15 Ιουνίου – Όχι στην Κακοποίηση των Ηλικιωμένων: μια ημέρα περισυλλογής και
ευθύνης
Η 15η Ιουνίου, Παγκόσμια Ημέρα Ενημέρωσης για την Κακοποίηση των
Ηλικιωμένων, δεν είναι απλώς μία ακόμη ημερομηνία στο ημερολόγιο
ευαισθητοποίησης. Είναι μια υπενθύμιση πως πίσω από τις κλειστές πόρτες,
χιλιάδες ηλικιωμένοι ζουν σιωπηλά τη μοναξιά, την παραμέληση ή/και τη βία —
πολλές φορές ακόμη και από τους ίδιους τους οικείους τους.
Πριν λίγες ημέρες, η κοινωνία συγκλονίστηκε από το τραγικό περιστατικό στο
Ρέθυμνο: ένας 87χρονος άνδρας έδωσε τέλος στη ζωή της 85χρονης συζύγου του,
που έπασχε από προχωρημένο καρκίνο και αμέσως μετά αυτοκτόνησε. Το
σημείωμα που άφησε αποκάλυπτε τη βαριά ψυχική του εξάντληση— ήθελε να την “λυτρώσει” από τον πόνο.
Η πράξη του, όσο ακραία κι αν είναι, αναδεικνύει το τεράστιο βάρος που
επωμίζονται οι οικείοι των ασθενών με χρόνιες και εξουθενωτικές παθήσεις όπως ο
καρκίνος. Η φροντίδα, όταν δεν συνοδεύεται από στήριξη, μπορεί να μετατραπεί σε
ψυχικό αδιέξοδο.
Οι καρκινοπαθείς τρίτης ηλικίας ανήκουν στις πιο ευάλωτες ομάδες του
πληθυσμού. Όχι μόνο λόγω της ασθένειας αλλά και επειδή συχνά εξαρτώνται
πλήρως από το οικογενειακό τους περιβάλλον. Η έλλειψη φροντίδας, η ψυχική
απομόνωση και η οικονομική δυσκολία είναι μερικά από τα κρυφά βάρη που
μετατρέπονται εύκολα σε μορφές κακοποίησης ή παραμέλησης.
Στο Κέντρο Καθοδήγησης Καρκινοπαθών – Κάπα3, βλέπουμε καθημερινά
ανθρώπους που εκτός από τον πόνο της ασθένειας, βιώνουν και την έλλειψη
στήριξης — τόσο από τις δομές όσο και από τον περίγυρο. Η ψυχολογική
υποστήριξη και η καθοδήγηση των φροντιστών είναι αναγκαία. Όχι μόνο για την
υγεία του ασθενούς, αλλά και για την ψυχική επιβίωση του περιβάλλοντός του.
Η 15η Ιουνίου συμπίπτει φέτος με τη Γιορτή του Πατέρα. Σε αυτό το πλαίσιο, ας
θυμηθούμε πως πολλοί ηλικιωμένοι άνδρες, που κάποτε στήριξαν οικογένειες,
σήμερα μπορεί να βρίσκονται στην απέναντι πλευρά — μόνοι, αδύναμοι,
ξεχασμένοι. Ας είναι αυτή η μέρα αφορμή να σκύψουμε με στοργή πάνω τους.
Τι μπορούμε να κάνουμε:
- Αναγνωρίζουμε σημάδια εξάντλησης και κακοποίησης.
- Μιλάμε όταν βλέπουμε αδικία ή παραμέληση.
- Στηρίζουμε τους φροντιστές — δεν είναι δεδομένοι, ούτε υπεράνθρωποι.
- Απευθυνόμαστε σε εξειδικευμένες δομές για καθοδήγηση και υποστήριξη.
Για να προστατεύσουμε τους ηλικιωμένους, πρέπει πρώτα να τους δώσουμε
φωνή. Και να ακούσουμε αυτή τη φωνή πριν σιγήσει.
