεραπειών σε πολλαπλά σκέλη, όπως η χημειοανοσοθεραπεία έναντι χημειοθεραπεία. Οι εντατικές θεραπείες που σχετίζονται με την μεγαλύτερη χρονική τοξικότητα δεν αποτελούν αυτούσιες λανθασμένες αποφάσεις και οι επιλογές αυτές πρέπει να εξατομικεύονται για τον κάθε άνθρωπο. Το πρώτο επιχείρημα είναι οι δοκιμές να αναφέρουν το χρόνο δαπάνης της θεραπείας, ώστε οι κλινικοί ιατροί  να έχουν μια ουσιαστική συζήτηση με τον ασθενή τους. 

Σε άλλους κλάδους έχει αξιολογηθεί ο τόπος, όπου ο ασθενής θα περάσει τον χρόνο θεραπείας. Οι Burke et al περιέγραψαν το περιβάλλον και τις ημέρες που περνούσαν οι ασθενείς τις ώρες τους. Μια μελέτη έδειξε πως οι ασθενείς με βαριά πάθηση , οι οποίοι λαμβάνουν τραχειοστομία και γαστροστομία, περνούν όλο τον χρόνο στους  χώρους περίθαλψης και θεραπείας, ενώ οι ασθενείς με οξεία καρδιαγγειακή πάθηση αναφέρουν, πως ο χρόνος στο σπίτι τους είναι μια ποιοτικότερη επιλογή. Επίσης, τις ημέρες μετά από χειρουργική επέμβαση προτείνεται στον ασθενή ως μέτρο ποιότητας η παραμονή σπίτι. Κλινικές δοκιμές σε άλλες ειδικότητες έχουν χρησιμοποιήσει μέτρα επιβίωσης και έχουν ενσωματωθείι μέτρα χρονικής τοξικότητας ως πρωτεύοντα ή δευτερεύοντα σημεία πως αξιολόγηση.  Η ογκολογία, σε αντίθεση με τους άλλους κλάδους, αποτελεί εξαίρεση, καθώς δεν αναφέρεται συστηματικά στην χρονική τοξικότητα. 

Γενικότερα, ένα ιδανικό μοντέλο χρονικής τοξικότητας θα πρέπει να πληροί διάφορα κριτήρια. Πρέπει να έχει ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα, και να ενσωματώνει ατομικές αξίες αλλά και προτιμήσεις, Παράλληλα, θα πρέπει να είναι ρεαλιστικό και αντικειμενικό. Σε δεύτερη κατηγορία, θα πρέπει σαν σύνολο να είναι ολοκληρωμένο , δηλαδή η χρονική τοξικότητα να σχετίζεται με τον χρόνο αλλά και την επιδίωξη της θεραπείας με στόχο τον καρκίνο. Θα περιλαμβάνει τον χρόνο που δαπανάται σε αιμοληψίες, επισκέψεις για έγχυση, ,καθώς και παραλαβής φαρμάκων, σε αίθουσες αναμονής κτλ.  Η τοξικότητα του χρόνου , θα ισχύει και για τους συνεργάτες φροντίδας, οι οποίο συχνά συντονίζουν το πρόγραμμα τους γύρω από τους ασθενείς. Ο χρόνος που καταναλώνεται  για μια θεραπεία μπορεί για εκείνους να ήταν χρόνος για προσωπική ευχαρίστηση και ξεκούραση. Ένα ιδανικό μοντέλο περιλαμβάνει επίσης όλες τις προγραμματισμένες και μη αλληλεπιδράσεις υγειονομικής περίθαλψης. Η φροντίδα , επίσης, του καρκίνου παρέχεται σε πολλά περιβάλλοντα, επομένως οι χειρουργικές επεμβάσεις , οι επεμβάσεις εντατικής θεραπείας και μεταμόσχευσης αποτελούν εφάπαξ εντατικό γεγονός. Συνεπώς, ο χρόνος τοξικότητας πρέπει να μετράται σε ένα σχετικά σύντομο χρονικό όριο, περίπου 30 ημέρες μετά την θεραπεία και να επικεντρώνεται στις διανυκτερεύσεις εκτός σπιτιού.  Ένα ιδανικό μέτρο χρονικής τοξικότητας το οποίο προτείνεται είναι να μετρούνται οι μέρες που το άτομο έχει φυσική παρουσία στο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης, συμπεριλαμβανομένων των επισκέψεων σε κλινικές κτλ. Οι ημέρες χωρίς επαφής είναι οι ημέρες στο σπίτι. 

Οι ημέρες αυτές μπορούν να αναφερθούν αξιόπιστα από κλινικές δοκιμές. Θα υπάρχει ελάχιστη επιβάρυνση, και αυτό γίνεται συνήθως στην καρδιολογία και στην νευρολογία. Οι ομάδες κλινικών δοκιμών έχουν την ευκαιρία να αξιολογήσουν τις ημέρες κάτοικόν σε δευτερεύοντες αναλύσεις ολοκληρωμένων κλινικών δοκιμών. Οι νέες αυτές δοκιμές θα πρέπει να διερευνήσουν την χρονική τοξικότητα. Ταυτόχρονα, θα πρέπει να αξιολογηθούν με τρόπο ώστε τα δεδομένα να εκδηλώνονται σε πραγματικό χρόνο.   

Οι ασθενείς  είναι απαραίτητο να κατανοούν την επιβάρυνση που θα σχετίζεται τόσο με τον χρόνο όσο και με τις διάφορες θεραπευτικές επιλογές. Η ογκολογία ως επιστημονικός κλάδος έχει μείνει πίσω στην κατανόηση τη χρονικής τοξικότητας. Μέχρι ένα επίπεδο, ο χρόνος που δαπανάται για την θεραπεία του καρκίνου , έχει την «ικανότητα» να μειώσει τον ουσιαστικό χρόνο επιβίωσης.  Θα ήταν καλό, οι κλινικές δοκιμές σε προχωρημένος καρκίνους να αναφέρουν μέτρο χρονικής τοξικότητας, και οι οικολόγοι να συζητούν πολύ πιο άνετα τον κίνδυνο παρενεργειών , που σχετίζονται με την θεραπεία. Έτσι κάθε άτομο θα εκτιμά με διαφορετικό τρόπο την ποιότητα έναντι της ποσότητας. Όλες αυτές οι συζητήσεις θα αποκτήσουν μεγαλύτερο νόημα, όταν τα μελλοντικά οι ασθενείς θα έχουν την δυνατότητα να αποφασίσουν τον τόπο και τον χρόνο που θα περάσουν τον εναπομείναντα χρόνο τους.

Πηγή Άρθρου: https://ascopubs.org/doi/10.1200/JCO.21.02810

 

You Might Also Like

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *